ΠΟΛΙΤΗς

Εφιαλτικές μέρες και νύχτες για το Μάτι της Νέας Μάκρης.........................Ιστοσελίδα για κοινωνικό-πολιτικά ζητήματα....................Νοέμβριος 2018...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

πολίτης //ουσιαστικό // κάτοικος πόλης που έχει πολιτικά δικαιώματα, ελεύθερος πολίτης |με γεν. |αντ. του ἰδιώτης |αντ. του ξένος 2. συμπολίτης |φρ. ἀγαθός πολίτης, χρηστὸς πολίτης, αντ. κακὸς πολίτης, πονηρὸς πολίτης |φρ. φύσει, γένει πολίτης=από τη γέννησή του ελεύθερος πολίτης |φρ.ποιῶ ή ποιοῦμαι τινά πολίτην=πολιτογραφώ, δίνω σε κπ. τα δικαιώματα ελεύθερου πολίτη Β. |το ουσ. ως επίθ. αυτός που ανήκει στην πόλη //Βασικό Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Μετάφραση [Translate]


Το περιστέρι της Ειρήνης, Pablo Picasso // για τον Άνθρωπο, την ειρήνη στον κόσμο, λέμε όχι στους πολέμους και στη βία από άνθρωπο σε άνθρωπο ...make love not war - κάντε έρωτα όχι πόλεμο....
Οι Λαϊκοί Αγώνες για μια ανθρώπινη κοινωνία σήμερα- αλλά και την απελευθέρωση της Χώρας μας από την τρόικα και το ΔΝΤ είναι συνέχεια του Εθνικό-απελευθερωτικού Αγώνα του 1821...αλλά και του 1940...

Τετάρτη, 11 Σεπτεμβρίου 2019

Έρευνα του ΟΗΕ: Η λιτότητα παραβιάζει βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και οργανισμοί όπως το ΔΝΤ θα πρέπει να είναι υπόλογοι

Τα μέτρα λιτότητας που επιβάλλονται από διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς όπως το Διεθνές Νομισματικό προκαλούν συχνές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αναφέρει έρευνα του ΟΗΕ από τον ανεξάρτητο ερευνητή του Οργανισμού σε θέματα εξωτερικού χρέους και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. «Δεν υπάρχει απόδειξη ότι η δημοσιονομική προσαρμογή βοηθάει την ανάκαμψη, αντιθέτως υπάρχουν πολύ πιο ξεκάθαρες αποδείξεις για τον αρνητικό αντίκτυπο των προγραμμάτων στην ανάπτυξη, τις θέσεις εργασίας, τη βιωσιμότητα του χρέους και την ισότητα» τονίζεται επίσης, στην έκθεση που θα παρουσιαστεί τον Οκτώβριο στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Γενεύη.

Όπως αναφέρει ο ανεξάρτητος ερευνητής του ΟΗΕ, Χουάν Πάμπλο Μποχοσλάβσκι, τα μέτρα λιτότητας που προωθεί το ΔΝΤ και άλλοι διεθνείς οργανισμοί «δεν είναι για όλους» καθώς δεν περιορίζουν τις αποπληρωμές δημοσίου χρέους σε διεθνείς πιστωτές. Παράλληλα, «αν και η λιτότητα μπορεί να είναι χρήσιμη ενάντια στην σπατάληση πόρων, είναι αναγκαίο να γίνει σαφές ότι επηρεάζει διαφορετικές κοινωνικές ομάδες με πολύ διαφορετικούς τρόπους, ειδικά τις πιο ευάλωτες και περιθωριοποιημένες».
Όπως σημειώνεται στην ανακοίνωση του ΟΗΕ, δεν προκαλεί έκπληξη ότι ο συνδυασμός οικονομικής ύφεσης και αλλαγών στην δημοσιονομική πολιτική επηρεάζει αρνητικά μία ευρεία γκάμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. «Δυστυχώς, τα μέτρα λιτότητας οδηγούν σε περικοπές στις δημόσιες υπηρεσίες και  επηρεάζουν αρνητικά τη διατροφή. Έχουν επίσης αρνητικές συνέπειες στους μισθούς, στην στέγαση, στις υποδομές, στην Υγεία και την Εκπαίδευση», δηλώνει ο Μποχοσλάβσκι.
Στην έρευνα αναφέρεται ότι μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008, τα δύο τρίτα των χωρών του κόσμου υιοθέτησαν πολιτικές λιτότητας, ενώ όπως αποδεικνύεται, σε περιόδους ύφεσης τα αποτελέσματα της λιτότητας είναι αρνητικά στην προσπάθεια για ανάκαμψη. Μάλιστα, όπως υποστηρίζεται, βάσει τους παραδείγματος των ευρωπαϊκών χωρών που υιοθέτησαν πολιτικές λιτότητας το 2009-2013,όσο πιο σκληρή η λιτότητα, τόσο χαμηλότερη η ανάπτυξη του ΑΕΠ. Η έρευνα επίσης επικαλείται τις εκ των υστέρων αναλύσεις του ΔΝΤ για τα προγράμματα λιτότητας της περιόδου 2011-2017, όπου τονίζεται μεταξύ άλλων ότι στο 75% των προγραμμάτων έγιναν υπεραισιόδοξες προβλέψεις για τους ρυθμούς ανάπτυξης.
Στην έρευνά του , ο Μποχοσλάβσκι θέτει επίσης το ζήτημα ότι οι οργανισμοί όπως το ΔΝΤ θα πρέπει να καθίστανται υπεύθυνοι, μαζί με τα κράτη, για πιθανές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που προκαλούνται από τις πολιτικές τους, καθώς, συν τοις άλλοις, οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των οργανισμών και των κρατών ποτέ δεν γίνονται επί ίσοις όροις.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση του ΟΗΕ επίσης, το Διεθνές Δίκαιο για τα ανθρώπινα δικαιώματα απαγορεύει τον εξαναγκασμό των κρατών να αποπληρώνουν εξολοκλήρου τα χρέη τους αν αυτό σημαίνει αύξηση της παιδικής θνησιμότητας, της ανεργίας και του υποσιτισμού. Παράλληλα, το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα και άλλοι οργανισμοί είναιειδικές υπηρεσίες του ΟΗΕ, επομένως θα πρέπει να ενεργούν σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο και να λογοδοτούν για τις πράξεις και τις επιλογές τους.
Η έρευνα του Μποχοσλάβσκι υποστηρίζει ότι οι οργανισμοί όπως το ΔΝΤ, αν κρίνεται ότι παραβιάζουν ανθρώπινα δικαιώματα με τις πολιτικές τους, θα πρέπει να έρχονται αντιμέτωποι με κυρώσεις, όπως εγγυήσεις μη επανάληψης των ΄διων πολιτικών αλλά και αποζημιώσεις.

Κυριακή, 8 Σεπτεμβρίου 2019

Ανήλικοι στο πληκτρολόγιο

Οι λυσσασμένες αντιδράσεις γύρω από την ταινία του Κώστα Γαβρά, «Ενήλικες στο Δωμάτιο», για την διαπραγμάτευση του 2015 έχουν μια διασκεδαστική και μία σοβαρή πλευρά. Από τη μία, είναι ξεκαρδιστικό να βλέπεις ανθρώπους του «μετώπου της λογικής» να ξεσπαθώνουν εναντίον μιας ταινίας που δεν έχουν δει κι ενός διεθνώς αναγνωρισμένου σκηνοθέτη. Από την άλλη, είναι έκδηλη η προσπάθεια μερίδας του «ΝΑΙ» να αλλοιωθεί ή να ξεχαστεί μία αντικειμενικά ιστορική περίοδος. Έχουμε το οξύμωρο οι τελικά νικητές να μην θέλουν να ακούν για τη νίκη τους και σαν τα παιδάκια να κλείνουν τα αυτιά τους και να φωνάζουν «λαλαλα».


