ΠΟΛΙΤΗς

Εφιαλτικές μέρες και νύχτες για το Μάτι της Νέας Μάκρης.........................Ιστοσελίδα για κοινωνικό-πολιτικά ζητήματα....................Νοέμβριος 2018...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

πολίτης //ουσιαστικό // κάτοικος πόλης που έχει πολιτικά δικαιώματα, ελεύθερος πολίτης |με γεν. |αντ. του ἰδιώτης |αντ. του ξένος 2. συμπολίτης |φρ. ἀγαθός πολίτης, χρηστὸς πολίτης, αντ. κακὸς πολίτης, πονηρὸς πολίτης |φρ. φύσει, γένει πολίτης=από τη γέννησή του ελεύθερος πολίτης |φρ.ποιῶ ή ποιοῦμαι τινά πολίτην=πολιτογραφώ, δίνω σε κπ. τα δικαιώματα ελεύθερου πολίτη Β. |το ουσ. ως επίθ. αυτός που ανήκει στην πόλη //Βασικό Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Μετάφραση [Translate]


Το περιστέρι της Ειρήνης, Pablo Picasso // για τον Άνθρωπο, την ειρήνη στον κόσμο, λέμε όχι στους πολέμους και στη βία από άνθρωπο σε άνθρωπο ...make love not war - κάντε έρωτα όχι πόλεμο....
Οι Λαϊκοί Αγώνες για μια ανθρώπινη κοινωνία σήμερα- αλλά και την απελευθέρωση της Χώρας μας από την τρόικα και το ΔΝΤ είναι συνέχεια του Εθνικό-απελευθερωτικού Αγώνα του 1821...αλλά και του 1940...

Παρασκευή, 11 Οκτωβρίου 2019

Η Υποχρεωτική Διαμεσολάβηση, οι επιδιώξεις, ο αντίλογος- Μία επίμονη και αγωνιώδης προσπάθεια ιδιωτικοποίησης της Δικαιοσύνης


Άρθρο - απάντηση στην υποχρεωτικότητα προσφυγής στη Διαμεσολάβηση

του Χριστόφορου Σεβαστίδη,

Δ.Ν- Εφέτη, Προέδρου της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων
Δεν πρόκειται για κάποιο νέο εφεύρημα ούτε μας εντυπωσιάζει το γεγονός ότι τίθεται και πάλι στο τραπέζι των συζητήσεων. Κανείς από τους ενδιαφερόμενους άλλωστε δεν έκρυψε μέχρι σήμερα τον διακαή πόθο του να περάσει ως καινοτόμο ένα νομοθέτημα που δήθεν θα ανακουφίσει τα Δικαστήρια από τον υπερβολικό φόρτο εργασίας.

