ΠΟΛΙΤΗς

Εφιαλτικές μέρες και νύχτες για το Μάτι της Νέας Μάκρης.........................Ιστοσελίδα για κοινωνικό-πολιτικά ζητήματα....................Νοέμβριος 2018...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

πολίτης //ουσιαστικό // κάτοικος πόλης που έχει πολιτικά δικαιώματα, ελεύθερος πολίτης |με γεν. |αντ. του ἰδιώτης |αντ. του ξένος 2. συμπολίτης |φρ. ἀγαθός πολίτης, χρηστὸς πολίτης, αντ. κακὸς πολίτης, πονηρὸς πολίτης |φρ. φύσει, γένει πολίτης=από τη γέννησή του ελεύθερος πολίτης |φρ.ποιῶ ή ποιοῦμαι τινά πολίτην=πολιτογραφώ, δίνω σε κπ. τα δικαιώματα ελεύθερου πολίτη Β. |το ουσ. ως επίθ. αυτός που ανήκει στην πόλη //Βασικό Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Μετάφραση [Translate]


Το περιστέρι της Ειρήνης, Pablo Picasso // για τον Άνθρωπο, την ειρήνη στον κόσμο, λέμε όχι στους πολέμους και στη βία από άνθρωπο σε άνθρωπο ...make love not war - κάντε έρωτα όχι πόλεμο....
Οι Λαϊκοί Αγώνες για μια ανθρώπινη κοινωνία σήμερα- αλλά και την απελευθέρωση της Χώρας μας από την τρόικα και το ΔΝΤ είναι συνέχεια του Εθνικό-απελευθερωτικού Αγώνα του 1821...αλλά και του 1940...

Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2019

Ένας ψυχολόγος συμβουλεύει: Για να μην χάσετε τον εαυτό σας, μιλήστε ανοιχτά!



Γράφει ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας (xidaras.gr)

Δεν είναι πολύ ωραίο το συναίσθημα όταν μπορούμε να μιλάμε ανοιχτά, να εκφέρουμε την άποψη μας και τα συναισθήματα μας; Σαφώς είναι!
Βέβαια, κύριο μέλημα μας, θα πρέπει να είναι πως με τα λόγια μας δεν προσβάλουμε και δεν υποτιμούμε τους άλλους…
Η ελευθερία στην επικοινωνία σημαίνει ένα σωρό αρετές όπως αυτοσεβασμό, αξιοπρέπεια, διεκδικητικότητα, οι οποίες είναι απαραίτητες για να έχουμε μια καλή ψυχική υγεία. Παρόλα αυτά, υπάρχουν άνθρωποι που δυσκολεύονται να εκφραστούν. Ζορίζονται να μιλήσουν ανοιχτά, να πουν τη γνώμη τους, να διεκδικήσουν τα θέλω τους.
Αντιθέτως παραμένουν σιωπηλοί και παρατηρητές της ζωής τους. Συχνά για να αποφύγουν την οποιαδήποτε διένεξη, υποτάσσονται σε προσταγές καταπιέζοντας τις επιθυμίες και τα θέλω τους. Προσπαθούν να κρατήσουν ισορροπίες προκειμένου να μη γίνουν «ενοχλητικοί»… Γι’ αυτό το λόγο, υπομένουν κακότροπες συμπεριφορές, άσχημα λόγια, υποτιμητικά σχόλια, μόνο και μόνο για να αποφύγουν μια επικείμενη σύγκρουση. Βάζουν στην άκρη τον εγωισμό τους…
Τελικά το αποτέλεσμα είναι  να νιώθουν αδύναμοι, ανήμποροι να διαχειριστούν την οποιαδήποτε σχέση… τόσο με την οικογένεια όσο και με φίλους και συναδέλφους.  Κουβαλάνε ένα μεγάλο φορτίο από δυσάρεστα συναισθήματα και χωρίς να το καταλάβουν… έχουν αρχίσει να χάνουν τον εαυτό τους.
Πως να ενθαρρύνουμε τον ίδιο μας τον εαυτό ώστε να μπορούμε να μιλάμε «ανοιχτά»; Τι πρέπει να κάνουμε για να βγούμε από τον φαύλο κύκλο της (αυτό)υποτίμησης;
Σίγουρα δεν χρειάζεται να πάει κανείς στο άλλο άκρο και να πληγώνει τους άλλους επιβάλλοντας τη γνώμη του, ούτε χρειάζεται να καταφύγουμε στα κλάματα και να προκαλέσουμε την λύπηση των άλλων… Κυρίως χρειάζεται να είμαστε ειλικρινείς και άμεσοι. Να είμαστε ΕΜΕΙΣ, ο εαυτός μας! Δηλαδή να μιλήσουμε για τον εαυτό μας, γι’ αυτό που νιώθουμε, γι’ αυτό που θέλουμε, γι’ αυτό που εν τέλει είμαστε! Χωρίς το φόβο ότι είναι ένας κακώς νοούμενος εγωισμός.
Εγωιστικό δεν είναι να εκφράζουμε τον εαυτό μας. Εγωιστικό είναι να θέλουμε να τον επιβάλουμε.  

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος στο Περιστέρι, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».