του Θάνου Καμήλαλη
Το «Ενήλικες στο Δωμάτιο», που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη για την περίοδο που ήταν υπουργός Οικονομικών, έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ της Βενετίας και θα προβληθεί στην Ελλάδα για πρώτη φορά σε περίπου έναν μήνα. Αυτό βέβαια δεν εμποδίζει μία μερίδα του δεξιού και υποτίθεται «φιλελεύθερου» Τύπου να επιτίθεται ήδη στην ταινία και στον σκηνοθέτη, καθώς επίσης και οργισμένους χρήστες του διαδικτύου να μπαίνουν στο IMDb και να την  βαθμολογούν με μονάδα. Έχουμε εδώ την πρώτη αντίφαση, όπου το μέτωπο του «Μένουμε Ευρώπη», της «Αριστείας», του «ευρωπαϊκού πολιτισμού» και εν γένει του κοσμοπολιτισμού επιτίθεται στον Κώστα Γαβρά, γιατί, μέσες άκρες είναι ένας «αριστερός του σαλονιού, δήθεν αγωνιστής, ψευτοδιανοούμενος, που μένει στο Παρίσι οπότε τι ξέρει από Ελλάδα και κοροϊδεύει τους κουτόφραγκους με μια ταινία που ωραιοποιεί την καταστροφή της πατρίδας από τον νάρκισσο Βαρουφάκη, ο οποίος τόλμησε να βάλει και κουστούμι στο κόκκινο χαλί της Βενετίας αντί για πολύχρωμο πουκάμισο».
Η δεύτερη αντίφαση όμως, ξεπερνάει τη γελοιότητα, είναι καθαρά πολιτική. Ο ΣΥΡΙΖΑ του πρώτου εξαμήνου του 2015 ηττήθηκε και η τρόικα, μαζί με τις δυνάμεις του «ΝΑΙ» στο δημοψήφισμα, θριάμβευσαν. Πρώτα με την ψήφιση του τρίτου μνημονίου, τον Αύγουστο εκείνου του έτους και πρόσφατα με την επιστροφή στην εξουσία της Νέας Δημοκρατίας, με αυτοδύναμη κυβέρνηση. Αν μη τι άλλο, θα έπρεπε εκείνο το εξάμηνο να είναι για όλους αυτούς η πανηγυρική επιβεβαίωση του «μονοδρόμου» που κηρύσσουν μετά μανίας, της «ήττας του λαϊκισμού και της αυταπάτης». Θα μπορούσαν απλά να βάλουν στο ρόλο των κακών τους Τσίπρα – Βαρουφάκη και να δουν την ταινία με κάποια ευχαρίστηση, ή έστω με σοβαρή κριτική. Αντ’αυτού, κυριαρχεί ένα αγωνιώδες «ΜΗΝ ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ».
Είτε όμως πιστεύει κανείς ότι το 2015 ήταν μία χρυσή ευκαιρία, η «ελληνική Άνοιξη» όπως την χαρακτηρίζει ο Βαρουφάκης, είτε ότι «δύο άνθρωποι έπαιξαν τη χώρα στα ζάρια», όπως η απέναντι πλευρά, είτε κινείται κάπου στο ενδιάμεσο, θα πρέπει να συμφωνήσουμε ότι εκείνα τα γεγονότα είναι ιστορικά. Πολύ απλά, ήταν μια περίοδος που κάτι κρινόταν, για την Ελλάδα και σε κάποιον βαθμό, για την Ευρώπη. Ήταν επίσης, μια περίοδος ρευστή, μη «κανονικότητας». Που ο κόσμος αψηφούσε τα συστημικά ΜΜΕ, η τρόικα έδειχνε ξεκάθαρα το πραγματικό της πρόσωπο καταπατώντας κάθε έννοια δημοκρατίας στη χώρα, που οι μύθοι περί «αλληλεγγύης» των δανειστών στην Ελλάδα κατέρρεαν. Ήταν η περίοδος που οι σημερινοί κατήγοροι του Γαβρά έχαναν την ψυχραιμία τους, παρασυρόμενοι σε εκφράσεις όπως «φέρτε συμφωνία ό,τι να ναι» κι ακόμη χειρότερα, «βάστα Γερούν και Σόιμπλε» ή «Μέρκελ τράβα την πρίζα».
Αυτό που ενοχλεί πάνω απ’όλα, είναι ότι πρόκειται για μια ιστορική περίοδο που μια μεγάλη μερίδα της ελληνικής κοινωνίας διεκδίκησε το δίκιο της, αψηφώντας την καταστροφολογία, τους μύθους της κρίσης και τους προπαγανδιστές τους. Αυτό που ενοχλεί μόνιμα επίσης, είναι ότι η αριστερή ανάλυση για την κρίση, τα αίτια και την εξοντωτική λύση που επιλέχθηκε, δικαιώθηκε απόλυτα. Μπορεί το δίδαγμα του 2015 να είναι ότι δεν αρκεί να έχει κάποιος δίκιο, αλλά το δίκιο υπήρξε, υπήρχε και θα υπάρχει. Υπήρχε για παράδειγμα μια εποχή που η άποψη ότι τα δάνεια δεν καταλήγουν στην Ελλάδα, αλλά εξυπηρετούν προηγούμενα δάνεια, ήταν περιθωριακή και σχεδόν συνωμοσιολογική. Υπήρχε μια εποχή που δημοσιογράφοι και αναλυτές προπαγάνδιζαν υπέρ του ΔΝΤ και περιμέναμε την ανάπτυξη το 2011, μετά το 2012, μετά το 2013 και ούτω καθεξής. Τελικά, όπως έλεγε η αριστερή ανάλυση, το υποτιθέμενο «φάρμακο» δηλητηρίασε τον ασθενή, με απώλεια μάλιστα 25% του ΑΕΠ του κι ένα χρέος πολύ μεγαλύτερο από το 2009.
Όλα αυτά συνέβησαν με προγράμματα που δεν έβγαιναν και για να σωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες από την έκθεσή τους στην Ελλάδα. Αυτό δεν το λένε πλέον μόνο οι «άσχετοι» αριστεροί, αλλά το παραδέχονται και τα ιερά τοτέμ της απέναντι πλευράς, όπως ο Γερούν Ντάισελμπλουμ και η Κριστίν Λαγκάρντ με τις διαδοχικές «συγγνώμες» του ΔΝΤ. Υπάρχει επίσης ένα περιστατικό που καταγράφει ο Βαρουφάκης στο βιβλίο και κρίνοντας από το τρέιλερ της ταινίας ζωντανεύει στις οθόνες από τον Γαβρά. Ο τότε υπουργός Οικονομικών ρωτάει τον Σόιμπλε αν θα υπέγραφε το μνημόνιο για την χώρα του. Ο Σόιμπλε απαντάει «όχι», σε μια συνομιλία που δεν έχει διαψευστεί ποτέ. Υπάρχουν επίσης κρίσιμα ντοκουμέντα π.χ. για το πώς το ΔΝΤ παραβίασε τους ίδιους τους κανόνες του εγκρίνοντας το πρώτο δάνειο προς την Ελλάδα, χωρίς αναδιάρθρωση χρέους, πόσο ανεξάρτητα δεν ενήργησε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα μέσω του Μάριο Ντράγκι, οδηγώντας την Ελλάδα σε ασφυξία και άλλα πολλά που συμπληρώνουν το παζλ της δήθεν ελληνικής «διάσωσης», επιβεβαιώνοντας τους επικριτές της.
Η ελληνική κρίση είναι παράλληλα μια ελληνική και ευρωπαϊκή τραγωδία. Μπορεί κανείς να ψάξει λεπτομερώς το τι έχει συμβεί και τι συμβαίνει, μέσα από μια πληθώρα πηγών ή να μείνει προσκολλημένος σε ευκολοχώνευτους μύθους που προκαλούν την κοινή λογική. Μπορεί π.χ. να επιλέξει να πιστεύει ότι η Ελλάδα θα ήταν παράδεισος αν είχε περάσει το μέιλ Χαρδούβελη, ή ότι ο Βενιζέλος έσβησε χρέος 100 δισ. με το PSI, ο Βαρουφάκης και η διαπραγμάτευση του 2015 κόστισαν 200 δισ. και ο Σώρρας έχει 600 δισ. στην τράπεζα της Ανατολής. Μπορεί να θέλει να επιμένει, κόντρα σε κάθε λογική και πραγματικό δεδομένο, ότι ο Τσίπρας είχε ένα μυστικό σχέδιο να βγάλει τη χώρα από το ευρώ και στην εξουσία τα τελευταία 4 χρόνια βρισκόταν μία δράκα κομμουνιστών που δημιούργησαν την «τελευταία Σοβιετία της Ευρώπης».
Ή μπορεί τουλάχιστον, είτε δει είτε όχι την ταινία του Γαβρά, είτε ενστερνιστεί είτε όχι την υποκειμενική ματιά ενός καλλιτέχνη, τουλάχιστον να αντιταχθεί στην περιρρέουσα τοξική σαχλαμάρα.

Τετάρτη, 28 Αυγούστου 2019

Αμαζόνιος: Η εκτροφή βοοειδών και η καλλιέργεια σόγιας βασική αιτία των πυρκαγιών υποστηρίζουν οι ειδικοί

Το βοδινό κρέας και η γενετικά μεταλλαγμένη σόγια που αγοράζουν αφειδώς όλες οι χώρες του κόσμου είναι οι γεωργικές δραστηριότητες που καταστρέφουν τον Αμαζόνιο και, σύμφωνα με όλους τους ερευνητές, εξηγούν τη δραματική αύξηση των πυρκαγιών στο τροπικό δάσος.
Βοδινό
«Η εκτεταμένη εκτροφή βοοειδών είναι ο βασικός παράγοντας της αποψίλωσης του Αμαζόνιου. Λίγο περισσότερο από το 65% των αποψιλωμένων εκτάσεων στον Αμαζόνιο πλέον χρησιμοποιούνται ως βοσκοτόπια», εξηγεί ο Ρομούλο Μπατίστα, ερευνητής της Greenpeace.
H Βραζιλία είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας βοδινού κρέατος παγκοσμίως. Οι εξαγωγές βοδινού έφτασαν το 2018 το ρεκόρ του 1,64 εκατομμυρίου τόνων (πηγή: Ένωση Εξαγωγικών Βιομηχανιών Κρέατος Βραζιλίας). Βασικές αγορές είναι η Κίνα και ακολουθούν η Αίγυπτος και η ΕΕ.
Πίσω από την πρώτη θέση της Βραζιλίας βρίσκονται λίγο περισσότερα από είκοσι χρόνια ιδιαίτερα εντυπωσιακής ανάπτυξης. Από το 1997 ως το 2016, για παράδειγμα, η χώρα δεκαπλασίασε τις εξαγωγές της σε βοδινό κρέας (σε βάρος όσο και σε αξία).
Στην αγορά κυριαρχούν τρεις μεγάλες εταιρείες: η JBS, η Minerva και η Marfrig.
Σόγια
Οι γεωργικές δραστηριότητες καταλαμβάνουν σχεδόν το 6,5% των αποψιλωμένων εκτάσεων του Αμαζονίου.
Ήδη πρώτος εξαγωγέας σόγιας παγκοσμίως, μπροστά και από τις ΗΠΑ, η Βραζιλία εξήγαγε 83,3 εκατομμύρια τόνους το 2018, δηλαδή αύξηση 22,2% σε σχέση με το 2017, σύμφωνα με το υπουργείο Οικονομικών της χώρας.
Η αυξητική αυτή τάση εξηγείται κυρίως από τις ανάγκες της Κίνας, πρώτου εισαγωγέα της βραζιλιάνικης σόγιας, κυρίως γενετικά μεταλλαγμένης. Ο εμπορικός πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ- Κίνας έχει αναγκάσει το Πεκίνο να αγοράζει περισσότερη σόγια από τη Βραζιλία για να μπορέσει να αντιμετωπίσει τις ανάγκες της κτηνοτροφίας της.
Οι εξαγωγές σόγιας από τη Βραζιλία στην Κίνα αυξήθηκαν κατά 30% πέρυσι.
Η καλλιέργεια σόγιας είναι μία από τις βασικότερες που σιγά σιγά αφαιρεί εδάφη από το δάσος του Αμαζονίου. Όμως το 2006 τέθηκε σε εφαρμογή μορατόριουμ κι έτσι «μετά το 2008 λιγότερο από το 2% της σόγιας που καλλιεργείται στον Αμαζόνιο παράγεται σε αποψιλωμένες περιοχές», επισημαίνει ο Μπατίστα.
Η Ευρώπη επίσης αγοράζει βραζιλιάνικη σόγια, την οποία χρησιμοποιεί κυρίως για ως τροφή για τα ζώα εκτροφής, σύμφωνα με τη Greenpeace. Η ΜΚΟ είχε καταγγείλει τον Ιούνιο «τον εθισμό» της Ευρώπης στις εξαγωγές σόγιας από τη Λατινική Αμερική.
Η καλλιέργειας σόγιας στη Βραζιλία γνώρισε τεράστια άνοδο τη δεκαετία του 1970 με τη μετακίνηση των παραγωγών από το νότιο τμήμα της χώρας προς τα κεντροδυτικά, την ανάπτυξη νέων τεχνικών και τη χρήση ζιζανιοκτόνων.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ,AFP

Κυριακή, 25 Αυγούστου 2019

Γιατί καταστρέφεται ο Αμαζόνιος; Χωράφια, αγελάδες και χρυσός πάνω στις στάχτες


Γράφει η Ηλέκτρα Κλείτσα

Τον περασμένο Ιούλη, ήρθε στο φως της δημοσιότητας μια ιδιαίτερα ανησυχητική είδηση: από τις αρχές του χρόνου, όταν ο Ζαίχ Μπολσονάρου ανέλαβε την προεδρία της Βραζιλίας, υπολογίζεται ότι ο Αμαζόνιος χάνει δασικές εκτάσεις ίσες με ένα γήπεδο ποδοσφαίρου κάθε λεπτό. Αυτή η είδηση, έχει πλέον ξεπεραστεί από μια ακόμη πιο ζοφερή πραγματικότητα. Οι αμέτρητες πυρκαγιές που έχουν ξεσπάσει τις τελευταίες εβδομάδες στο τροπικό δάσος, καταστρέφουν ανυπολόγιστης περιβαλλοντικής σημασίας οικοσυστήματα, ανεβάζοντας ακόμη περισσότερο το ρυθμό αποδάσωσης του Αμαζονίου.