Το moratorium που κηρύχθηκε με την Υπουργική Απόφαση της 26ης Σεπτεμβρίου 2018 γνωρίζαμε ότι θα είχε περιορισμένο χρονικό ορίζοντα αφού δεν κατήργησε τις διατάξεις του νόμου για την υποχρεωτική ιδιωτική διαμεσολάβηση αλλά ανέστειλε την εφαρμογή τους για ένα έτος.
Ας πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή τους. Στις 28 Δεκεμβρίου 2017 αναρτάται για πρώτη φορά στη σελίδα του Υπουργείου Δικαιοσύνης πρόταση διαβούλευσης για την Ιδιωτική Διαμεσολάβηση, με καταληκτική ημερομηνία διαβούλευσης την 2α Ιανουαρίου 2018! Η Ένωσή μας εντόπισε αμέσως τον προσχηματικό χαρακτήρα μιας διαβούλευσης που γίνεται για 5 ημέρες και μάλιστα μέσα στην αργία της Πρωτοχρονιάς.
Σε άρθρο που δημοσίευσα με τον Πρόεδρο Πρωτοδικών, Χαράλαμπο Σεβαστίδη, με ημερομηνία 30-12-2017 και με τίτλο «Ιδιωτικοποιείται η Δικαιοσύνη» επισημάνθηκαν τα χαρακτηριστικά του νομοσχεδίου που ήταν η απονομή της ιδιότητας του διαμεσολαβητή – οινοεί δικαστή σε οποιονδήποτε ιδιώτη απόφοιτο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, χωρίς κανένα εχέγγυο προσωπικής και λειτουργικής ανεξαρτησίας, η υποχρεωτικότητα της υπαγωγής μιας υπόθεσης στον ιδιώτη διαμεσολαβητή και το κόστος που θα υποχρεωθεί να καταβάλει ο πολίτης που επιθυμεί να προσφύγει στη Δικαιοσύνη.
Αναρωτηθήκαμε για ποιόν λόγο η Κυβέρνηση δεν επιθυμεί να προάγει τον θεσμό της δικαστικής μεσολάβησης, που θα διεξάγεται από ανεξάρτητο Δικαστή και δεν θα έχει καμία επιβάρυνση για τον προσφεύγοντα, τη στιγμή που υπήρχε ήδη κατατεθειμένο σχέδιο επεξεργασμένο από την Ένωσή μας. Αναφερθήκαμε στον κίνδυνο από τη λειτουργία «παραδικαστηρίων» που θα προσλαμβάνουν διαμεσολαβητές ως υπαλλήλους με τον κατώτατο μισθό και έναν επιχειρηματία που θα εποπτεύει και θα αποκομίζει τα κέρδη, καθώς και την «δια νόμου» απονομή προσόντων αμεροληψίας στον επιχειρηματία διαμεσολαβητή! Άμεσα συγκλήθηκε το ΔΣ της Ένωσής μας και με την 23/9-1-2018 απόφασή του αφού εξέφρασε «τις σφοδρές αντιρρήσεις στο σχέδιο νόμου για την διαμεσολάβηση το οποίο πλήττει την συνταγματικά κατοχυρωμένη απρόσκοπτη πρόσβαση του πολίτη στη Δικαιοσύνη (άρθρα 4, 5, 8 και 20 του Συντάγματος)» ζήτησε την άμεση εφαρμογή της Δικαστικής Μεσολάβησης, την σύγκληση Διοικητικής Ολομέλειας του Αρείου Πάγου και αποφάσισε τη διακοπή συνεδριάσεων των Δικαστηρίων πολιτικής και ποινικής δικαιοσύνης την ημέρα ψήφισης του νομοσχεδίου ως διαμαρτυρία για το περιεχόμενο και τη διαδικασία νομοθέτησης.
Ακολούθησε η υπ’ αριθμό 34/2018 απόφαση της διοικητικής Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, η οποία με πλειοψηφία 21 έναντι 17 μελών της έκρινε την αντισυνταγματικότητα της διαδικασίας υποχρεωτικής διαμεσολάβησης του ν. 4512/2018. Η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου βασισμένη και σε προηγούμενες δικαστικές αποφάσεις του Δικαστηρίου της Ε.Ε. θεώρησε ότι «ουσιαστικά πρόκειται όχι για αδάπανη όπως θα έπρεπε, αλλά για μια δαπανηρή υποχρεωτική διαδικασία, που έμμεσα οδηγεί (υποχρεώνει) τον ασθενέστερο διάδικο προς την κατεύθυνση να συγκατατεθεί και να αποδεχτεί τη λύση- πρόταση του Διαμεσολαβητή, παραιτούμενος από το δικαίωμα προσφυγής στο φυσικό δικαστή».
Άλλη δυσλειτουργία που εντόπισε η Ολομέλεια του ΑΠ είναι η απειλή ποινών και εξόδων σε περίπτωση που ο διάδικος δεν προσέλθει στην διαμεσολάβηση, η ανάθεση καθηκόντων διαμεσολαβητή σε μη νομικούς καθώς και η δυνατότητα να συνιστώνται ενώσεις προσώπων πιστοποιημένων διαμεσολαβητών με σκοπό την παροχή υπηρεσιών διαμεσολάβησης.
Αμέσως μετά την δημοσίευση της απόφασης της δ. Ολομέλειας του Αρείου Πάγου το Δ.Σ. της Ένωσής μας εξέδωσε Δελτίο Τύπου (345/29-6-2018) θεωρώντας «την άμεση κατάργηση όλου του πλέγματος των αντισυνταγματικών ρυθμίσεων ως καθήκον συμμόρφωσης στην κρίση του Ανωτάτου Δικαστηρίου».
Μετά την απόφαση της δ. Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, την πίεση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων και των Δικηγορικών Συλλόγων της Χώρας, καθώς και την γνωμοδότηση της Επιστημονικής Επιτροπής της Βουλής, η οποία κατέθεσε τους προβληματισμούς κατά πόσο οι διατάξεις για την υποχρεωτική διαμεσολάβηση θίγουν το δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, όπως αυτό κατοχυρώνεται στο Σύνταγμα (άρθρο 20), αλλά και στα άρθρα 6 και 13 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) και το άρθρο 47 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, το Υπουργείο Δικαιοσύνης ανέστειλε στις 26-9-2018 την υποχρεωτική διαμεσολάβηση, απόφαση που χαιρετίστηκε με την από 27-9-2018 ανακοίνωση της Ένωσής μας.
Το Υπουργείο Δικαιοσύνης επανέρχεται σήμερα στο ίδιο ζήτημα και καταθέτει νομοσχέδιο για την ιδιωτική διαμεσολάβηση όμοιο στα βασικά του σημεία με το ν. 4512/2018 που κρίθηκε ως αντισυνταγματικός. Έχουν αρθεί τα προβλήματα που εντόπισε η δ. Ολομέλεια του Αρείου Πάγου; Το πρώτο κεφαλαιώδες ζήτημα αφορά το κόστος, που κατά την εκτίμηση του Ανωτάτου Δικαστηρίου θα αγγίζει τα 2.000 ευρώ για μία μέσης δυσκολίας υπόθεση που θα απαιτεί απασχόληση 10 ωρών. Το αρχικό κείμενο του ν. 4512/2018 προέβλεπε αμοιβή 170 ευρώ για τις πρώτες 2 ώρες απασχόλησης και 100 ευρώ ελάχιστη ωριαία αμοιβή για απασχόληση άνω των 2 ωρών.