Πέμπτη, 8 Αυγούστου 2019

«Ταξιδιωτική οδηγία» της Διεθνούς Αμνηστίας μετά τις πολύνεκρες επιθέσεις στις ΗΠΑ

Μετά τις πολύνεκρες επιθέσεις ενόπλων στις ΗΠΑ το Σαββατοκύριακο, η Διεθνής Αμνηστία εξέδωσε χθες Τετάρτη προειδοποίηση προς τους επισκέπτες στη χώρα αυτή να επιδεικνύουν τη μέγιστη προσοχή. Η οργάνωση εξήγησε ότι έδωσε στη δημοσιότητα την «οδηγία» αυτή λόγω «της ανεξέλεγκτης βίας με τη χρήση πυροβόλων όπλων, η οποία είναι πλέον τόσο διαδεδομένη στις ΗΠΑ που σηματοδοτεί κρίση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».
Η προειδοποίηση της Διεθνούς Αμνηστίας – συνταγμένη κατά τρόπο ώστε να θυμίζει τις ταξιδιωτικές οδηγίες που εκδίδει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ για τους Αμερικανούς που επισκέπτονται άλλες χώρες – τονίζει ότι οι επισκέπτες στις ΗΠΑ πρέπει να «επαγρυπνούν πάντα και να ανησυχούν για την οπλοφορία του πληθυσμού, που είναι πανταχού παρούσα». Κατά το κείμενο, οι επισκέπτες πρέπει να αποφεύγουν τοποθεσίες όπου συγκεντρώνονται πλήθη, πολιτιστικές εκδηλώσεις, χώρους λατρείας, σχολεία, εμπορικά κέντρα. Η Αμνηστία στηλιτεύει την απραξία του αμερικανικού Κράτους, αφού κατ’ αυτήν η ομοσπονδιακή κυβέρνηση είναι «απρόθυμη να εγγυηθεί την προστασία από την ένοπλη βία» παρότι είναι υποχρεωμένη βάσει του διεθνούς δικαίου να λάβει μέτρα ρύθμισης της πρόσβασης στα πυροβόλα όπλα ώστε να προστατεύει τα δικαιώματα των ανθρώπων.
Η προειδοποίηση της ΜΚΟ ακολουθεί τις επιθέσεις στις πόλεις Ελ Πάσο (Τέξας) και Ντέιτον (Οχάιο), όπου σκοτώθηκαν 31 άνθρωποι. Οκτώ μεξικανοί πολίτες σκοτώθηκαν στο Ελ Πάσο, όπου οι αρχές λένε πως ο δράστης φαίνεται πως είχε στόχο να σκοτώσει όσο περισσότερους μετανάστες από τη Λατινική Αμερική μπορούσε.

Χιλιάδες Τούρκοι διαδηλώνουν επί μέρες κατά ορυχείων χρυσού

Στιγμές «εξέγερσης» όπως αυτές στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν με αφορμή την εγκατάσταση εργοστασίων επεξεργασίας μεταλλευμάτων χρυσού στην Πέργαμο χιλιάδες κάτοικοι της περιοχής βγήκαν στους δρόμους και συγκρούστηκαν με τις αστυνομικές Αρχές, ξαναζεί η βορειοδυτική Τουρκία.

Αυτήν τη φορά με αφορμή τη λειτουργία ορυχείων χρυσού και την εξόρυξη του πολύτιμου μεταλλεύματος με τη χρήση κυανιούχων αλάτων, στην περιοχή του όρους Ίδη απέναντι από τη βόρεια Λέσβο.
Χιλιάδες Τούρκοι διαδηλώνουν επί μέρες κοντά στη μικρή πόλη Κιραζλί της επαρχίας του Τσανάκαλε, πραγματοποιώντας πορείες προς τα πεδία εξόρυξης των χρυσορυχείων, ενώ εκατοντάδες έχουν κατασκηνώσει από τις 25 Ιουλίου μέσα στο δάσος.
Όπως υποστηρίζουν, έχουν ήδη κοπεί 195.000 δέντρα αντί των 46.000 που προβλεπόταν από την κατατεθείσα μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων, ενώ σημειώνουν ότι η χρήση κυανιούχων αλάτων θα έχει καταστροφικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις, αφού η κατασκευασθείσα λίμνη κυανίου βρίσκεται πάνω στο σεισμικό ρήγμα της περιοχής με συχνές σεισμικές διεργασίες και δίπλα σε φράγμα νερού. Όλα αυτά, σύμφωνα με τον αντιδήμαρχο του Τσανάκαλε, Ρεμπιγιές Ουνουβάρ, υποθηκεύουν το περιβαλλοντικό μέλλον της περιοχής για τα επόμενα χρόνια.
«Μπορούμε να κάνουμε χωρίς τον χρυσό, δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς το Καζ Νταγ» λέει το κεντρικό σύνθημα των διαδηλωτών, μεταξύ των οποίων και οργανώσεις που συμμετείχαν το 2013 σε διαμαρτυρίες για την κατεδάφιση του γκεζί παρκ της Κωνσταντινούπολης, που εξελίχθηκαν σε εθνική αντικυβερνητική αναταραχή που κατεστάλη βίαια με εκατοντάδες συλλήψεις.
Από την πλευρά τους οι υποστηρικτές του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ του Ταγίπ Ερντογάν απαντούν ισχυριζόμενοι ότι μεγάλα έργα υποδομής, συμπεριλαμβανομένου του νέου αεροδρομίου της Κωνσταντινούπολης και μίας τρίτης γέφυρας στα στενά του Βοσπόρου, υποστηρίζουν την οικονομία της χώρας.
Η εξόρυξη στην Ίδη γίνεται από την εταιρεία Dogu Biga Mining, θυγατρική της Alamos Gold Inc στην Τουρκία, με έδρα το Καναδά.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Κυριακή, 14 Ιουλίου 2019