Οι απώλειες

Δεν είναι μόνο ότι ο ουρανός των μεγάλων πόλεων της Βραζιλίας και άλλων χωρών της Λατινικής Αμερικής έχει γίνει μαύρος από τους καπνούς. Δεν είναι μόνο οι τρομακτικές επιπτώσεις στην ατμόσφαιρα από τις ίδιες τις φωτιές, αλλά και από τις καταστροφές των δασών που απορροφούν μεγάλες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα. Δεν είναι μόνο οι επιπτώσεις στο κλίμα της περιοχής, που ρυθμίζεται από τα τροπικά δάση του Αμαζονίου, ούτε αυτές που θα υποστεί το δαιδαλώδες σύστημα των ποταμών και των παραποτάμων, ή των υπόγειων υδροφορέων. Είναι και -αν όχι κυρίως- η απώλεια σημαντικού τμήματος της βιοποικιλότητας του δάσους του Αμαζονίου, που αντίστοιχή της δεν υπάρχει πουθενά στον πλανήτη.
Για να αντιληφθεί κανείς την έκτασή της, αρκεί η αναφορά σε είδηση του 2017, σύμφωνα με την οποία κάθε δύο μέρες ανακαλύπτεται στον Αμαζόνιο ένα νέο είδος χλωρίδας ή πανίδας. Στις τεράστιες φωτιές που καταστρέφουν τον Αμαζόνιο σήμερα, χάνονται είδη που δε θα μάθουμε ποτέ ότι υπήρξαν. Κάποια από αυτά θα μπορούσαν ενδεχομένως να φανούν χρήσιμα σε ολόκληρη την ανθρωπότητα για τις θεραπευτικές τους ιδιότητες. Κάποια άλλα είδη, ενδεχομένως να έπαιζαν κομβικό ρόλο στην ισορροπία της τροφικής αλυσίδας και να συμπαρασύρουν στην εξαφάνιση πολλά ακόμη.

Ιθαγενείς

Πέρα από τα φυτά και τα ζώα όμως, υπάρχουν και οι άνθρωποι. Όχι μόνο το σύνολο των κατοίκων του πλανήτη και οι επόμενες γενιές που θα επηρεαστούν πιο έμμεσα και πιο μακροπρόθεσμα από την καταστροφή, αλλά οι σημερινοί κάτοικοι του δάσους του Αμαζονίου. Οι ιθαγενικές φυλές που επιμένουν να ζουν μέσα στο δάσος, προστατεύοντας το και εξαρτώντας την ύπαρξή τους από αυτό. Κάποιες από αυτές τις φυλές θα σβήσουν μαζί με τη φύση της περιοχής, χωρίς να μάθουμε ποτέ ότι υπήρξαν. Κάποιες άλλες, είναι γνωστές όχι μόνο για τη μεγάλη πολιτισμική κληρονομιά που κουβαλάνε, αλλά και για τους μεγάλους αγώνες ενάντια στην καταστροφική επέλαση της «ανάπτυξης» στον Αμαζόνιο. Μια από τις πιο εμβληματικές μορφές αυτού του αγώνα, ήταν ο Τσίκο Μέντες, που δολοφονήθηκε το 1988 γιατί προσπαθούσε να οργανώσει τους αυτόχθονες ενάντια στην καταστροφή του δάσους που ήταν πάντα το σπίτι τους και η επιβίωσή τους. Σήμερα οι δολοφόνοι του (οι μεγάλες επιχειρήσεις αγροτικής παραγωγής και εξορύξεων και οι κυβερνήσεις που τις υπηρετούν) ολοκληρώνουν το καταστροφικό τους έργο κατακαίγοντας τον Αμαζόνιο. 

Ένα γιγάντιο, «ενοχλητικό» δάσος

Στις περισσότερες περιπτώσεις δασικών πυρκαγιών, οφείλει κανείς να είναι προσεκτικός και να έχει συγκεκριμένες αποδείξεις και στοιχεία, πριν μιλήσει για εμπρησμό και μάλιστα με συγκεκριμένο σχέδιο. Στην περίπτωση όμως του Αμαζονίου, που απειλείται από τεράστια συμφέροντα εδώ και δεκαετίες, ιδιαίτερα όταν το ίδιο χρονικό διάστημα ξεσπάνε αμέτρητες φωτιές σε αμέτρητα διαφορετικά σημεία του, το να μιλάει κανείς για τυχαία γεγονότα είναι τουλάχιστον αφέλεια. Μετά τις μπουλντόζες, που όπως φαίνεται κινούνταν με πολύ αργούς ρυθμούς, ήρθαν οι φωτιές.
Γιατί όμως καταστρέφεται ο Αμαζόνιος; Τι θέλουν να πετύχουν αυτοί που βγάζουν από τη μέση το «άχρηστο» κατά τη γνώμη τους δάσος; Το τελευταίο διάστημα, εταιρείες εξορύξεων πετρελαίου και χρυσού, παρενοχλούν όλο και πιο έντονα τις κοινότητες ιθαγενών που προστατεύουν τα δάση του Αμαζονίου. Εταιρείες αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής ονειρεύονται τη μετατροπή ακόμη μεγαλύτερων δασικών εκτάσεων σε καλλιέργειες και βοσκοτόπια. Τα πιο μεγάλα τμήματα του τροπικού δάσους, προορίζονται ακριβώς γι αυτό: νέες κτηνοτροφικές μονάδες και νέα χωράφια. Πόσα χωράφια όμως χρειάζονται στον πλανήτη; Δεν τους φτάνουν αυτά που δημιούργησαν ήδη; Σε τελική ανάλυση, ο Αμαζόνιος δεν καταστρέφεται σήμερα, αλλά εδώ και πολλές δεκαετίες.

Χωράφια για μια φορά

Όχι, τα χωράφια δεν τους φτάνουν, γιατί το έδαφος στον Αμαζόνιο δεν είναι φτιαγμένο για να παράγει σόγια. Είναι κατάλληλο για να συντηρεί αιωνόβια τροπικά δάση, αλλά πολύ φτωχό σε θρεπτικά συστατικά που απαιτούνται στην αγροτική παραγωγή. Έτσι, μετά από μία ή το πολύ δύο χρονιές παραγωγής, το «χωράφι» αχρηστεύεται. Σύντομα, οι εταιρείες παραγωγής αγροτικών προϊόντων και ζωοτροφών ψάχνουν το επόμενο «χωράφι», στο επόμενο εξίσου ακατάλληλο κομμάτι του Αμαζονίου. Αιώνες φυσικής ιστορίας, ανυπολόγιστης αξίας φυσικός πλούτος, πολιτισμική κληρονομιά, αχαρτογράφητη βιοποικιλότητα, ανθρώπινες ζωές, καταστρέφονται για να δώσουν αγροτική παραγωγή για ένα ή δύο χρόνια. Αυτή η εικόνα συνοψίζει τον απόλυτο παραλογισμό που ονομάζεται καπιταλιστικό σύστημα.

Ένας αποτελεσματικός υπάλληλος

Αν η κατάσταση δεν ήταν τόσο τραγική, θα υπήρχε λίγος χώρος για γέλια. Ο πρόεδρος της Βραζιλίας, που από την πρώτη μέρα της ανόδου του στην εξουσία έκανε ξεκάθαρο ότι το δάσος του Αμαζονίου αποτελεί εμπόδιο για τις μεγάλες επιχειρήσεις τα συμφέροντα των οποίων υπηρετεί, κατηγορεί σήμερα για τις φωτιές τις περιβαλλοντικές οργανώσεις που δραστηριοποιούνται στην περιοχή. Όταν ο ίδιος έχει φροντίσει να παραδώσει τον Αμαζόνιο στα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα που καθορίζουν την τύχη του πλανήτη. Όταν οι εταιρείες για των οποίων τα κέρδη φροντίζει, παίζουν στα ζάρια την επιβίωση της φύσης και των ανθρώπων για να ταΐσουν για άλλη μια χρονιά τα βοοειδή στις μεγάλες κτηνοτροφικές μονάδες της γης. Αυτός ο παραλογισμός δεν έχει επιστροφή. Θα τον ανατρέψουμε, ή θα μας αφανίσει.  
http://net.xekinima.org/giati-katastrefetai-o-amazonios-xorafia-age/?fbclid=IwAR34RqB0sNbHDE441kpbbd05--iRdZjVsXyaEhEhAnsWZQQgDoZu_aem40s

Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2019

Ένας ψυχολόγος συμβουλεύει: Για να μην χάσετε τον εαυτό σας, μιλήστε ανοιχτά!