Το νομοσχέδιο που κατατέθηκε προς διαβούλευση την προηγούμενη εβδομάδα προβλέπει κατ’ αρχήν αμοιβή 50 ευρώ για την «υποχρεωτική αρχική συνεδρία» ποσό το οποίο βαρύνει και τα δύο μέρη. Εδώ έχουμε μία πρωτοτυπία! Οι εταιρίες διαμεσολάβησης θα εισπράττουν 50 ευρώ από κάθε διάδικο (άρα συνολικά 100 ευρώ) χωρίς να μπαίνουν στην ουσία της υπόθεσης, αλλά μόνο γιατί ενημερώνουν τα εμπλεκόμενα μέρη για τα οφέλη της διαμεσολάβησης. Ένα δηλαδή υποχρεωτικό παράβολο που θα καταβάλουν οι πολίτες στις ιδιωτικές εταιρίες. Ο τζίρος από τις δεκάδες χιλιάδες υποθέσεις που υποχρεωτικά θα περνούν από τις εταιρίες θα είναι ανυπολόγιστος! Ο διάδικος που θα επιλέξει να οδηγηθεί στην εταιρία διαμεσολάβησης με τον δικηγόρο του θα καταβάλει ως αμοιβή του δικηγόρου άλλα 50 ευρώ. Στη συνέχεια για κάθε ώρα διαμεσολάβησης (μετά την υποχρεωτική αρχική συνεδρία) η ελάχιστη αμοιβή ορίζεται σε 80 ευρώ. Συνεπώς στο ακριβώς όμοιο παράδειγμα που αναφέρθηκε από την δ. Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, το σύνολο των εξόδων θα ανέρχεται πλέον σε 800 ευρώ, χωρίς να συνυπολογίσουμε και την αμοιβή των δικηγόρων η οποία είναι υποχρεωτική μετά την αρχική συνεδρία. Συνιστά η νέα ρύθμιση συμμόρφωση στο διατακτικό της Ολομέλειας που απαιτεί «αδάπανη» διαδικασία, όταν ο μηνιαίος μισθός στον ιδιωτικό τομέα μετά βίας αγγίζει τα 600 ευρώ; Η Ολομέλεια έκρινε ότι στο υπερβολικό κόστος της διαμεσολάβησης θα πρέπει να συνυπολογιστεί και η επιβολή ποινών στους διαδίκους που αρνούνται να προσέλθουν στον διαμεσολαβητή. Το κατατεθέν νομοσχέδιο επιμένει και προβλέπει χρηματική ποινή μεταξύ 120 και 300 ευρώ για όποιον δεν προσέρχεται στην υποχρεωτική αρχική συνεδρία.
Το τρίτο σημείο αντισυνταγματικότητας που εντόπισε η Ολομέλεια υπό το καθεστώς του αρχικού ν. 4512/2018 ήταν η δυνατότητα να ορίζεται διαμεσολαβητής και κάποιος που μπορεί να μην είναι νομικός. Ακριβώς η ίδια διάταξη παραμένει και στο νέο νομοσχέδιο, προκειμένου τα ιδιωτικά κέντρα διαμεσολάβησης να έχουν τη δυνατότητα πρόσληψης φτηνού εργατικού δυναμικού μέσα από τη δεξαμενή των «αποφοίτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης ή κατόχων ισότιμου πτυχίου της αλλοδαπής». Τέλος η Ολομέλεια θεώρησε αντισυνταγματικό το άρθρο 196 του ν. 4512/2018, το οποίο παρέχει τη δυνατότητα σύστασης ενώσεως προσώπων πιστοποιημένων διαμεσολαβητών με σκοπό την παροχή υπηρεσιών διαμεσολάβησης διότι «οι διατάξεις αυτές είναι προβληματικές και δεν καλύπτουν τις εγγυήσεις αμεροληψίας, ουδετερότητας και ανεξαρτησίας που πρέπει να εξασφαλίζει ένα σύστημα υποχρεωτικής μάλιστα διαμεσολάβησης». Το νέο νομοσχέδιο ούτε καν μπήκε στον κόπο να τροποποιήσει την παραπάνω διάταξη, η οποία μένει όπως σχεδιάστηκε αρχικά!
Η αναφορά που πολύ συχνά γίνεται στην Οδηγία 2008/52/ΕΚ, όπως κάνει και η αιτιολογική έκθεση του υπό διαβούλευση νομοσχεδίου, είναι προσχηματική αφού το πεδίο εφαρμογής της Οδηγίας περιορίζεται μόνο στις διασυνοριακές διαφορές με πρόβλεψη του εκούσιου- προαιρετικού χαρακτήρα της διαμεσολάβησης. Η επέκταση της διαμεσολάβησης σε όλες τις ιδιωτικές διαφορές κατά τρόπο επιτακτικό – υποχρεωτικό αποτελεί ευρωπαϊκή πρωτοτυπία και επιλογή των ελληνικών κυβερνήσεων, που εδώ και καιρό βρίσκει σύμφωνους το Σ.Ε.Β., την Ένωση Ασφαλιστικών Εταιριών Ελλάδος καθώς και το ΕΒΕΑ που τον Οκτώβριο του 2017 ζητούσε την υποχρεωτικότητα της διαμεσολάβησης.
Για ποιόν λόγο επομένως μετά τις τόσες αντιδράσεις των Δικαστικών Ενώσεων, των Δικηγορικών Συλλόγων, της Επιστημονικής Επιτροπής της Βουλής, την απόφαση της δ. Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, το ίδιο ουσιαστικά νομοθέτημα με επουσιώδεις τροποποιήσεις επανέρχεται προς ψήφιση στη Βουλή; Είναι αλήθεια η υποχρεωτική ιδιωτική διαμεσολάβηση ένας τρόπος ταχύτερης επίλυσης των διαφορών και αποσυμφόρησης των Δικαστηρίων; Η εμπειρία έδειξε ότι οι πολίτες δεν εμπιστεύονται διαδικασίες στις οποίες δεν υπάρχει ο παρεμβατικός ρόλος του ανεξάρτητου Δικαστή.
Όπως προκύπτει και από την εισήγηση στην πιο πάνω δ. Ολομέλεια του Αρείου Πάγου το άρθρο 214Α του ΚΠολΔ, όπως ίσχυε από το 2000 και προέβλεπε την υποχρεωτική απόπειρα συμβιβαστικής επίλυσης της διαφοράς στα γραφεία των δικηγόρων των εναγόντων, απέτυχε πλήρως (περίπου το 1-2% κατέληγε σε συμφωνία) και για το λόγο αυτό καταργήθηκε το 2011. Εάν πραγματικά πρόθεση του νομοθέτη είναι η ταχύτερη επίλυση των διαφορών με τα εχέγγυα αμεροληψίας, για ποιόν λόγο δεν συζητήθηκε ούτε από την προηγούμενη Κυβέρνηση, ούτε από την παρούσα, το ολοκληρωμένο σχέδιο που καταθέσαμε για Μεσολάβηση με την ενεργό παρουσία Δικαστικού Λειτουργού;
Στην Ομάδα Εργασίας με αντικείμενο «τη σύνταξη πορίσματος για την ενίσχυση των θεσμών της Διαμεσολάβησης, της Δικαστικής Μεσολάβησης και της Διαιτησίας» που συγκροτήθηκε από το Υπουργείο Δικαιοσύνης στις 11-2-2019 δεν συζητήθηκε καν σαν εναλλακτική λύση η Δικαστική Μεσολάβηση και η Διαιτησία αλλά επικεντρώθηκε αποκλειστικά στην προώθηση της ιδιωτικής Διαμεσολάβησης. Εδώ και μερικά χρόνια τα ιδιωτικά κέντρα Διαμεσολάβησης αναμένουν το πράσινο φως για την έναρξη της επιχειρηματικής τους δραστηριότητας. Σε ένα νέο προσοδοφόρο πεδίο που θεωρούνταν παραδοσιακά ο «σκληρός πυρήνας» του Κράτους, μία εκ των τριών λειτουργιών της Πολιτείας.
Η απαξίωση των δημόσιων λειτουργιών με την υποχρηματοδότησή τους και η εκ των υστέρων άντληση επιχειρημάτων από αυτήν την ίδια την απαξίωση προκειμένου να αναλάβει την διαχείριση ο «υγιής» ιδιωτικός τομέας είναι μια συνηθισμένη μέθοδος που ακολουθήθηκε ευλαβικά και με επιτυχία σε πολλές χώρες και σε πολλούς τομείς.
Ηττημένοι δεν θα είναι μόνο οι πολίτες που θα υποχρεώνονται να προσφεύγουν σε «Παραδικαστήρια» για την επίλυση της διαφοράς τους, χωρίς να γνωρίζουν το δαιδαλώδες πλέγμα των οικονομικών σχέσεων, εξαρτήσεων και συμφερόντων του Επιχειρηματία Διαμεσολαβητή. Φτωχότερη θα είναι η Δημοκρατία που αναγνωρίζει de facto την αδυναμία και την ανικανότητα να παρέχει στους πολίτες της αυτά που δικαιούνται και δέχεται να απομειώσει έναν βασικό πυλώνα της, εκχωρώντας τον στους επιχειρηματίες.
Πηγή: https://lawnet.gr