Η ταξική καρδιά ενός air condition

Ένα νέο κίνημα αμφισβητεί την αξία των κλιματιστικών, θεωρώντας ότι είναι καταστροφικά για το περιβάλλον και ελαφρώς… σεξιστικά. Στην πραγματικότητα αποκαλύπτει τα ταξικά χαρακτηριστικά που είχε ο έλεγχος της θερμοκρασίας στις ανθρώπινες κοινωνίες από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.

Η ιστορία του κλιματισμού είχε ταξικό πρόσημο από την εποχή της αρχαίας Ρώμης, όταν ο αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος Αντωνίνος Αύγουστος έβαζε τους σκλάβους να μεταφέρουν πάγο από τα πλησιέστερα βουνά προκειμένου να δημιουργείται ένα ευχάριστο αεράκι στο εσωτερικό του παλατιού.
Το πρώτο πραγματικό κλιματιστικό, που εφηύρε το 1902 ο νεαρός μηχανικός Γουίλς Κάριερ, είχε επίσης μια προβληματική σχέση με την εργατική τάξη. Η ιδέα προέκυψε όταν ένας εκδοτικός οίκος στο Μπρούκλιν ζήτησε να του κατασκευάσουν έναν μηχανισμό που θα μείωνε τα τρομακτικά επίπεδα υγρασίας στα πιεστήρια, τα οποία αλλοίωναν τα χρώματα των εκτυπώσεων.
Το αποτέλεσμα ήταν μια συσκευή η οποία συμπτωματικά και σχεδόν κατά λάθος μείωνε και το ύψος της θερμοκρασίας για τους εργαζόμενους, οι οποίοι μέχρι τότε εργάζονταν σε αποπνικτικές συνθήκες.
Πολιτικά, οικονομικά και κατ’ επέκταση ταξικά χαρακτηριστικά όμως εντοπίζουν ορισμένοι αναλυτές και στις σχέσεις των air condition με την αλλαγή των πολιτικών ισορροπιών στις ΗΠΑ, και συγκεκριμένα στην εκλογή του νεοφιλελεύθερου προέδρου Ρόναλντ Ρίγκαν.
Σύμφωνα με τον συγγραφέα Στίβεν Τζόνσον, η κυκλοφορία των πρώτων οικιακών κλιματιστικών στις αρχές της δεκαετίας του ’50 προκάλεσε ένα από τα μεγαλύτερα ρεύματα εσωτερικής μετανάστευσης προς τις νότιες πολιτείες των ΗΠΑ. Η μετακίνηση όμως σήμανε και την αύξηση των θέσεων των εκλεκτόρων στις θερμές περιοχές της χώρας. Καθώς όμως το μεγαλύτερο τμήμα όσων μετανάστευαν ήταν συνταξιούχοι και γενικά ηλικιωμένοι με παραδοσιακές αξίες, το αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία ενός ισχυρού συντηρητικού πόλου που οδήγησε, ύστερα από μερικές δεκαετίες, στην επικράτηση του Ρίγκαν.
Η συγκεκριμένη άποψη βέβαια θεωρείται ελαφρώς απλουστευτική από αρκετούς αναλυτές (όσο και η βεβαιότητα ορισμένων ότι η θρησκευτική μεταρρύθμιση στην Ευρώπη επιτεύχθηκε γιατί ο Γουτεμβέργιος ανακάλυψε την τυπογραφία επιτρέποντας σε χιλιάδες πιστούς να διαβάζουν τη Βίβλο από το πρωτότυπο). Παρ’ όλα αυτά δείχνει τη σημαντική επιρροή που μπορεί να έχει σε μια κοινωνία ο έλεγχος των μέσων παραγωγής… ψύχους.
Εκτός από τα ταξικά χαρακτηριστικά της ψύξης όμως, αρκετοί εντόπισαν και προβλήματα στην ισότητα των φύλων – γεγονός που μας έδωσε τον όρο του «σεξιστή θερμοστάτη». Σύμφωνα με ξεχωριστές έρευνες των Πανεπιστημίων του Μάαστριχτ και της Γιούτα, τα μοντέλα με βάση τα οποία καθορίζεται η θερμοκρασία των κλιματιστικών στα μεγάλα γραφεία δεν έχουν αλλάξει από τη δεκαετία του ’60.
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι καθορίστηκαν με πρότυπο τα επίπεδα μεταβολισμού ενός λευκού άνδρα 40 ετών, που εκπροσωπούσε τον μέσο όρο των υπαλλήλων γραφείου της εποχής. Γι’ αυτό, σύμφωνα με τις έρευνες, αρκετές γυναίκες παραπονιούνται συχνότερα για τις πολύ χαμηλές θερμοκρασίες στον χώρο εργασίας.