Γράφει ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας (xidaras.gr)

Δεν είναι πολύ ωραίο το συναίσθημα όταν μπορούμε να μιλάμε ανοιχτά, να εκφέρουμε την άποψη μας και τα συναισθήματα μας; Σαφώς είναι!
Βέβαια, κύριο μέλημα μας, θα πρέπει να είναι πως με τα λόγια μας δεν προσβάλουμε και δεν υποτιμούμε τους άλλους…
Η ελευθερία στην επικοινωνία σημαίνει ένα σωρό αρετές όπως αυτοσεβασμό, αξιοπρέπεια, διεκδικητικότητα, οι οποίες είναι απαραίτητες για να έχουμε μια καλή ψυχική υγεία. Παρόλα αυτά, υπάρχουν άνθρωποι που δυσκολεύονται να εκφραστούν. Ζορίζονται να μιλήσουν ανοιχτά, να πουν τη γνώμη τους, να διεκδικήσουν τα θέλω τους.
Αντιθέτως παραμένουν σιωπηλοί και παρατηρητές της ζωής τους. Συχνά για να αποφύγουν την οποιαδήποτε διένεξη, υποτάσσονται σε προσταγές καταπιέζοντας τις επιθυμίες και τα θέλω τους. Προσπαθούν να κρατήσουν ισορροπίες προκειμένου να μη γίνουν «ενοχλητικοί»… Γι’ αυτό το λόγο, υπομένουν κακότροπες συμπεριφορές, άσχημα λόγια, υποτιμητικά σχόλια, μόνο και μόνο για να αποφύγουν μια επικείμενη σύγκρουση. Βάζουν στην άκρη τον εγωισμό τους…
Τελικά το αποτέλεσμα είναι  να νιώθουν αδύναμοι, ανήμποροι να διαχειριστούν την οποιαδήποτε σχέση… τόσο με την οικογένεια όσο και με φίλους και συναδέλφους.  Κουβαλάνε ένα μεγάλο φορτίο από δυσάρεστα συναισθήματα και χωρίς να το καταλάβουν… έχουν αρχίσει να χάνουν τον εαυτό τους.
Πως να ενθαρρύνουμε τον ίδιο μας τον εαυτό ώστε να μπορούμε να μιλάμε «ανοιχτά»; Τι πρέπει να κάνουμε για να βγούμε από τον φαύλο κύκλο της (αυτό)υποτίμησης;
Σίγουρα δεν χρειάζεται να πάει κανείς στο άλλο άκρο και να πληγώνει τους άλλους επιβάλλοντας τη γνώμη του, ούτε χρειάζεται να καταφύγουμε στα κλάματα και να προκαλέσουμε την λύπηση των άλλων… Κυρίως χρειάζεται να είμαστε ειλικρινείς και άμεσοι. Να είμαστε ΕΜΕΙΣ, ο εαυτός μας! Δηλαδή να μιλήσουμε για τον εαυτό μας, γι’ αυτό που νιώθουμε, γι’ αυτό που θέλουμε, γι’ αυτό που εν τέλει είμαστε! Χωρίς το φόβο ότι είναι ένας κακώς νοούμενος εγωισμός.
Εγωιστικό δεν είναι να εκφράζουμε τον εαυτό μας. Εγωιστικό είναι να θέλουμε να τον επιβάλουμε.  

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος στο Περιστέρι, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».


Πέμπτη, 8 Αυγούστου 2019

«Ταξιδιωτική οδηγία» της Διεθνούς Αμνηστίας μετά τις πολύνεκρες επιθέσεις στις ΗΠΑ

Μετά τις πολύνεκρες επιθέσεις ενόπλων στις ΗΠΑ το Σαββατοκύριακο, η Διεθνής Αμνηστία εξέδωσε χθες Τετάρτη προειδοποίηση προς τους επισκέπτες στη χώρα αυτή να επιδεικνύουν τη μέγιστη προσοχή. Η οργάνωση εξήγησε ότι έδωσε στη δημοσιότητα την «οδηγία» αυτή λόγω «της ανεξέλεγκτης βίας με τη χρήση πυροβόλων όπλων, η οποία είναι πλέον τόσο διαδεδομένη στις ΗΠΑ που σηματοδοτεί κρίση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».
Η προειδοποίηση της Διεθνούς Αμνηστίας – συνταγμένη κατά τρόπο ώστε να θυμίζει τις ταξιδιωτικές οδηγίες που εκδίδει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ για τους Αμερικανούς που επισκέπτονται άλλες χώρες – τονίζει ότι οι επισκέπτες στις ΗΠΑ πρέπει να «επαγρυπνούν πάντα και να ανησυχούν για την οπλοφορία του πληθυσμού, που είναι πανταχού παρούσα». Κατά το κείμενο, οι επισκέπτες πρέπει να αποφεύγουν τοποθεσίες όπου συγκεντρώνονται πλήθη, πολιτιστικές εκδηλώσεις, χώρους λατρείας, σχολεία, εμπορικά κέντρα. Η Αμνηστία στηλιτεύει την απραξία του αμερικανικού Κράτους, αφού κατ’ αυτήν η ομοσπονδιακή κυβέρνηση είναι «απρόθυμη να εγγυηθεί την προστασία από την ένοπλη βία» παρότι είναι υποχρεωμένη βάσει του διεθνούς δικαίου να λάβει μέτρα ρύθμισης της πρόσβασης στα πυροβόλα όπλα ώστε να προστατεύει τα δικαιώματα των ανθρώπων.
Η προειδοποίηση της ΜΚΟ ακολουθεί τις επιθέσεις στις πόλεις Ελ Πάσο (Τέξας) και Ντέιτον (Οχάιο), όπου σκοτώθηκαν 31 άνθρωποι. Οκτώ μεξικανοί πολίτες σκοτώθηκαν στο Ελ Πάσο, όπου οι αρχές λένε πως ο δράστης φαίνεται πως είχε στόχο να σκοτώσει όσο περισσότερους μετανάστες από τη Λατινική Αμερική μπορούσε.

Χιλιάδες Τούρκοι διαδηλώνουν επί μέρες κατά ορυχείων χρυσού

Στιγμές «εξέγερσης» όπως αυτές στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν με αφορμή την εγκατάσταση εργοστασίων επεξεργασίας μεταλλευμάτων χρυσού στην Πέργαμο χιλιάδες κάτοικοι της περιοχής βγήκαν στους δρόμους και συγκρούστηκαν με τις αστυνομικές Αρχές, ξαναζεί η βορειοδυτική Τουρκία.

Αυτήν τη φορά με αφορμή τη λειτουργία ορυχείων χρυσού και την εξόρυξη του πολύτιμου μεταλλεύματος με τη χρήση κυανιούχων αλάτων, στην περιοχή του όρους Ίδη απέναντι από τη βόρεια Λέσβο.
Χιλιάδες Τούρκοι διαδηλώνουν επί μέρες κοντά στη μικρή πόλη Κιραζλί της επαρχίας του Τσανάκαλε, πραγματοποιώντας πορείες προς τα πεδία εξόρυξης των χρυσορυχείων, ενώ εκατοντάδες έχουν κατασκηνώσει από τις 25 Ιουλίου μέσα στο δάσος.
Όπως υποστηρίζουν, έχουν ήδη κοπεί 195.000 δέντρα αντί των 46.000 που προβλεπόταν από την κατατεθείσα μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων, ενώ σημειώνουν ότι η χρήση κυανιούχων αλάτων θα έχει καταστροφικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις, αφού η κατασκευασθείσα λίμνη κυανίου βρίσκεται πάνω στο σεισμικό ρήγμα της περιοχής με συχνές σεισμικές διεργασίες και δίπλα σε φράγμα νερού. Όλα αυτά, σύμφωνα με τον αντιδήμαρχο του Τσανάκαλε, Ρεμπιγιές Ουνουβάρ, υποθηκεύουν το περιβαλλοντικό μέλλον της περιοχής για τα επόμενα χρόνια.
«Μπορούμε να κάνουμε χωρίς τον χρυσό, δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς το Καζ Νταγ» λέει το κεντρικό σύνθημα των διαδηλωτών, μεταξύ των οποίων και οργανώσεις που συμμετείχαν το 2013 σε διαμαρτυρίες για την κατεδάφιση του γκεζί παρκ της Κωνσταντινούπολης, που εξελίχθηκαν σε εθνική αντικυβερνητική αναταραχή που κατεστάλη βίαια με εκατοντάδες συλλήψεις.
Από την πλευρά τους οι υποστηρικτές του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ του Ταγίπ Ερντογάν απαντούν ισχυριζόμενοι ότι μεγάλα έργα υποδομής, συμπεριλαμβανομένου του νέου αεροδρομίου της Κωνσταντινούπολης και μίας τρίτης γέφυρας στα στενά του Βοσπόρου, υποστηρίζουν την οικονομία της χώρας.
Η εξόρυξη στην Ίδη γίνεται από την εταιρεία Dogu Biga Mining, θυγατρική της Alamos Gold Inc στην Τουρκία, με έδρα το Καναδά.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Κυριακή, 14 Ιουλίου 2019

Η ταξική καρδιά ενός air condition

Ένα νέο κίνημα αμφισβητεί την αξία των κλιματιστικών, θεωρώντας ότι είναι καταστροφικά για το περιβάλλον και ελαφρώς… σεξιστικά. Στην πραγματικότητα αποκαλύπτει τα ταξικά χαρακτηριστικά που είχε ο έλεγχος της θερμοκρασίας στις ανθρώπινες κοινωνίες από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.