Δευτέρα, 7 Οκτωβρίου 2019

Ισημερινός: Οι αυτόχθονες κήρυξαν πόλεμο στον Μορένο και το ΔΝΤ


Πολίτες του Ισημερινού, στην πλειοψηφία τους μέλη των αυτόχθονων φυλών της λατινοαμερικάνικης χώρας, συνεχίζουν τις πορείες διαμαρτυρίας κατά του «Paquetazo», του πακέτου μέτρων λιτότητας που ανακοίνωσε η κυβέρνηση του Λένιν Μορένο, έπειτα από συμφωνία χρηματοδότησης με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Οι κινητοποιήσεις, που ξεκίνησαν με διήμερη απεργία των συνδικάτων μεταφορών την περασμένη Πέμπτη και Παρασκευή, πλέον είναι υπό την «ηγεσία» της Συνομοσπονδίας Αυτοχθόνων και συνδικαλιστικών ενώσεων εργαζομένων. Μάλιστα, η Συνομοσπονδία Αυτοχθόνων ανακοίνωσε την θέσπιση της δικής της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης, σε απάντηση στην αντίστοιχη ανακοίνωση της κυβέρνησης του, αγαπημένου της αμερικανικής πρεσβείας στο Κίτο, Λένιν Μορένο.
Το Σύνταγμα του Εκουαδόρ δίνει τέτοιου είδους δικαιώματα αυτονομίας στις αρχέγονες περιοχές των αυτοχθόνων, κι έτσι η Συνομοσπονδία έχει προειδοποιήσει πως μέλη των κρατικών δυνάμεων ασφαλείας θα συλλαμβάνονται εάν εισέλθουν στα εδάφη των αυτοχθόνων και θα δικάζονται υπό το «δίκαιο των αυτοχθόνων».
Μεγάλες πορείες με αυτόχθονες επικεφαλής αναμένεται να φτάσουν σήμερα Δευτέρα στην πρωτεύουσα Κίτο, με την κυβέρνηση να έχει ανακοινώσει ήδη ότι τα σχολεία στην επαρχία όπου ανήκει η πρωτεύουσα θα παραμείνουν σήμερα κλειστά.
Οι διαδηλωτές έχουν στήσει οδοφράγματα, μπλοκάροντας μεταξύ άλλων και τον κύριο οδικό άξονα μεταξύ Βορρά και Νότου της χώρας, εμποδίζοντας μεταφορές πετρελαίου. Έχουν παρατηρηθεί επανειλημμένες συγκρούσεις με δυνάμεις της αστυνομίας.
Ο Λουίς Ιγουάμπα, ηγέτης των αυτοχθόνων Καγιάμπι στον βορρά του Εκουαδόρ, δηλώνει στο BBC ότι θα συνεχίσουν να ασκούν πίεση στην κυβέρνηση.
«Παλεύουμε για όλους και παλεύουμε για τα δικαιώματα που όλοι έχουμε, και δεν μπορούμε να το επιτρέψουμε αυτό. Άπαντες πρέπει να είναι σε εγρήγορση και να συνεχίσουν τον αγώνα. Ας ριζοσπαστικοποιήσουμε την απεργία», είπε.
Η χρηματοδότηση και τα μέτρα λιτότητας του ΔΝΤ, έρχονται πιθανώς ως αντάλλαγμα για την παράδοση του Τζούλιαν Ασάνζ από την κυβέρνηση Μορένο στις βρετανικές αρχές, καθώς ο δημοσιογράφος βρισκόταν σε πολυετή αποκλεισμό στην πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο, έχοντας ζητήσει και λάβει πολιτικό άσυλο από την προηγούμενη κυβέρνηση του Ραφαέλ Κορέα.
Χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης αναρτούν τις τελευταίες ώρες βίντεο με άρματα μάχης να περικυκλώνουν το προεδρικό μέγαρο στο Κίτο, με τον Υπουργό Άμυνας του Ισημερινού, Oswaldo Jarrin, να προειδοποιεί τους διαδηλωτές «να μην προκαλέσουν τις δυνάμεις του Στρατού».


Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2019

Οι κατάσκοποι της Monsanto

Ήταν αρχές Μαρτίου όταν οι δημοσιογράφοι και ρεπόρτερ που κάλυπταν την τρίτη δίκη της Monsanto στην Καλιφόρνια - με την κατηγορία ότι η βασική ουσία γλυφοσάτη του εντομοκτόνου Round Up προκαλεί καρκίνο - είδαν για πρώτη φορά την Συλβί Μπαράκ. 
Αυτοσυστήθηκε ως freelancer ρεπόρτερ για το BBC. Οι άλλοι την περιέγραψαν ως πολύ φιλική με όλους, υποστηρικτική και καλή ακροάτρια, που άκουγε με προσοχή όταν οι υπόλοιποι συζητούσαν για προσωπικά τους θέματα. Μοιραζόταν επίσης τις σκέψεις της για τη δίκη και είχε πει στους συναδέλφους της ότι συμπλήρωνε το εισόδημά της κάνοντας δημόσιες σχέσεις. Μια νύχτα κάλεσε κάποιες συναδέλφους της για ποτά και επέμενε να συναντήσουν έναν εκπρόσωπο από έναν από τους πελάτες της, το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Καινοτομίας και Τεχνολογίας. 
Η Κέλι Ράιερσον, μια blogger που κάλυψε τη δίκη δήλωσε στην HuffPost, ότι η Μπαράκ ήθελε πραγματικά να συναντήσουν οι άλλες δημοσιογράφοι τον πελάτη της. Εκείνο το βράδυ τραβήχτηκε μια φωτογραφία που δείχνει την Ράιερσον δίπλα στην Μπαράκ κι ακόμη δυο δημοσιογράφος που ζήτησαν να μην κατονομαστούν για να μην έχουν επαγγελματικά προβλήματα στο μέλλον. 
Μία από αυτές τις ρεπόρτερ δήλωσε: «Η Μπαράκ παρουσίαζε διάφορα συμπεράσματα για ενδιαφέροντα σημεία της δίκης. Συνέχισε να επισημαίνει διάφορες μαρτυρίες που πάντα ήταν εις βάρος των εναγόντων». Όπως σημειώνει η Μπαράκ φαινόταν να προσπαθεί να ψαρέψει τη γνώμη των υπόλοιπων δημοσιογράφων για τη δίκη. 
Αυτό που επίσης θορύβησε τους άλλους δημοσιογράφους ήταν ότι μια τακτική ρεπόρτερ του BBC κάλυπτε επίσης τη δίκη. Γιατί το κανάλι να στείλει και μία freelancer; Ψάχνοντας στο ίντερνετ οι δημοσιογράφοι ανακάλυψαν ότι ο λογαριασμός της Μπαράκ στο LinkedIn έγραφε ότι εργάστηκε στην FTI Consulting, μια παγκόσμια επιχειρηματική συμβουλευτική εταιρεία που συνεργαζόταν τόσο με τη Monsanto, όσο και με τη Bayer. Όταν ένας από τους δημοσιογράφους έστειλε ερωτήσεις στην Bayer για την Μπαράκ, ο λογαριασμός στο LinkedIn άλλαξε και έγραφε μόνο ότι είναι ελεύθερη επαγγελματίας. Ένας άλλος δημοσιογράφος ρώτησε το BBC για την Μπαράκ, για να πάρει την απάντηση ότι ποτέ δεν δούλεψε γι’ αυτούς. 
Το AFP, δημοσίευσε δυο μήνες μετά, ένα ρεπορτάζ για την περίεργη αυτή υπόθεση χωρίς όμως να κατονομάσει την Μπαράκ. Η αυτοαποκαλούμενη δημοσιογράφος από τότε διέγραψε ή κλείδωσε για τους περισσότερους χρήστες τους λογαριασμούς της στα social media, Twitter, LinkedIn και Instagram. Επιπλέον, δεν απάντησε σε καμία από τις πάρα πολλές ερωτήσεις που της έγιναν για την υπόθεση αυτή. 
Σύμφωνα με την HuffPost, το προσωπικό της FTI έχει προσπαθήσει κι άλλες φορές στο παρελθόν να αποκτήσει πληροφορίες με το πρόσχημα της δημοσιογραφίας. Τον Ιανουάριο, δυο σύμβουλοι της FTI που εργάζονταν για το Western Wire, έναν ιστότοπο «ειδήσεων και αναλύσεων» τον οποίο υποστήριζε η εταιρεία πετρελαίου και φυσικού αερίου Western Energy Alliance, επιχείρησαν να αμφισβητήσουν έναν δικηγόρο που εκπροσωπεί κοινότητες που κατηγορούν την Exxon για την κλιματική αλλαγή. 
PR εταιρείες… κατασκοπείας
H Monsanto έχει πολλές φορές στο παρελθόν χρησιμοποιήσει σκιώδη δίκτυα συμβούλων και εταιρειών δημοσίων σχέσεων τόσο για να κατασκοπεύει, όσο και για να επηρεάζει δημοσιογράφους. Η εταιρεία χρησιμοποιούσε επίσης μια ποικιλία τακτικών για να εκφοβίσει και να δυσφημίσει ρεπόρτερ, οργανώσεις και γενικά όσους της ασκούσαν κριτική και να παραπλανήσει την κοινή γνώμη. 
Πίσω στην υπόθεση της Μπαράκ, η FTI υποστήριξε ότι η εν λόγω υπάλληλος παρακολούθησε τη δίκη για να κρατήσει σημειώσεις και ότι για τα υπόλοιπα «ξεκίνησε εσωτερική εξέταση και έγιναν οι απαραίτητες ενέργειες». Η δε Bayer - που πλέον έχει εξαγοράσει την Monsanto - υποστήριξε ότι δεν ζήτησε την συνεργασία της FTI για τη δίκη και δεν γνώριζε ότι κάποιος από τη συμβουλευτική ήταν εκεί. Επίσης υποστήριξε ότι «η συμπεριφορά του συγκεκριμένου υπαλλήλου της FTI δεν είναι σύμφωνη με τις αρχές μας». 