Παρά το γεγονός ότι και αυτή η θεωρία «μπάζει νερά» (μεταξύ άλλων γιατί το μέσο βάρος της γυναίκας στις ΗΠΑ έχει φτάσει σήμερα τα επίπεδα των αντρών της δεκαετίας του ’60), εκφράζει παραστατικά τη σημασία του ελέγχου της θερμοκρασίας. «Παγωμένοι εργάτες του κόσμου ενωθείτε» τιτλοφορούσε πρόσφατο άρθρο του o συγγραφέας Ααρον Φρίντμαν, υποστηρίζοντας ότι το ζήτημα δεν αφορά τις σχέσεις των δύο φύλων αλλά τις σχέσεις εξουσίας μεταξύ εργοδότη, που ελέγχει την ψύξη και τη θέρμανση, και εργαζόμενου, που δεν έχει έλεγχο στις συνθήκες εργασίας του.
Πρόκειται για ακόμη μια ταξική ανάλυση τραβηγμένη από τα μαλλιά; Ισως όχι, αν προσπαθήσουμε να δούμε την εικόνα σε πλανητικό και όχι σε τοπικό επίπεδο.
Μία από τις νέες τάσεις που εμφανίστηκαν τα τελευταία χρόνια στις ΗΠΑ είναι η καταδίκη του κλιματισμού, κυρίως λόγω της τεράστιας κατανάλωσης ενέργειας, που επιβαρύνει το περιβάλλον. Είναι αλήθεια ότι τα κλιματιστικά ευθύνονται ήδη για το 10% της παγκόσμιας κατανάλωσης ενέργειας και το ποσοστό θα εκτιναχτεί καθώς οι Κινέζοι και κυρίως οι Ινδοί μπαίνουν μαζικά στην αγορά οικιακών air condition.
Η Διεθνής Υπηρεσία Ενέργειας υπολογίζει ότι τα νοικοκυριά στην Ινδία, που σήμερα έχουν κλιματισμό σε ποσοστό 5%, θα αγοράσουν περίπου ένα δισεκατομμύριο μονάδες air condition μέχρι το 2050. Με δεδομένο μάλιστα ότι αυτές οι οικονομίες στηρίζονται περισσότερο σε ορυκτά καύσιμα, η επίπτωση για τα περιβάλλον θα είναι τεράστια.
Για άλλη μια φορά βέβαια θυμηθήκαμε τις επιπτώσεις των τεχνολογικών μας καινοτομιών μόνο όταν έφτασαν να τις απολαμβάνουν και οι αναπτυσσόμενες χώρες – οι οποίες συχνά βρίσκονται σε αυτή την τριτοκοσμική κατάσταση λόγω της εκμετάλλευσης που υπέστησαν για αιώνες από τις αναπτυγμένες οικονομίες.
Η ύπαρξη όμως ανθρώπινων συνθηκών εργασίας και διαβίωσης πρέπει να είναι δικαίωμα των πολιτών όλου του πλανήτη – με τον ίδιο τρόπο που ο ΟΗΕ αναγνωρίζει ως δικαίωμα την πρόσβαση στο ίντερνετ.
Το θέμα αποκτά μάλιστα διαφορετικές διαστάσεις αν σκεφτεί κανείς ότι οι θάνατοι από υψηλές θερμοκρασίες σε όλο τον κόσμο ξεπερνούν κατά πολύ όλες τις άλλες αιτίες θανάτου από φυσικά φαινόμενα (πλημμύρες, κυκλώνες, σεισμούς κ.ά.). Παράλληλα, η θερμοκρασία στον χώρο εργασίας έχει τόσο δραματικές συνέπειες στην παραγωγικότητα του εργαζομένου ώστε αν στερήσουμε από τους φτωχούς το δικαίωμα στον κλιματισμό, τους καταδικάζουμε σε χαμηλότερη παραγωγή και συνεπώς διαιωνίζουμε τις σχέσεις εξουσίας σε παγκόσμιο επίπεδο.
Αν ο κλιματισμός καταναλώνει ενέργεια, ας φροντίσουμε να παράγεται από ανανεώσιμες πηγές. Αν οι Δυτικοί ενοχλούνται από την αύξηση των κλιματιστικών στην Ασία, ας κλείσουν πρώτα τα δικά τους air condition στα γραφεία των πολυεθνικών και στα malls.
Οι φτωχοί πρέπει να δροσίζονται.

Άρης Χατζηστεφάνου 

Τρίτη, 9 Ιουλίου 2019

Το πρώτο Προεδρικό Διάταγμα «Νόμος και Τάξη» έγινε πράξη

προηγηθεί κανενός είδους συζήτηση και, μάλιστα, χωρίς να έχει καν συγκροτηθεί η νέα Βουλή σε σώμα.Με μια πρωτοφανή αλλά αναμενόμενη κίνηση ο Κυριάκος Μητσοτάκης προχώρησε εσπευσμένα χθες τα μεσάνυχτα στην εκδοσή του πρώτου Προεδρικού Διατάγματος. Το πρώτο δείγμα γραφής της δεξιάς διακυβέρνησης καταγράφεται πολύ πριν ορκιστεί η νέα κυβέρνηση με τους 51 υπουργούς και υφυπουργούς, με την ανάρτηση του σχετικού ΦΕΚ, χωρίς να έχει προηγηθεί κανενός είδους συζήτηση και, μάλιστα, χωρίς να έχει καν συγκροτηθεί η νέα Βουλή σε σώμα.
 του Γιώργου Μουργή