Η ιστορία του κλιματισμού είχε ταξικό πρόσημο από την εποχή της αρχαίας Ρώμης, όταν ο αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος Αντωνίνος Αύγουστος έβαζε τους σκλάβους να μεταφέρουν πάγο από τα πλησιέστερα βουνά προκειμένου να δημιουργείται ένα ευχάριστο αεράκι στο εσωτερικό του παλατιού.
Το πρώτο πραγματικό κλιματιστικό, που εφηύρε το 1902 ο νεαρός μηχανικός Γουίλς Κάριερ, είχε επίσης μια προβληματική σχέση με την εργατική τάξη. Η ιδέα προέκυψε όταν ένας εκδοτικός οίκος στο Μπρούκλιν ζήτησε να του κατασκευάσουν έναν μηχανισμό που θα μείωνε τα τρομακτικά επίπεδα υγρασίας στα πιεστήρια, τα οποία αλλοίωναν τα χρώματα των εκτυπώσεων.
Το αποτέλεσμα ήταν μια συσκευή η οποία συμπτωματικά και σχεδόν κατά λάθος μείωνε και το ύψος της θερμοκρασίας για τους εργαζόμενους, οι οποίοι μέχρι τότε εργάζονταν σε αποπνικτικές συνθήκες.
Πολιτικά, οικονομικά και κατ’ επέκταση ταξικά χαρακτηριστικά όμως εντοπίζουν ορισμένοι αναλυτές και στις σχέσεις των air condition με την αλλαγή των πολιτικών ισορροπιών στις ΗΠΑ, και συγκεκριμένα στην εκλογή του νεοφιλελεύθερου προέδρου Ρόναλντ Ρίγκαν.
Σύμφωνα με τον συγγραφέα Στίβεν Τζόνσον, η κυκλοφορία των πρώτων οικιακών κλιματιστικών στις αρχές της δεκαετίας του ’50 προκάλεσε ένα από τα μεγαλύτερα ρεύματα εσωτερικής μετανάστευσης προς τις νότιες πολιτείες των ΗΠΑ. Η μετακίνηση όμως σήμανε και την αύξηση των θέσεων των εκλεκτόρων στις θερμές περιοχές της χώρας. Καθώς όμως το μεγαλύτερο τμήμα όσων μετανάστευαν ήταν συνταξιούχοι και γενικά ηλικιωμένοι με παραδοσιακές αξίες, το αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία ενός ισχυρού συντηρητικού πόλου που οδήγησε, ύστερα από μερικές δεκαετίες, στην επικράτηση του Ρίγκαν.
Η συγκεκριμένη άποψη βέβαια θεωρείται ελαφρώς απλουστευτική από αρκετούς αναλυτές (όσο και η βεβαιότητα ορισμένων ότι η θρησκευτική μεταρρύθμιση στην Ευρώπη επιτεύχθηκε γιατί ο Γουτεμβέργιος ανακάλυψε την τυπογραφία επιτρέποντας σε χιλιάδες πιστούς να διαβάζουν τη Βίβλο από το πρωτότυπο). Παρ’ όλα αυτά δείχνει τη σημαντική επιρροή που μπορεί να έχει σε μια κοινωνία ο έλεγχος των μέσων παραγωγής… ψύχους.
Εκτός από τα ταξικά χαρακτηριστικά της ψύξης όμως, αρκετοί εντόπισαν και προβλήματα στην ισότητα των φύλων – γεγονός που μας έδωσε τον όρο του «σεξιστή θερμοστάτη». Σύμφωνα με ξεχωριστές έρευνες των Πανεπιστημίων του Μάαστριχτ και της Γιούτα, τα μοντέλα με βάση τα οποία καθορίζεται η θερμοκρασία των κλιματιστικών στα μεγάλα γραφεία δεν έχουν αλλάξει από τη δεκαετία του ’60.
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι καθορίστηκαν με πρότυπο τα επίπεδα μεταβολισμού ενός λευκού άνδρα 40 ετών, που εκπροσωπούσε τον μέσο όρο των υπαλλήλων γραφείου της εποχής. Γι’ αυτό, σύμφωνα με τις έρευνες, αρκετές γυναίκες παραπονιούνται συχνότερα για τις πολύ χαμηλές θερμοκρασίες στον χώρο εργασίας.
Παρά το γεγονός ότι και αυτή η θεωρία «μπάζει νερά» (μεταξύ άλλων γιατί το μέσο βάρος της γυναίκας στις ΗΠΑ έχει φτάσει σήμερα τα επίπεδα των αντρών της δεκαετίας του ’60), εκφράζει παραστατικά τη σημασία του ελέγχου της θερμοκρασίας. «Παγωμένοι εργάτες του κόσμου ενωθείτε» τιτλοφορούσε πρόσφατο άρθρο του o συγγραφέας Ααρον Φρίντμαν, υποστηρίζοντας ότι το ζήτημα δεν αφορά τις σχέσεις των δύο φύλων αλλά τις σχέσεις εξουσίας μεταξύ εργοδότη, που ελέγχει την ψύξη και τη θέρμανση, και εργαζόμενου, που δεν έχει έλεγχο στις συνθήκες εργασίας του.
Πρόκειται για ακόμη μια ταξική ανάλυση τραβηγμένη από τα μαλλιά; Ισως όχι, αν προσπαθήσουμε να δούμε την εικόνα σε πλανητικό και όχι σε τοπικό επίπεδο.
Μία από τις νέες τάσεις που εμφανίστηκαν τα τελευταία χρόνια στις ΗΠΑ είναι η καταδίκη του κλιματισμού, κυρίως λόγω της τεράστιας κατανάλωσης ενέργειας, που επιβαρύνει το περιβάλλον. Είναι αλήθεια ότι τα κλιματιστικά ευθύνονται ήδη για το 10% της παγκόσμιας κατανάλωσης ενέργειας και το ποσοστό θα εκτιναχτεί καθώς οι Κινέζοι και κυρίως οι Ινδοί μπαίνουν μαζικά στην αγορά οικιακών air condition.
Η Διεθνής Υπηρεσία Ενέργειας υπολογίζει ότι τα νοικοκυριά στην Ινδία, που σήμερα έχουν κλιματισμό σε ποσοστό 5%, θα αγοράσουν περίπου ένα δισεκατομμύριο μονάδες air condition μέχρι το 2050. Με δεδομένο μάλιστα ότι αυτές οι οικονομίες στηρίζονται περισσότερο σε ορυκτά καύσιμα, η επίπτωση για τα περιβάλλον θα είναι τεράστια.
Για άλλη μια φορά βέβαια θυμηθήκαμε τις επιπτώσεις των τεχνολογικών μας καινοτομιών μόνο όταν έφτασαν να τις απολαμβάνουν και οι αναπτυσσόμενες χώρες – οι οποίες συχνά βρίσκονται σε αυτή την τριτοκοσμική κατάσταση λόγω της εκμετάλλευσης που υπέστησαν για αιώνες από τις αναπτυγμένες οικονομίες.
Η ύπαρξη όμως ανθρώπινων συνθηκών εργασίας και διαβίωσης πρέπει να είναι δικαίωμα των πολιτών όλου του πλανήτη – με τον ίδιο τρόπο που ο ΟΗΕ αναγνωρίζει ως δικαίωμα την πρόσβαση στο ίντερνετ.
Το θέμα αποκτά μάλιστα διαφορετικές διαστάσεις αν σκεφτεί κανείς ότι οι θάνατοι από υψηλές θερμοκρασίες σε όλο τον κόσμο ξεπερνούν κατά πολύ όλες τις άλλες αιτίες θανάτου από φυσικά φαινόμενα (πλημμύρες, κυκλώνες, σεισμούς κ.ά.). Παράλληλα, η θερμοκρασία στον χώρο εργασίας έχει τόσο δραματικές συνέπειες στην παραγωγικότητα του εργαζομένου ώστε αν στερήσουμε από τους φτωχούς το δικαίωμα στον κλιματισμό, τους καταδικάζουμε σε χαμηλότερη παραγωγή και συνεπώς διαιωνίζουμε τις σχέσεις εξουσίας σε παγκόσμιο επίπεδο.
Αν ο κλιματισμός καταναλώνει ενέργεια, ας φροντίσουμε να παράγεται από ανανεώσιμες πηγές. Αν οι Δυτικοί ενοχλούνται από την αύξηση των κλιματιστικών στην Ασία, ας κλείσουν πρώτα τα δικά τους air condition στα γραφεία των πολυεθνικών και στα malls.
Οι φτωχοί πρέπει να δροσίζονται.

Άρης Χατζηστεφάνου 

Τρίτη, 9 Ιουλίου 2019

Το πρώτο Προεδρικό Διάταγμα «Νόμος και Τάξη» έγινε πράξη

προηγηθεί κανενός είδους συζήτηση και, μάλιστα, χωρίς να έχει καν συγκροτηθεί η νέα Βουλή σε σώμα.Με μια πρωτοφανή αλλά αναμενόμενη κίνηση ο Κυριάκος Μητσοτάκης προχώρησε εσπευσμένα χθες τα μεσάνυχτα στην εκδοσή του πρώτου Προεδρικού Διατάγματος. Το πρώτο δείγμα γραφής της δεξιάς διακυβέρνησης καταγράφεται πολύ πριν ορκιστεί η νέα κυβέρνηση με τους 51 υπουργούς και υφυπουργούς, με την ανάρτηση του σχετικού ΦΕΚ, χωρίς να έχει προηγηθεί κανενός είδους συζήτηση και, μάλιστα, χωρίς να έχει καν συγκροτηθεί η νέα Βουλή σε σώμα.
 του Γιώργου Μουργή

Το πρώτο Προεδρικό διάταγμα άφορα στις συγχωνεύσεις, την αλλαγή ή την κατάργηση αρμοδιοτήτων, τις μετονομασίες και τη δημιουργία διαφόρων υπουργείων καθώς και την μεταφορά της ευθύνης των hotspot και των κέντρων φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών από το υπουργείο Μεταναστευτικής πολιτικής στο νέο υπερυπουργείο Προστασίας του Πολίτη.
Ταυτόχρονα υλοποιείται και η εξαγγελία για την εκχώρηση των βασικών τομέων αντιεγκληματικής πολιτικής του υπουργείου Δικαιοσύνης στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, με υπουργό τον εξωκοινοβουλευτικό, γνωστό πρόσωπο από τα παλιά, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη.
Οι εσπευσμένες και παράδοξες αυτές αλλαγές θέλουμε να ελπίζουμε πως,  τουλάχιστον, θα προκαλέσουν την αντίδραση όλων των θεσμικών φορέων, όπως η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων, των δικηγορικών συλλόγων, των καθηγητών Δικαίου,  αλλά και του προσωπικού των φυλακών όπως των κοινωνικών λειτουργών και γιατρών.
Με ενδιαφέρον επίσης, αναμένεται η τοποθέτησή της Ομοσπονδίας των Σωφρoνιστικών Υπαλλήλων, καθώς μετά την συνάντηση που είχαν λίγες μέρες πριν την συμβολικά σημειολογική συνάντηση με τον Κ.Μητσοτάκη, και παρά τις επιμέρους συμφωνίες, είχαν εκφράσει σε ανακοίνωσή τους αντιρρήσεις στα σχέδια του νέου πρωθυπουργού  λέγοντας πως «δεν θα ήθελαν να γίνουν χωροφύλακες».
Δυστυχώς όπως είχαμε προβλέψει στο ΤΡΡ : «Το σχέδιο Μητσοτάκη για »αστυνομικές φύλακες» και όλες οι εξαγγελίες αντιεγκληματικής πολιτικής οδηγούν φυλακές και κρατούμενους έξω από το πλαίσιο δίκαιου και ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αποτελούν τον προθάλαμο μιας αναχρονιστικής μετάβασης σε στρατιωτικοποιημένα σχέδια τιμωρητικής και εξοντωτικής αντισωφρονιστικής επιχείρησης. Το σχέδιο Μητσοτάκη για »φυλακές – στρατόπεδα συγκέντρωσης» τύπου Γκουαντάναμο είναι η συνέχεια του κράτους καταστολής, όπου πλέον η Αστυνομία θα αναλαμβάνει την εκτέλεση των ποινών, καταργώντας τα μέχρι σήμερα κεκτημένα, ενεργοποιώντας τα χουντικό δόγμα »αστυνομικοποίησης της Δικαιοσύνης»».
Γίνεται αντιληπτό πως υλοποιώντας την προεκλογική ατζέντα του «Νόμος και Τάξη» η δεξιά παλινόρθωση και οι κατ’ επίφαση θιασώτες του Διαφωτισμού, με το πολιτικό οπλοστάσιο παρά πόδα και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς σε αναμονή μέσα σε δευτερόλεπτα επέλεξε να χαθούν με μια μονοκονδυλιά δεκαετίες νομικής παράδοσης ολόκληρης της Ε.Ε, μαζί με την κατάργηση της διάκρισης των εξουσιών σε ό,τι αφορά το θέμα του σωφρονισμού σε ένα πρωτοφανές θεσμικό, διοικητικό και πολιτικό πισωγύρισμα.
Σκόπιμα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η δεξιά ξεχνούν την κοινή ευρωπαϊκή θέση για τη στέρηση της ελευθερίας, αλλά και τις δεσμεύσεις της Ελλάδας ως μέλους του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Ξεχνούν ότι η εκτέλεση των ποινικών αποφάσεων των δικαστηρίων αποτελεί μέρος της απονομής της δικαιοσύνης και η θεσμική διαδικασία αυτή υπάγεται στο υπουργείο Δικαιοσύνης και συμβαίνει σε χώρες με προηγμένο δικαιϊκό και νομικό σύστημα όπως στην Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Αυστρία, Σουηδία, και σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Όπως, τέλος, σκόπιμα και συμβολικά με ότι σηματοδοτεί αυτό, η αντικατάσταση του  μέχρι χθες Γενικού Γραμματέα Αντεγκληματικής Πολιτικής με τις ιδιότητες του  ποινικολόγου, διδάκτορα και πρώην ειδικού συνεργάτη του Συνηγόρου του Πολίτη, γίνεται από έναν πρώην αξιωματικό της αστυνομίας.
Μένει να δούμε αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης, η Δεξιά και ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης μετά την προεκλογική εκμαυλιστική δημαγωγία, με οποιαδήποτε κόστος, επιζητούν στη πράξη την εδραίωση του βαθέος κράτους, της τιμωρητικής δικαιοσύνης, του κρατικού αυταρχισμού, των κατασκευασμένων κατηγορητηρίων, των παρακρατικών μεθόδων ενοχοποίησης και της κρατικής καταστολής με σκοπό την ποινικοποίηση του φρονήματος, της ιδεολογίας, των αξιών, της πολιτικής σκέψης και αντίστασης.
Μένει να δούμε αν επιδιώκοντας τον αποπροσανατολισμό, τη χειραγώγηση, το φόβο, χρησιμοποιώντας την ρητορική της δήθεν ασφάλειας, βάζουν στην ατζέντα του δόγματος «Νόμος και Τάξη» όχι μόνο την επαναφορά της ομάδας «ΔΙΑΣ», αλλά και την κατάργηση του «νόμου Παρασκευόπουλου» μαζί με συγκεκριμένα άρθρα του νέου ποινικού κώδικα, δημιουργώντας εκ νέου τις φυλακές τύπου Γ’, ενεργοποιώντας το σχέδιο για «αστυνομικές φύλακες».
Οδηγώντας, έτσι, με μια νέα αντιεγκληματική πολιτική, φυλακές, κρατούμενους και προσωπικό έξω από το πλαίσιο δίκαιου και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, περνώντας σε μια εποχή αναχρονιστικής μετάβασης σε στρατιωτικοποιημένα σχέδια τιμωρητικής και εξοντωτικής αντισωφρονιστικής επιχείρησης.