 Μετά τα όσα προηγήθηκαν η Μπαράκ εξαφανίστηκε αλλά οι δημοσιογράφοι που κάλυψαν τη δίκη, υποστήριξαν σε όσους μίλησαν ότι ένιωσαν να τους καταλαμβάνει μια παράνοια σχετικά με τον ποιον μπορούν να εμπιστευτούν. Αυτό δεν είναι περίεργο αν λάβει κανείς υπόψη τα έργα και τις ημέρες της Monsanto. 
Αληθινοί κατάσκοποι
Στις αρχές Μαΐου, ένα έγγραφο 18 σελίδων που δημοσιεύτηκε στη δίκη της Καλιφόρνια αποκάλυψε ότι η Monsanto είχε προσλάβει την Hakluytμια βρετανική ιδιωτική ερευνητική εταιρεία που συγκροτήθηκε από δύο βετεράνους κατασκόπους της MI6 στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Η εταιρεία αυτή διατηρεί χαμηλό προφίλ αλλά θεωρείται μία από τις κορυφαίες εταιρείες κατασκόπων στον κόσμο. Μεταξύ άλλων έχει δουλέψει για την Enron και την BP. Η τελευταία, το 2001 χρησιμοποίησε ένα κατάσκοπο που υποδύθηκε έναν παραγωγό ντοκιμαντέρ προκειμένου να παρακολουθήσει την Greenpeace καθώς η οργάνωση σχεδίαζε μια εκστρατεία ενάντια στην κλιματική αλλαγή. 
Σε μια ένορκη κατάθεση για τη δίκη, ο πρώην δικηγόρος του Monsanto Τοντ Ραντς κατέθεσε ότι οι πράκτορες της Hakluyt έκρυβαν σκόπιμα τη σύνδεσή τους με την εταιρεία καθώς συγκέντρωσαν πληροφορίες από υψηλόβαθμους κυβερνητικούς αξιωματούχους το 2018. Μεταξύ αυτών ήταν ένας σύμβουλος του Τραμπ στο Λευκό Οίκο και ανώτεροι υπάλληλοι του υπουργείου Γεωργίας και Προστασίας του Περιβάλλοντος. Εκπρόσωπος της Hakluyt ερωτηθείς για τις μεθόδους της εταιρείας απάντησε ότι δεν έχει κανένα σχόλιο να κάνει ούτε για το πως συλλέγει πληροφορίες, ούτε για τους πελάτες της. 
Φακέλωμα
Στην ίδια λογική η Monsanto, είχε προσλάβει την εταιρεία δημοσίων σχέσεων Ketchum που είχε αναλάβει να συλλέγει στοιχεία δημοσιογράφων και off the record σημειώσεις από συναντήσεις αλλά και να «φυτεύει» εργαζόμενους μέσα σε οργανισμούς για λογαριασμό της εταιρείας. Επίσης προσέλαβε την εταιρεία δημοσίων σχέσεων FleishmanHillard  για να προστατεύσει την εικόνα της και παράλληλα να δημιουργεί φακέλους για τους επικριτές της. 
Σύμφωνα με το France 2 και τη Le Monde, δημιουργήθηκαν 200 φάκελοι για δημόσια πρόσωπα - δημοσιογράφους, πολιτικούς και επιστήμονες - τα οποία κατατάχθηκαν σύμφωνα με τις απόψεις τους για τη Γλυφοσάτη, τα γενετικά τροποποιημένα προϊόντα, το επίπεδο υποστήριξής τους προς τη Monsanto και την αξιοπιστία τους στο κοινό. Φυσικά όλα αυτά τα φορτώθηκε η αγοράστρια εταιρεία Bayer, η οποία υποστήριξε ότι «αποφάσισε να αναστείλει τη συνεργασία με τους εμπλεκόμενους εξωτερικούς παρόχους υπηρεσιών προς το παρόν». 
Επιπλέον η Monsanto είχε στήσει ένα «Fusion Center», για να παρακολουθεί και να δυσφημεί τους δημοσιογράφους και ακτιβιστές που τολμούσαν να τα βάλουν μαζί της. Το «Fusion Center» είναι ένας όρος που χρησιμοποιούν το FBI και άλλες υπηρεσίες ασφαλείας για να περιγράψουν τα «κέντρα πληροφοριών» που λειτουργούν συλλέγοντας στοιχεία στους τομείς της επιτήρησης και της τρομοκρατίας. Η εταιρεία χρησιμοποιούσε λοιπόν, το δικό της «κέντρο πληροφοριών» για να υπερασπίζεται το διαβόητο ζιζανιοκτόνο της, Round Up που έχει κατηγορηθεί για την πρόκληση καρκίνου. 
Μεταξύ άλλων η Monsanto είχε στοχοποιήσει τη δημοσιογράφο Κάρι Γκίλαμ που έγραψε βιβλίο ασκώντας κριτική στην εταιρεία. Παρακολουθούσε επίσης τον τραγουδιστή Νιλ Γιανγκ και έγραψε ένα σημείωμα σχετικά με τη δραστηριότητα των κοινωνικών μέσων δικτύωσης του και της μουσική του. Παρακολουθούσε επίσης έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό έρευνας για τα τρόφιμα.
Σε μια κατάθεση τον Ιανουάριο, ένας εκπρόσωπος της Monsanto είπε ότι το 2016 η εταιρεία δαπάνησε «περίπου 16 ή 17 εκατομμύρια δολάρια» για τις δραστηριότητες για την υπεράσπιση της Γλυφοσάτης. Η εταιρεία έχει κατηγορηθεί μεταξύ άλλων ότι πλήρωνε επιστημονικές έρευνες για να αποκρύπτουν ότι η Γλυφοσάτη ήταν καρκινογόνα. Κι αυτά είναι μόλις μερικά από τα… έργα της Monsanto.