Το πρώτο Προεδρικό διάταγμα άφορα στις συγχωνεύσεις, την αλλαγή ή την κατάργηση αρμοδιοτήτων, τις μετονομασίες και τη δημιουργία διαφόρων υπουργείων καθώς και την μεταφορά της ευθύνης των hotspot και των κέντρων φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών από το υπουργείο Μεταναστευτικής πολιτικής στο νέο υπερυπουργείο Προστασίας του Πολίτη.
Ταυτόχρονα υλοποιείται και η εξαγγελία για την εκχώρηση των βασικών τομέων αντιεγκληματικής πολιτικής του υπουργείου Δικαιοσύνης στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, με υπουργό τον εξωκοινοβουλευτικό, γνωστό πρόσωπο από τα παλιά, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη.
Οι εσπευσμένες και παράδοξες αυτές αλλαγές θέλουμε να ελπίζουμε πως,  τουλάχιστον, θα προκαλέσουν την αντίδραση όλων των θεσμικών φορέων, όπως η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων, των δικηγορικών συλλόγων, των καθηγητών Δικαίου,  αλλά και του προσωπικού των φυλακών όπως των κοινωνικών λειτουργών και γιατρών.
Με ενδιαφέρον επίσης, αναμένεται η τοποθέτησή της Ομοσπονδίας των Σωφρoνιστικών Υπαλλήλων, καθώς μετά την συνάντηση που είχαν λίγες μέρες πριν την συμβολικά σημειολογική συνάντηση με τον Κ.Μητσοτάκη, και παρά τις επιμέρους συμφωνίες, είχαν εκφράσει σε ανακοίνωσή τους αντιρρήσεις στα σχέδια του νέου πρωθυπουργού  λέγοντας πως «δεν θα ήθελαν να γίνουν χωροφύλακες».
Δυστυχώς όπως είχαμε προβλέψει στο ΤΡΡ : «Το σχέδιο Μητσοτάκη για »αστυνομικές φύλακες» και όλες οι εξαγγελίες αντιεγκληματικής πολιτικής οδηγούν φυλακές και κρατούμενους έξω από το πλαίσιο δίκαιου και ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αποτελούν τον προθάλαμο μιας αναχρονιστικής μετάβασης σε στρατιωτικοποιημένα σχέδια τιμωρητικής και εξοντωτικής αντισωφρονιστικής επιχείρησης. Το σχέδιο Μητσοτάκη για »φυλακές – στρατόπεδα συγκέντρωσης» τύπου Γκουαντάναμο είναι η συνέχεια του κράτους καταστολής, όπου πλέον η Αστυνομία θα αναλαμβάνει την εκτέλεση των ποινών, καταργώντας τα μέχρι σήμερα κεκτημένα, ενεργοποιώντας τα χουντικό δόγμα »αστυνομικοποίησης της Δικαιοσύνης»».
Γίνεται αντιληπτό πως υλοποιώντας την προεκλογική ατζέντα του «Νόμος και Τάξη» η δεξιά παλινόρθωση και οι κατ’ επίφαση θιασώτες του Διαφωτισμού, με το πολιτικό οπλοστάσιο παρά πόδα και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς σε αναμονή μέσα σε δευτερόλεπτα επέλεξε να χαθούν με μια μονοκονδυλιά δεκαετίες νομικής παράδοσης ολόκληρης της Ε.Ε, μαζί με την κατάργηση της διάκρισης των εξουσιών σε ό,τι αφορά το θέμα του σωφρονισμού σε ένα πρωτοφανές θεσμικό, διοικητικό και πολιτικό πισωγύρισμα.
Σκόπιμα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η δεξιά ξεχνούν την κοινή ευρωπαϊκή θέση για τη στέρηση της ελευθερίας, αλλά και τις δεσμεύσεις της Ελλάδας ως μέλους του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Ξεχνούν ότι η εκτέλεση των ποινικών αποφάσεων των δικαστηρίων αποτελεί μέρος της απονομής της δικαιοσύνης και η θεσμική διαδικασία αυτή υπάγεται στο υπουργείο Δικαιοσύνης και συμβαίνει σε χώρες με προηγμένο δικαιϊκό και νομικό σύστημα όπως στην Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Αυστρία, Σουηδία, και σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Όπως, τέλος, σκόπιμα και συμβολικά με ότι σηματοδοτεί αυτό, η αντικατάσταση του  μέχρι χθες Γενικού Γραμματέα Αντεγκληματικής Πολιτικής με τις ιδιότητες του  ποινικολόγου, διδάκτορα και πρώην ειδικού συνεργάτη του Συνηγόρου του Πολίτη, γίνεται από έναν πρώην αξιωματικό της αστυνομίας.
Μένει να δούμε αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης, η Δεξιά και ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης μετά την προεκλογική εκμαυλιστική δημαγωγία, με οποιαδήποτε κόστος, επιζητούν στη πράξη την εδραίωση του βαθέος κράτους, της τιμωρητικής δικαιοσύνης, του κρατικού αυταρχισμού, των κατασκευασμένων κατηγορητηρίων, των παρακρατικών μεθόδων ενοχοποίησης και της κρατικής καταστολής με σκοπό την ποινικοποίηση του φρονήματος, της ιδεολογίας, των αξιών, της πολιτικής σκέψης και αντίστασης.
Μένει να δούμε αν επιδιώκοντας τον αποπροσανατολισμό, τη χειραγώγηση, το φόβο, χρησιμοποιώντας την ρητορική της δήθεν ασφάλειας, βάζουν στην ατζέντα του δόγματος «Νόμος και Τάξη» όχι μόνο την επαναφορά της ομάδας «ΔΙΑΣ», αλλά και την κατάργηση του «νόμου Παρασκευόπουλου» μαζί με συγκεκριμένα άρθρα του νέου ποινικού κώδικα, δημιουργώντας εκ νέου τις φυλακές τύπου Γ’, ενεργοποιώντας το σχέδιο για «αστυνομικές φύλακες».
Οδηγώντας, έτσι, με μια νέα αντιεγκληματική πολιτική, φυλακές, κρατούμενους και προσωπικό έξω από το πλαίσιο δίκαιου και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, περνώντας σε μια εποχή αναχρονιστικής μετάβασης σε στρατιωτικοποιημένα σχέδια τιμωρητικής και εξοντωτικής αντισωφρονιστικής επιχείρησης.