 

Τρίτη, 2 Ιουλίου 2019

«Οχι» από εκατό επιστήμονες στις εξορύξεις υδρογονανθράκων


του Τάσου Σαραντή

Εκκληση προς τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα απευθύνουν 100 επιστήμονες και διεθνώς αναγνωρισμένοι επιστημονικοί φορείς και οργανώσεις από την Ελλάδα και ολόκληρο τον κόσμο, καλώντας τον να ακυρώσει το πρόγραμμα έρευνας και εξόρυξης υδρογονανθράκων στην Ελληνική Τάφρο.
Στο ψήφισμά τους τονίζουν τις ολέθριες επιπτώσεις που το εν λόγω πρόγραμμα θα έχει στο θαλάσσιο περιβάλλον και τη θαλάσσια ζωή της χώρας, από το πρώτο κιόλας στάδιο των σεισμικών ερευνών. Το κείμενο του ψηφίσματος αποτελεί πρωτοβουλία του WWF Ελλάς με την υποστήριξη του Ινστιτούτου Κητολογικών Ερευνών Πέλαγος, την οποία έχει συνυπογράψει και η Greenpeace.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του WWF Ελλάς, τα «οικόπεδα» που έχουν παραχωρηθεί ή πρόκειται να παραχωρηθούν σε πετρελαϊκές εταιρείες για την εξόρυξη υδρογονανθράκων καλύπτουν μεγάλο ποσοστό δύο αναγνωρισμένων ως παγκοσμίως Σημαντικών Περιοχών για τα Θαλάσσια Θηλαστικά (ΙΜΜΑ) στη χώρα μας, της περιοχής «Αρχιπέλαγος του Ιονίου» (κάλυψη του 34% της έκτασης - 3.253 τ.χλμ.) και της «Ελληνικής Τάφρου» (κάλυψη του 44% της έκτασης - 24.970 τ.χλμ.).
Η Ελληνική Τάφρος είναι μια περιοχή με τεράστια οικολογική σημασία, καθώς αποτελεί σπίτι για δεκάδες παγκοσμίως σπάνια και ιδιαίτερα ευάλωτα είδη που βρίσκονται υπό καθεστώς προστασίας, όπως είναι οι φυσητήρες, οι ζιφιοί, τα σπάνια και απειλούμενα «κοινά δελφίνια», οι πτεροφάλαινες, οι θαλάσσιες χελώνες και οι μεσογειακές φώκιες.
Μάλιστα, έχει αναγνωριστεί ως η μοναδική στη Μεσόγειο «Περιοχή Ειδικής Σημασίας» για τους φυσητήρες, που από όλη την Ανατολική Μεσόγειο αναπαράγονται μόνο εκεί. Μελέτες που έχουν διεξαχθεί στην περιοχή έχουν καταδείξει τον σημαντικά θανατηφόρο αντίκτυπο που έχουν οι στρατιωτικές ασκήσεις με σόναρ στους ζιφιούς, οι συγκρούσεις με πλοία (απειλούν σοβαρά την επιβίωση του πληθυσμού των φυσητήρων), η αλληλεπίδραση με την αλιεία, η ρύπανση από πλαστικό και η κλιματική αλλαγή.
«Με δεδομένες τις παραπάνω απειλές, οι εργασίες έρευνας και εξόρυξης πετρελαίου και φυσικού αερίου, ως μία ακόμη μεγάλη απειλή για τα θαλάσσια θηλαστικά της Ελληνικής Τάφρου, θα αποτελέσουν το μοιραίο πλήγμα στην επιβίωσή τους», υπογραμμίζεται.