Πηγή: https://tvxs.gr/

Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2019

«Εξαφανίζουν» τα αρχαία του Μετρό Θεσσαλονίκης


του Στάθη Γκότση*
Σφοδρές αντιδράσεις προκάλεσε η εξαγγελία του Κ. Μητσοτάκη, στα εγκαίνια της ΔΕΘ, για ανατροπή του σχεδιασμού που ήδη υλοποιείται στο σταθμό Βενιζέλου του Μετρό Θεσσαλονίκης, στην κατεύθυνση της διατήρησης in situ των μοναδικών αρχαιολογικών ευρημάτων που έχουν βρεθεί.
Η πρόταση για «αποκόλληση και επανατοποθέτηση» των αρχαιοτήτων αναζωπυρώνει την αντιπαράθεση που είχε ξεκινήσει το 2013, διχάζοντας την πόλη, ενώ εκτιμάται πως θα εκτροχιάσει εκ νέου το χρονοδιάγραμμα υλοποίησης του έργου και θα επιβαρύνει περαιτέρω τον προϋπολογισμό του.
Δεδομένου μάλιστα πως η εξαγγελία δε βασίζεται σε καμία οικονομοτεχνική μελέτη, διατυπώνονται σοβαρές ανησυχίες για την τελική λύση που επιφυλάσσεται για το σημαντικότατο μνημειακό σύνολο της βυζαντινής κοσμικής Θεσσαλονίκης, το σταυροδρόμι των κεντρικών οδικών αρτηριών της, μαζί με τα δημόσια κτίρια που το περιβάλλουν.
Όπως επισημαίνει ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων, η πρωθυπουργική εξαγγελία «δείχνει να υπαγορεύεται από εμμονή συγκεκριμένων κύκλων για απόσπαση ή και “εξαφάνιση” των αρχαιοτήτων από το Μετρό της Θεσσαλονίκης, αντίληψη αναχρονιστική και εν τέλει παρωχημένη», ενώ η Πόλη Ανάποδα – Δύναμη Ανατροπής τονίζει πως «στο όνομα μιας ψευδεπίγραφης “επιτάχυνσης” του έργου, η κυβέρνηση, τοπικοί παράγοντες της ΝΔ και ο νέος δήμαρχος […] θέτουν σε κίνδυνο την πολιτιστική κληρονομιά της πόλης, παρότι οι ίδιοι δεν χάνουν ευκαιρία να μιλούν για την “αδιάλειπτη παρουσία της Θεσσαλονίκης από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα”» και καλεί όλες τις δημότισσες και τους δημότες να συστρατευτούν στην προσπάθεια για μια πόλη που αγκαλιάζει το μέλλον χωρίς να παραχώνει το παρελθόν». Παράλληλα, στο ηλεκτρονικό ψήφισμα της νεοσύστατης Κίνησης Πολιτών για την Προστασία της Πολιτιστικής Κληρονομιάς έχουν ήδη συγκεντρωθεί, μέσα σε λίγες μέρες, περισσότερες από 8.000 υπογραφές υπέρ της παραμονής των αρχαιοτήτων στη θέση τους.Καθώς η συνέχεια στην υπόθεση αυτή αναμένεται «θερμή», το ερώτημα παραμένει: ποιος υπαγόρευσε την αλλαγή πορείας του έργου, αν όχι όσοι ευελπιστούν να αυξήσουν κι άλλο τα κέρδη τους από αυτήν;
*γενικός γραμματέας Ενιαίου Συλλόγου Υπαλλήλων ΥΠΠΟ Αττικής, Στερεάς και Νήσων
Πηγή: http://prin.gr