 

Τρίτη, 2 Ιουλίου 2019

«Οχι» από εκατό επιστήμονες στις εξορύξεις υδρογονανθράκων


του Τάσου Σαραντή

Εκκληση προς τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα απευθύνουν 100 επιστήμονες και διεθνώς αναγνωρισμένοι επιστημονικοί φορείς και οργανώσεις από την Ελλάδα και ολόκληρο τον κόσμο, καλώντας τον να ακυρώσει το πρόγραμμα έρευνας και εξόρυξης υδρογονανθράκων στην Ελληνική Τάφρο.
Στο ψήφισμά τους τονίζουν τις ολέθριες επιπτώσεις που το εν λόγω πρόγραμμα θα έχει στο θαλάσσιο περιβάλλον και τη θαλάσσια ζωή της χώρας, από το πρώτο κιόλας στάδιο των σεισμικών ερευνών. Το κείμενο του ψηφίσματος αποτελεί πρωτοβουλία του WWF Ελλάς με την υποστήριξη του Ινστιτούτου Κητολογικών Ερευνών Πέλαγος, την οποία έχει συνυπογράψει και η Greenpeace.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του WWF Ελλάς, τα «οικόπεδα» που έχουν παραχωρηθεί ή πρόκειται να παραχωρηθούν σε πετρελαϊκές εταιρείες για την εξόρυξη υδρογονανθράκων καλύπτουν μεγάλο ποσοστό δύο αναγνωρισμένων ως παγκοσμίως Σημαντικών Περιοχών για τα Θαλάσσια Θηλαστικά (ΙΜΜΑ) στη χώρα μας, της περιοχής «Αρχιπέλαγος του Ιονίου» (κάλυψη του 34% της έκτασης - 3.253 τ.χλμ.) και της «Ελληνικής Τάφρου» (κάλυψη του 44% της έκτασης - 24.970 τ.χλμ.).
Η Ελληνική Τάφρος είναι μια περιοχή με τεράστια οικολογική σημασία, καθώς αποτελεί σπίτι για δεκάδες παγκοσμίως σπάνια και ιδιαίτερα ευάλωτα είδη που βρίσκονται υπό καθεστώς προστασίας, όπως είναι οι φυσητήρες, οι ζιφιοί, τα σπάνια και απειλούμενα «κοινά δελφίνια», οι πτεροφάλαινες, οι θαλάσσιες χελώνες και οι μεσογειακές φώκιες.
Μάλιστα, έχει αναγνωριστεί ως η μοναδική στη Μεσόγειο «Περιοχή Ειδικής Σημασίας» για τους φυσητήρες, που από όλη την Ανατολική Μεσόγειο αναπαράγονται μόνο εκεί. Μελέτες που έχουν διεξαχθεί στην περιοχή έχουν καταδείξει τον σημαντικά θανατηφόρο αντίκτυπο που έχουν οι στρατιωτικές ασκήσεις με σόναρ στους ζιφιούς, οι συγκρούσεις με πλοία (απειλούν σοβαρά την επιβίωση του πληθυσμού των φυσητήρων), η αλληλεπίδραση με την αλιεία, η ρύπανση από πλαστικό και η κλιματική αλλαγή.
«Με δεδομένες τις παραπάνω απειλές, οι εργασίες έρευνας και εξόρυξης πετρελαίου και φυσικού αερίου, ως μία ακόμη μεγάλη απειλή για τα θαλάσσια θηλαστικά της Ελληνικής Τάφρου, θα αποτελέσουν το μοιραίο πλήγμα στην επιβίωσή τους», υπογραμμίζεται.