Παρασκευή, 28 Ιουνίου 2019

Χωρίς σύνταξη θα μείνουν εάν υιοθετηθεί το κεφαλαιοποιητικό σύστημα


των Σάββα Ρομπόλη - Βασίλη Μπέτση

Το τελευταίο διάστημα διαπιστώνεται σε διεθνές επίπεδο ότι ένα από τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι συνταξιούχοι, οι οποίοι κατά την περίοδο της εργασιακής τους ζωής ήταν ασφαλισμένοι σε ατομικούς λογαριασμούς που χαρακτηρίζουν το κεφαλαιοποιητικό ή το ultra-κεφαλαιοποιητικό σύστημα ιδιωτικής ασφάλισης, είναι εάν το αποταμιευτικό τους κεφάλαιο θα διαρκέσει όσο οι συνταξιούχοι είναι στη ζωή, εάν δηλαδή θα παίρνουν σύνταξη για όσα χρόνια ζήσουν.
Κι αυτό γιατί στις ΗΠΑ, την Ευρώπη, την Αυστραλία, την Ιαπωνία, κ.λ.π., οι ατομικές αποταμιεύσεις των συνταξιούχων δεν αυξάνουν τόσο, όσο είναι αναγκαίο, προκειμένου να χρηματοδοτήσουν την αύξηση του προσδόκιμου ζωής, με αποτέλεσμα να απειλείται το βιοτικό επίπεδο του συνταξιοδοτικού πληθυσμού. Παράλληλα, διαπιστώνεται σε διεθνές επίπεδο ένα αυξημένο επιστημονικό, κοινωνικό και πολιτικό ενδιαφέρον για τις επερχόμενες μελλοντικά δημογραφικές αλλαγές.
Βέβαια, αξίζει να σημειωθεί ότι το ενδιαφέρον αυτό δεν εστιάζεται αποκλειστικά και μόνο στο μέλλον του παγκόσμιου πληθυσμού. Εστιάζεται όλο και περισσότερο στις πιθανές κοινωνικο-οικονομικές επιπτώσεις, οι οποίες προκύπτουν από τις δημογραφικές αλλαγές. Επίσης, από τις προοπτικές σχεδιασμού και υλοποίησης των αντίστοιχων πολιτικών σε συγκεκριμένους τομείς, μεταξύ των οποίων η αγορά εργασίας και η κοινωνική ασφάλιση.
Από την άποψη αυτή, αξίζει να σημειωθεί ότι στην Ελλάδα, υποστηρίζεται λανθασμένα ότι τα διανεμητικά συστήματα, που βασίζονται στην αλληλεγγύη των γενεών, είναι μακροπρόθεσμα μη βιώσιμα εξ αιτίας του φαινομένου της γήρανσης του πληθυσμού (αύξηση του δείκτη εξάρτησης από 33,4% το 2016 σε 63,1% το 2070). Αντίθετα, υποστηρίζεται ότι τα κεφαλαιοποιητικά συστήματα ατομικών λογαριασμών δεν επηρεάζονται από το φαινόμενο της γήρανσης του πληθυσμού.
Όμως, η έρευνα και η πραγματικότητα αποδεικνύει ότι τα κεφαλαιοποιητικά συστήματα ατομικών λογαριασμών επηρεάζονται σοβαρά από την αύξηση του προσδόκιμου ζωής και μάλιστα έχει υπολογιστεί ότι το χρηματοδοτικό κενό των έξι μεγαλύτερων συνταξιοδοτικών συστημάτων κεφαλαιοποιητικού χαρακτήρα (αμερικανικό, βρετανικό, ιαπωνικό, ολλανδικό, καναδικό και αυστραλιανό) θα αυξηθεί από τα 70 τρισ. δολάρια το 2016 στα 400 τρισ. δολάρια μέχρι το 2050 (Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ Νταβός, 2017).
Επίσης, στο Φόρουμ επισημαίνεται ότι στις ΗΠΑ, Ευρώπη, Αυστραλία και Ιαπωνία οι συνταξιούχοι θα πρέπει να ζήσουν τουλάχιστον μία δεκαετία χωρίς να μπορούν να αντλούν από τις αποταμιεύσεις τους, καθώς αυτές θα έχουν εξαντληθεί. Πιο συγκεκριμένα, οι Αμερικανοί συνταξιούχοι ηλικίας 65 ετών διαθέτουν αποταμιεύσεις για 9,7 έτη. Θα πρέπει, λοιπόν, να ζήσουν χωρίς αποταμιεύσεις για 8,3 έτη, σύμφωνα με το προσδόκιμο ζωής.
Επιπλέον, στη μελέτη του Φόρουμ σημειώνεται ότι στις ΗΠΑ υπολογίζεται ότι το έλλειμμα των αποταμιεύσεων για την στήριξη των συνταξιούχων (μέσω του κεφαλαιοποιητικού συστήματος) θα φτάσει τα 137 τρισ. δολάρια μέχρι το 2050 (119 τρισ. δολάρια στην Κίνα). Επίσης, σημειώνεται ότι το πρόβλημα στην Ιαπωνία θα είναι ακόμη πιο έντονο, δεδομένου ότι οι Ιάπωνες τείνουν να αποφεύγουν την ανάληψη επενδυτικών κινδύνων, με αποτέλεσμα να έχουν μικρές επενδυτικές αποδόσεις.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στην έρευνα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ η εξάντληση των αποταμιεύσεων ενός συνταξιούχου, αποτελεί το κυριότερο πρόβλημα των κεφαλαιοποιητικών συστημάτων ασφάλισης. Αυτό συμβαίνει γιατί ο ασφαλισμένος συνταξιοδοτείται συνήθως σε ηλικία 65-67 ετώνς, ενώ το ποσό που του ζητείται να αποταμιεύσει κατά την διάρκεια της εργασίας του έχει υπολογιστεί 40 χρόνια πριν, όταν ήταν 25-27 ετών και ξεκινούσε τον εργασιακό βίο του.
Σε αυτούς τους υπολογισμούς, το έλλειμμα που δημιουργείται οφείλεται στο γεγονός ότι τα ιδιωτικά κεφαλαιοποιητικά συστήματα που χορηγούν αυτές τις συντάξεις τείνουν να υποεκτιμούν την αύξηση του προσδόκιμου ζωής και να υπερεκτιμούν τις επενδυτικές αποδόσεις. Αντίθετα, στα διανεμητικά συστήματα κοινωνικής ασφάλισης, ένα μέρος της αύξησης του προσδόκιμου ζωής, μετριάζεται από την αύξηση της παραγωγικότητας, των μισθών και του ΑΕΠ. Αντίθετα, στα κεφαλαιοποιητικά συστήματα ασφάλισης η γήρανση του πληθυσμού προσπαθεί να μετριαστεί, κατά ένα μέρος, από τις επενδυτικές αποδόσεις.
Όμως, η επίτευξη υψηλών αποδόσεων προϋποθέτει και την ανάληψη υψηλών κινδύνων που ενέχουν οι χρηματαγορές και οι κεφαλαιαγορές. Έτσι, γίνεται αντιληπτό ότι τα διανεμητικά συστήματα της αλληλεγγύης των γενεών εστιάζουν στην παραγωγή και την πραγματική οικονομία, ενώ τα κεφαλαιοποιητικά συστήματα εστιάζουν στις κεφαλαιαγορές και τις χρηματαγορές. Οδηγούν τους εργαζόμενους να αποταμιεύουν ολοένα και περισσότερο, επιδιώκοντας όλο και μεγαλύτερες επενδυτικές αποδόσεις, οι οποίες προϋποθέτουν συνεχή αύξηση των περιουσιακών στοιχείων (μετοχών, κ.λ.π).
Τα υψηλά περιουσιακά στοιχεία, ωστόσο, προϋποθέτουν υψηλή κερδοφορία των εταιρειών, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται παγκόσμιες χρηματοοικονομικές φούσκες, οι οποίες εκρήγνυνται ανά χρονικά διαστήματα. Το αποτέλεσμα είναι να ανατρέπουν την ομαλή αναπαραγωγή των οικονομικών κύκλων της διεθνούς οικονομίας. Η αντίφαση αυτή ανάμεσα στις χρηματο-οικονομικές φούσκες και την πραγματική οικονομία, σε όρους πολιτικής οικονομίας, ενυπάρχει στο εσωτερικό των συνθηκών συσσώρευσης στην σφαίρα της παραγωγής και στην σφαίρα της κυκλοφορίας του κεφαλαίου. Αυτή η αντίφαση έχει αρνητικές συνέπειες, μεταξύ των άλλων, επωάζει την επόμενη διεθνή χρηματο-οικονομική κρίση.
Πιο συγκεκριμένα, λαμβάνοντας υπόψη τα στοιχεία της έρευνας του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, προκειμένου να μην εξαντληθούν οι αποταμιεύσεις των συνταξιούχων λόγω της αύξησης του προσδόκιμου ζωής στις ΗΠΑ, θα πρέπει ή ο συντελεστής αναπλήρωσης να μειωθεί από το 70% (που υπολογίστηκε από το Φόρουμ) στο 40%, ή οι συνταξιούχοι να αποταμιεύουν 35% περισσότερο εισόδημα, σε βάρος του βιοτικού τους επιπέδου.
Αντίστοιχα για την Ελλάδα, λόγω της γήρανσης του πληθυσμού, θα πρέπει ή να μειωθούν οι συντάξεις κατά 30%, ή να αυξηθούν οι ασφαλιστικές εισφορές από 20% σε 27% στην κύρια σύνταξη και από 6% σε 8,5% στην επικουρική σύνταξη. Όπως όμως συμπεραίνεται από τη διεθνή βιβλιογραφία και από μελέτες διαφόρων ερευνητικών ινστιτούτων παγκοσμίως, οι πραγματικές επενδυτικές αποδόσεις των αποταμιεύσεων είναι ανεπαρκείς, λόγω του κινδύνου του πληθωρισμού, των διακυμάνσεων των κεφαλαιαγορών και του υψηλού κόστους διαχείρισης των αποταμιεύσεων.
Από την άποψη αυτή, είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι όλες οι χώρες της ΕΕ διαφυλάσσουν το δημόσιο διανεμητικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης από τους προαναφερόμενους κινδύνους του ιδιωτικού κεφαλαιοποιητικού, ή ultra-κεφαλαιοποιητικού συστήματος. Το εντάσσουν, στον βαθμό που το αφορά, στους όρους και στις προϋποθέσεις λειτουργίας της πραγματικής οικονομίας και της ανάπτυξης, αποκλείοντας, ταυτόχρονα, την υποταγή του στα συμφέροντα των ασφαλιστικών επιχειρήσεων και των τραπεζών.

Πέμπτη, 6 Ιουνίου 2019

10.000 παιδιά παγκοσμίως πεθαίνουν καθημερινά λόγω της πείνας – Σε όξυνση η κατάσταση στην Αφρική


Έρευνα στην Αφρική επισημαίνει ότι περίπου 60 εκατομμύρια παιδιά στην ήπειρο δεν έχουν αρκετό φαγητό, με τον αριθμό των θανάτων σε νεαρές ηλικίες παγκοσμίως λόγω της έλλειψης τροφίμων να ανέρχεται σε 10.000 παιδιά καθημερινά. Στη Αφρική συγκεκριμένα η κατάσταση όλο και επιδεινώνεται, καθώς εννέα στα δέκα παιδιά στην Αφρική δεν πληρούν τα κριτήρια μιας στοιχειώδους αποδεκτής διατροφής που έχει θέσει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, ενώ ταυτόχρονα δύο στα πέντε δεν καταναλώνουν τακτικά γεύματα. Οι πολεμικές συγκρούσεις και η κλιματική αλλαγή έχουν οξύνει το πρόβλημα στην Αφρική, και ελλοχεύει ο κίνδυνος ότι, αν η ίδια κατάσταση συνεχιστεί και τα επόμενα χρόνια, η ήπειρος θα έχει πιθανότατα ένα δισεκατομμύριο υποσιτιζόμενα και πεινασμένα παιδιά ως το 2050.

Σύμφωνα με πληροφορίες του Guardian, ένα thinktank που έχει τη βάση του στην Αντίς Αμπέμπα προειδοποιεί ότι ένα στα τρία παιδιά στην Αφρική στερούνται φαγητό και η πείνα ευθύνεται για σχεδόν τους μισούς θανάτους παιδιών σε όλη την Ήπειρο. Μια έρευνα του Αφρικανικού Φόρουμ για την Πολιτική σχετικά με τα Παιδιά υπογράμμισε ότι περίπου 60 εκατομμύρια παιδιά στην Αφρική δεν έχουν αρκετό φαγητό, παρά την οικονομική άνθιση της ηπείρου των τελευταίων ετών.

 Παγκοσμίως, ένα παιδί πεθαίνει κάθε τρία δευτερόλεπτα λόγω της έλλειψης τροφίμων, ένας αριθμός που ανέρχεται σε 10.000 παιδιά καθημερινά. Παρά το γεγονός ότι οι αριθμοί δείχνουν μια κάποια βελτίωση αναφορικά με την πείνα των παιδιών σε παγκόσμιο επίπεδο, στην Αφρική τα πράγματα είναι διαφορετικά καθώς η κατάσταση χειροτερεύει σε κάποια μέρη της ηπείρου, όπου το πρόβλημα έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό και με την έλλειψη πολιτικής βούλησης.
 Εννέα στα δέκα παιδιά στην Αφρική δεν πληρούν τα κριτήρια μιας στοιχειώδους αποδεκτής διατροφής που έχει θέσει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, ενώ ταυτόχρονα δύο στα πέντε παιδιά δεν καταναλώνουν τακτικά γεύματα. Αναφορικά με τα παιδιά από 6 έως 23 μενών που λαμβάνουν μια επαρκή ποικιλία φαγητών σε τακτικό επίπεδο, η Λιβερία, το Κονγκό και το Τσαντ βρίσκονται στις τελευταίες θέσεις της κατάταξης. Με τη Ζιμπάμπουε, τη Γουινέα-Μπισάου, τη Γκάμπια και τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό να ακολουθούν.
 Σύμφωνα με την έκθεση, η πείνα υποβαθμίζει την σωματική και πνευματική ανάπτυξη των παιδιών, αλλά ταυτόχρονα επηρεάζει και την οικονομική απόδοση της χώρας από την οποία προέρχονται. Η πείνα των παιδιών μπορεί να κοστίσει στις Αφρικανικές χώρες σχεδόν το 17% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ).
 Αν η ίδια κατάσταση συνεχιστεί και τα επόμενα χρόνια, η Αφρική θα έχει πιθανότατα ένα δισεκατομμύριο υποσιτιζόμενα και πεινασμένα παιδιά ως το 2050. Οι πολιτικές συγκρούσεις σε συνδυασμό με την κλιματική αλλαγή έχουν επιδεινώσει το πρόβλημα στην Αφρική, με τρία από τα τέσσερα παιδιά που παρουσιάζουν προβλήματα καθυστέρησης ως προς την ανάπτυξή τους και είναι κάτω από πέντε ετών να κατοικούν σε χώρες που έχουν μετατραπεί σε εμπόλεμες ζώνες. Σε χώρες στις οποίες συμβαίνουν  παρατεταμένες συγκρούσεις, το ποσοστό των υποσιτισμένων παιδιών είναι δύο ή και τρεις φορές μεγαλύτερο. 
Τέλος, το έτος 2017, περισσότεροι από οκτώ εκατομμύρια κάτοικοι της Αιθιοπίας, τέσσερις εκατομμύρια της Ζιμπάμπουε και τρία εκατομμύρια στην Κένυα είχαν επηρεαστεί από την έντονη διατροφική ανασφάλεια, λόγω των ζητημάτων σχετικών με την κλιματική αλλαγή.  


https://www.thepressproject.gr

Τρίτη, 4 Ιουνίου 2019

Ρηματική διακοίνωση στη Γερμανία - Η Ελλάδα διεκδικεί πολεμικές αποζημιώσεις για Α' και Β' Παγκόσμιο Πόλεμο

Κατόπιν οδηγιών της αναπληρώτριας υπουργού Εξωτερικών, Σίας Αναγνωστοπούλου, ο πρέσβης της Ελλάδας στο Βερολίνο επέδωσε σήμερα στο γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών ρηματική διακοίνωση, με την οποία η ελληνική κυβέρνηση καλεί τη γερμανική πλευρά να προσέλθει σε διαπραγματεύσεις για την επίλυση του εκκρεμούς ζητήματος των αξιώσεων της Ελλάδας από τη Γερμανία για την καταβολή πολεμικών επανορθώσεων και αποζημιώσεων από τον Πρώτο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η διπλωματική αυτή ενέργεια, όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή του το υπουργείου Εξωτερικών, έλαβε χώρα σε συνέχεια της σχετικής συζήτησης σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών στην Ολομέλεια της Βουλής, στις 17 Απριλίου, και σε εκτέλεση της απόφασης που ελήφθη με ευρεία πλειοψηφία, λαμβάνοντας υπόψη το πόρισμα– έκθεση της Διακομματικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών προς τη χώρα μας.
Οι ελληνικές αξιώσεις αφορούν αποζημιώσεις και επανορθώσεις για ζημίες που υπέστη η Ελλάδα και οι πολίτες της κατά τον Πρώτο και Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, για πολεμικές αποζημιώσεις για τα θύματα και τους απογόνους των θυμάτων της γερμανικής Κατοχής, την αποπληρωμή του Κατοχικού Δανείου και την επιστροφή των λεηλατηθέντων και παράνομα αφαιρεθέντων αρχαιολογικών και άλλων πολιτιστικών αγαθών, όπως επισημαίνει το υπουργείο Εξωτερικών.
Η ελληνική κυβέρνηση καλεί τη γερμανική κυβέρνηση σε διαπραγματεύσεις για την έμπρακτη ικανοποίηση των συγκεκριμένων αξιώσεων, η οποία έχει ιδιαίτερη σημασία για τον ελληνικό λαό, ως ζήτημα ηθικό και υλικό.

Δευτέρα, 3 Ιουνίου 2019

Προεκλογική εκστρατεία γύρω από την έκδοση του Ασάνζ στις ΗΠΑ


Σύμφωνα με πληροφορίες του αμερικανικού τηλεοπτικού δικτύου CBS News, ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών, Τζέρεμι Χαντ, δήλωσε ότι δεν θα σταθεί εμπόδιο στην έκδοση του ιδρυτή του Wikileaks, Τζούλιαν Ασάνζ, στις ΗΠΑ, εφόσον είναι εκείνος που θα αντικαταστήσει την απερχόμενη πρωθυπουργό Τερέζα Μέι στην ηγεσία του Συντηρητικού Κόμματος, μετά την παραίτηση της τελευταίας στις 7 Ιουνίου. 
Ο Τζέρεμι Χαντ υπογράμμισε συγκεκριμένα ότι «θα πρέπει να ακολουθήσουμε τις δικές μας νομικές διαδικασίες, όπως οι ΗΠΑ οφείλουν να ακολουθήσουν τις δικές τους νομικές διαδικασίες. Αλλά θα ήθελα να σταθώ εμπόδιο στο γεγονός να βρεθεί ο Τζούλιαν Ασάνζ αντιμέτωπος με τη δικαιοσύνη; Όχι δεν θα το ήθελα». Στη συνέχεια προσέθεσε ότι «ο Τζούλιαν Ασάνζ λέγεται πως έχει διαπράξει κάποια σοβαρά εγκλήματα, τα οποία φέρονται ότι οδήγησαν στον θάνατο πολλών ανθρώπων. Γι αυτό τον λόγο είναι απολύτως σωστό να έρθει αντιμέτωπος με τη δικαιοσύνη, καθώς δεν έχει κανένα λόγο να διαφύγει από τη δικαιοσύνη, όπως κάθε και άλλος άνθρωπος που λέγεται ότι έχει διαπράξει εγκλήματα». 
Υπενθυμίζεται ότι ο ιδρυτής των Wikileaks, είναι τις τελευταίες εβδομάδες έγκλειστος στη φυλακή Μπέλμαρς του Λονδίνου, ενώ οι δικηγόροι του δίνουν μάχη για να αποφευχθεί η έκδοσή του στις ΗΠΑ, μετά τη σύλληψή του από τη βρετανική αστυνομία την 11η Απριλίου, με την άδεια του Κίτο, μέσα στην πρεσβεία του Ισημερινού όπου είχε καταφύγει το 2012.

Δευτέρα, 27 Μαΐου 2019

ΔΝΤ: όχι λάθος, προμελετημένο έγκλημα!

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Πιο απερίφραστα δεν μπορούσε να περιγραφεί το οικονομικό έγκλημα που διαπράχθηκε στην Ελλάδα με αφορμή την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους το 2012 από τον τρόπο που το διατύπωσε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Η Ελλάδα καταστράφηκε για να σωθεί η ευρωζώνη!

Η νέα μεταμέλεια των οικονομικών δολοφόνων του ΔΝΤ περιλαμβάνεται σε κείμενο πολιτικής που κυκλοφόρησε εντός του Μαΐου του 2019, με θέμα την επισκόπηση των «προγραμμάτων διάσωσης» που εφαρμόστηκαν ανά τον κόσμο και των όρων (αιρεσιμοτήτων) που περιλάμβαναν ως αυστηρή προϋπόθεση για τη χορήγηση των χρηματοδοτήσεων. Η συγκεκριμένη επισκόπηση εκτείνεται από το Σεπτέμβριο του 2011 ως το τέλος το 2017 κι αφορά δεκάδες χώρες του πλανήτη.
Οι διαπιστώσεις ωστόσο που περιλαμβάνει για την Ελλάδα θα έπρεπε να προκαλέσουν πολιτικό σεισμό επειδή από τις πιο επίσημες πηγές γράφεται ότι φώναζε όλος ο κόσμος το 2010, 2011 και 2012: Πώς τα δάνεια του ΔΝΤ δεν έρχονται να σώσουν την Ελλάδα, αλλά τις τράπεζες! Ας δούμε κατά λέξη τι αναφέρει το ΔΝΤ, που κάλλιστα μπορεί να χαρακτηριστεί σαν το «πιστόλι των τραπεζιτών»: «Η απροθυμία αναδιάρθρωσης του χρέους μπορεί να έχει καθοδηγηθεί από ανησυχίες για τις οικονομικές, χρηματοπιστωτικές και πολιτικές επιπτώσεις, όπως και τις συνέπειες διάχυσης στην περιοχή. Αυτό είναι πιο έντονο όταν η οικονομία του χρεώστη συνδέεται στενά με άλλες οικονομίες, όπως στην περίπτωση της Ελλάδας». (παρ. 27, σελ. 29).
Η καθυστερημένη αναδιάρθρωση της Ελλάδας, που επιλέχθηκε με κριτήριο να μην υπάρξουν επιπτώσεις στις τράπεζες της ευρωζώνης συνοδεύτηκε ωστόσο από μεγάλο οικονομικό κόστος. Θαυμάστε πόσες ομολογίες υπάρχουν στην ακόλουθη παράγραφο από την έκθεση του ΔΝΤ, που αναγνωρίζει μεταξύ άλλων ότι δανειοδότησε την Ελλάδα παραβιάζοντας το καταστατικό του: «Εμφανώς, με τη συμφωνία του 2010 το προσωπικό αξιολόγησε πώς το χρέος ήταν βιώσιμο, αλλά όχι με μεγάλη πιθανότητα. Παρόλα αυτά το Ταμείο αποδέχτηκε τη συμφωνία, επειδή το Εκτελεστικό Συμβούλιο  τροποποίησε το δεύτερο κριτήριο για να επιτρέψει στο Ταμείο να δανείσει. Η μετάδοση ήταν η μεγαλύτερη ανησυχία για τα μέλη της ευρωζώνης, δεδομένης της τραπεζικής έκθεσης στις χώρες της ευρωζώνης που επλήγησαν από την κρίση και της απουσίας τείχους προστασίας. Η απόφαση να μη γίνει αναδιάρθρωση του χρέους με το ξέσπασμα της κρίσης επέτρεψε να αποπληρωθούν πλήρως τον πρώτο χρόνο εφαρμογής του προγράμματος γύρω στα 40 δισ. ευρώ (20% του ΑΕΠ του 2011). Η αναδιάρθρωση ανακοινώθηκε τον Ιούλιο του 2011, αλλά οι διαπραγματεύσεις σήμαιναν ότι επιπλέον 10 δισ. ευρώ (περίπου 5% ΑΕΠ του 2012) συνέχιζαν να αποπληρώνονται στο ακέραιο μέχρι την ολοκλήρωση της αναδιάρθρωσης του 2012» (παρ. 26, σελ. 28).
Μεθερμηνευόμενα τα παραπάνω σημαίνουν αρχικά ότι η Ελλάδα αφέθηκε να βυθίζεται στην κρίση χρέους επί δύο χρόνια, με αποτέλεσμα προϊόντος του χρόνου κάθε λύση να αποδεικνύεται ατελέσφορη, για να μην πληγούν τα κράτη μέλη της ευρωζώνης και οι ευρωπαϊκές τράπεζες. Επίσης, ότι αυτή η καθυστέρηση μας στοίχισε και 50 δισ. ευρώ! Κι αυτά συνέβησαν εις γνώση των πολιτικών (κυρίως του ΠΑΣΟΚ) που απειλούσαν από τηλεοράσεως κάθε φορά ότι αν δε δεχτούμε τα αντιλαϊκά μέτρα και δεν πάρουμε τη δόση του δανείου θα χρεοκοπήσουμε. Πρόκειται για αλήθειες που αποδεικνύουν πόσο κενά περιεχομένου είναι όσα λέγονται περί ευρωπαϊκής αλληλεγγύης. Αποδεικνύουν επίσης πώς το δημόσιο χρέος χρησιμοποιήθηκε ως μηχανισμός αναδιανομής ακόμη και στο «και πέντε» της κρίσης υπέρ των τραπεζών. Και γι’ αυτό το λόγο ακόμη και τώρα το δημόσιο χρέος δεν πρέπει να πληρωθεί…

https://leonidasvatikiotis.wordpress.com/