Παρασκευή, 28 Ιουνίου 2019

Χωρίς σύνταξη θα μείνουν εάν υιοθετηθεί το κεφαλαιοποιητικό σύστημα


των Σάββα Ρομπόλη - Βασίλη Μπέτση

Το τελευταίο διάστημα διαπιστώνεται σε διεθνές επίπεδο ότι ένα από τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι συνταξιούχοι, οι οποίοι κατά την περίοδο της εργασιακής τους ζωής ήταν ασφαλισμένοι σε ατομικούς λογαριασμούς που χαρακτηρίζουν το κεφαλαιοποιητικό ή το ultra-κεφαλαιοποιητικό σύστημα ιδιωτικής ασφάλισης, είναι εάν το αποταμιευτικό τους κεφάλαιο θα διαρκέσει όσο οι συνταξιούχοι είναι στη ζωή, εάν δηλαδή θα παίρνουν σύνταξη για όσα χρόνια ζήσουν.
Κι αυτό γιατί στις ΗΠΑ, την Ευρώπη, την Αυστραλία, την Ιαπωνία, κ.λ.π., οι ατομικές αποταμιεύσεις των συνταξιούχων δεν αυξάνουν τόσο, όσο είναι αναγκαίο, προκειμένου να χρηματοδοτήσουν την αύξηση του προσδόκιμου ζωής, με αποτέλεσμα να απειλείται το βιοτικό επίπεδο του συνταξιοδοτικού πληθυσμού. Παράλληλα, διαπιστώνεται σε διεθνές επίπεδο ένα αυξημένο επιστημονικό, κοινωνικό και πολιτικό ενδιαφέρον για τις επερχόμενες μελλοντικά δημογραφικές αλλαγές.
Βέβαια, αξίζει να σημειωθεί ότι το ενδιαφέρον αυτό δεν εστιάζεται αποκλειστικά και μόνο στο μέλλον του παγκόσμιου πληθυσμού. Εστιάζεται όλο και περισσότερο στις πιθανές κοινωνικο-οικονομικές επιπτώσεις, οι οποίες προκύπτουν από τις δημογραφικές αλλαγές. Επίσης, από τις προοπτικές σχεδιασμού και υλοποίησης των αντίστοιχων πολιτικών σε συγκεκριμένους τομείς, μεταξύ των οποίων η αγορά εργασίας και η κοινωνική ασφάλιση.
Από την άποψη αυτή, αξίζει να σημειωθεί ότι στην Ελλάδα, υποστηρίζεται λανθασμένα ότι τα διανεμητικά συστήματα, που βασίζονται στην αλληλεγγύη των γενεών, είναι μακροπρόθεσμα μη βιώσιμα εξ αιτίας του φαινομένου της γήρανσης του πληθυσμού (αύξηση του δείκτη εξάρτησης από 33,4% το 2016 σε 63,1% το 2070). Αντίθετα, υποστηρίζεται ότι τα κεφαλαιοποιητικά συστήματα ατομικών λογαριασμών δεν επηρεάζονται από το φαινόμενο της γήρανσης του πληθυσμού.
Όμως, η έρευνα και η πραγματικότητα αποδεικνύει ότι τα κεφαλαιοποιητικά συστήματα ατομικών λογαριασμών επηρεάζονται σοβαρά από την αύξηση του προσδόκιμου ζωής και μάλιστα έχει υπολογιστεί ότι το χρηματοδοτικό κενό των έξι μεγαλύτερων συνταξιοδοτικών συστημάτων κεφαλαιοποιητικού χαρακτήρα (αμερικανικό, βρετανικό, ιαπωνικό, ολλανδικό, καναδικό και αυστραλιανό) θα αυξηθεί από τα 70 τρισ. δολάρια το 2016 στα 400 τρισ. δολάρια μέχρι το 2050 (Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ Νταβός, 2017).
Επίσης, στο Φόρουμ επισημαίνεται ότι στις ΗΠΑ, Ευρώπη, Αυστραλία και Ιαπωνία οι συνταξιούχοι θα πρέπει να ζήσουν τουλάχιστον μία δεκαετία χωρίς να μπορούν να αντλούν από τις αποταμιεύσεις τους, καθώς αυτές θα έχουν εξαντληθεί. Πιο συγκεκριμένα, οι Αμερικανοί συνταξιούχοι ηλικίας 65 ετών διαθέτουν αποταμιεύσεις για 9,7 έτη. Θα πρέπει, λοιπόν, να ζήσουν χωρίς αποταμιεύσεις για 8,3 έτη, σύμφωνα με το προσδόκιμο ζωής.
Επιπλέον, στη μελέτη του Φόρουμ σημειώνεται ότι στις ΗΠΑ υπολογίζεται ότι το έλλειμμα των αποταμιεύσεων για την στήριξη των συνταξιούχων (μέσω του κεφαλαιοποιητικού συστήματος) θα φτάσει τα 137 τρισ. δολάρια μέχρι το 2050 (119 τρισ. δολάρια στην Κίνα). Επίσης, σημειώνεται ότι το πρόβλημα στην Ιαπωνία θα είναι ακόμη πιο έντονο, δεδομένου ότι οι Ιάπωνες τείνουν να αποφεύγουν την ανάληψη επενδυτικών κινδύνων, με αποτέλεσμα να έχουν μικρές επενδυτικές αποδόσεις.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στην έρευνα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ η εξάντληση των αποταμιεύσεων ενός συνταξιούχου, αποτελεί το κυριότερο πρόβλημα των κεφαλαιοποιητικών συστημάτων ασφάλισης. Αυτό συμβαίνει γιατί ο ασφαλισμένος συνταξιοδοτείται συνήθως σε ηλικία 65-67 ετώνς, ενώ το ποσό που του ζητείται να αποταμιεύσει κατά την διάρκεια της εργασίας του έχει υπολογιστεί 40 χρόνια πριν, όταν ήταν 25-27 ετών και ξεκινούσε τον εργασιακό βίο του.
Σε αυτούς τους υπολογισμούς, το έλλειμμα που δημιουργείται οφείλεται στο γεγονός ότι τα ιδιωτικά κεφαλαιοποιητικά συστήματα που χορηγούν αυτές τις συντάξεις τείνουν να υποεκτιμούν την αύξηση του προσδόκιμου ζωής και να υπερεκτιμούν τις επενδυτικές αποδόσεις. Αντίθετα, στα διανεμητικά συστήματα κοινωνικής ασφάλισης, ένα μέρος της αύξησης του προσδόκιμου ζωής, μετριάζεται από την αύξηση της παραγωγικότητας, των μισθών και του ΑΕΠ. Αντίθετα, στα κεφαλαιοποιητικά συστήματα ασφάλισης η γήρανση του πληθυσμού προσπαθεί να μετριαστεί, κατά ένα μέρος, από τις επενδυτικές αποδόσεις.
Όμως, η επίτευξη υψηλών αποδόσεων προϋποθέτει και την ανάληψη υψηλών κινδύνων που ενέχουν οι χρηματαγορές και οι κεφαλαιαγορές. Έτσι, γίνεται αντιληπτό ότι τα διανεμητικά συστήματα της αλληλεγγύης των γενεών εστιάζουν στην παραγωγή και την πραγματική οικονομία, ενώ τα κεφαλαιοποιητικά συστήματα εστιάζουν στις κεφαλαιαγορές και τις χρηματαγορές. Οδηγούν τους εργαζόμενους να αποταμιεύουν ολοένα και περισσότερο, επιδιώκοντας όλο και μεγαλύτερες επενδυτικές αποδόσεις, οι οποίες προϋποθέτουν συνεχή αύξηση των περιουσιακών στοιχείων (μετοχών, κ.λ.π).
Τα υψηλά περιουσιακά στοιχεία, ωστόσο, προϋποθέτουν υψηλή κερδοφορία των εταιρειών, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται παγκόσμιες χρηματοοικονομικές φούσκες, οι οποίες εκρήγνυνται ανά χρονικά διαστήματα. Το αποτέλεσμα είναι να ανατρέπουν την ομαλή αναπαραγωγή των οικονομικών κύκλων της διεθνούς οικονομίας. Η αντίφαση αυτή ανάμεσα στις χρηματο-οικονομικές φούσκες και την πραγματική οικονομία, σε όρους πολιτικής οικονομίας, ενυπάρχει στο εσωτερικό των συνθηκών συσσώρευσης στην σφαίρα της παραγωγής και στην σφαίρα της κυκλοφορίας του κεφαλαίου. Αυτή η αντίφαση έχει αρνητικές συνέπειες, μεταξύ των άλλων, επωάζει την επόμενη διεθνή χρηματο-οικονομική κρίση.
Πιο συγκεκριμένα, λαμβάνοντας υπόψη τα στοιχεία της έρευνας του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, προκειμένου να μην εξαντληθούν οι αποταμιεύσεις των συνταξιούχων λόγω της αύξησης του προσδόκιμου ζωής στις ΗΠΑ, θα πρέπει ή ο συντελεστής αναπλήρωσης να μειωθεί από το 70% (που υπολογίστηκε από το Φόρουμ) στο 40%, ή οι συνταξιούχοι να αποταμιεύουν 35% περισσότερο εισόδημα, σε βάρος του βιοτικού τους επιπέδου.
Αντίστοιχα για την Ελλάδα, λόγω της γήρανσης του πληθυσμού, θα πρέπει ή να μειωθούν οι συντάξεις κατά 30%, ή να αυξηθούν οι ασφαλιστικές εισφορές από 20% σε 27% στην κύρια σύνταξη και από 6% σε 8,5% στην επικουρική σύνταξη. Όπως όμως συμπεραίνεται από τη διεθνή βιβλιογραφία και από μελέτες διαφόρων ερευνητικών ινστιτούτων παγκοσμίως, οι πραγματικές επενδυτικές αποδόσεις των αποταμιεύσεων είναι ανεπαρκείς, λόγω του κινδύνου του πληθωρισμού, των διακυμάνσεων των κεφαλαιαγορών και του υψηλού κόστους διαχείρισης των αποταμιεύσεων.
Από την άποψη αυτή, είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι όλες οι χώρες της ΕΕ διαφυλάσσουν το δημόσιο διανεμητικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης από τους προαναφερόμενους κινδύνους του ιδιωτικού κεφαλαιοποιητικού, ή ultra-κεφαλαιοποιητικού συστήματος. Το εντάσσουν, στον βαθμό που το αφορά, στους όρους και στις προϋποθέσεις λειτουργίας της πραγματικής οικονομίας και της ανάπτυξης, αποκλείοντας, ταυτόχρονα, την υποταγή του στα συμφέροντα των ασφαλιστικών επιχειρήσεων και των τραπεζών.