Τετάρτη, 11 Σεπτεμβρίου 2019

Έρευνα του ΟΗΕ: Η λιτότητα παραβιάζει βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και οργανισμοί όπως το ΔΝΤ θα πρέπει να είναι υπόλογοι

Τα μέτρα λιτότητας που επιβάλλονται από διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς όπως το Διεθνές Νομισματικό προκαλούν συχνές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αναφέρει έρευνα του ΟΗΕ από τον ανεξάρτητο ερευνητή του Οργανισμού σε θέματα εξωτερικού χρέους και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. «Δεν υπάρχει απόδειξη ότι η δημοσιονομική προσαρμογή βοηθάει την ανάκαμψη, αντιθέτως υπάρχουν πολύ πιο ξεκάθαρες αποδείξεις για τον αρνητικό αντίκτυπο των προγραμμάτων στην ανάπτυξη, τις θέσεις εργασίας, τη βιωσιμότητα του χρέους και την ισότητα» τονίζεται επίσης, στην έκθεση που θα παρουσιαστεί τον Οκτώβριο στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Γενεύη.

Όπως αναφέρει ο ανεξάρτητος ερευνητής του ΟΗΕ, Χουάν Πάμπλο Μποχοσλάβσκι, τα μέτρα λιτότητας που προωθεί το ΔΝΤ και άλλοι διεθνείς οργανισμοί «δεν είναι για όλους» καθώς δεν περιορίζουν τις αποπληρωμές δημοσίου χρέους σε διεθνείς πιστωτές. Παράλληλα, «αν και η λιτότητα μπορεί να είναι χρήσιμη ενάντια στην σπατάληση πόρων, είναι αναγκαίο να γίνει σαφές ότι επηρεάζει διαφορετικές κοινωνικές ομάδες με πολύ διαφορετικούς τρόπους, ειδικά τις πιο ευάλωτες και περιθωριοποιημένες».
Όπως σημειώνεται στην ανακοίνωση του ΟΗΕ, δεν προκαλεί έκπληξη ότι ο συνδυασμός οικονομικής ύφεσης και αλλαγών στην δημοσιονομική πολιτική επηρεάζει αρνητικά μία ευρεία γκάμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. «Δυστυχώς, τα μέτρα λιτότητας οδηγούν σε περικοπές στις δημόσιες υπηρεσίες και  επηρεάζουν αρνητικά τη διατροφή. Έχουν επίσης αρνητικές συνέπειες στους μισθούς, στην στέγαση, στις υποδομές, στην Υγεία και την Εκπαίδευση», δηλώνει ο Μποχοσλάβσκι.
Στην έρευνα αναφέρεται ότι μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008, τα δύο τρίτα των χωρών του κόσμου υιοθέτησαν πολιτικές λιτότητας, ενώ όπως αποδεικνύεται, σε περιόδους ύφεσης τα αποτελέσματα της λιτότητας είναι αρνητικά στην προσπάθεια για ανάκαμψη. Μάλιστα, όπως υποστηρίζεται, βάσει τους παραδείγματος των ευρωπαϊκών χωρών που υιοθέτησαν πολιτικές λιτότητας το 2009-2013,όσο πιο σκληρή η λιτότητα, τόσο χαμηλότερη η ανάπτυξη του ΑΕΠ. Η έρευνα επίσης επικαλείται τις εκ των υστέρων αναλύσεις του ΔΝΤ για τα προγράμματα λιτότητας της περιόδου 2011-2017, όπου τονίζεται μεταξύ άλλων ότι στο 75% των προγραμμάτων έγιναν υπεραισιόδοξες προβλέψεις για τους ρυθμούς ανάπτυξης.
Στην έρευνά του , ο Μποχοσλάβσκι θέτει επίσης το ζήτημα ότι οι οργανισμοί όπως το ΔΝΤ θα πρέπει να καθίστανται υπεύθυνοι, μαζί με τα κράτη, για πιθανές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που προκαλούνται από τις πολιτικές τους, καθώς, συν τοις άλλοις, οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των οργανισμών και των κρατών ποτέ δεν γίνονται επί ίσοις όροις.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση του ΟΗΕ επίσης, το Διεθνές Δίκαιο για τα ανθρώπινα δικαιώματα απαγορεύει τον εξαναγκασμό των κρατών να αποπληρώνουν εξολοκλήρου τα χρέη τους αν αυτό σημαίνει αύξηση της παιδικής θνησιμότητας, της ανεργίας και του υποσιτισμού. Παράλληλα, το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα και άλλοι οργανισμοί είναιειδικές υπηρεσίες του ΟΗΕ, επομένως θα πρέπει να ενεργούν σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο και να λογοδοτούν για τις πράξεις και τις επιλογές τους.
Η έρευνα του Μποχοσλάβσκι υποστηρίζει ότι οι οργανισμοί όπως το ΔΝΤ, αν κρίνεται ότι παραβιάζουν ανθρώπινα δικαιώματα με τις πολιτικές τους, θα πρέπει να έρχονται αντιμέτωποι με κυρώσεις, όπως εγγυήσεις μη επανάληψης των ΄διων πολιτικών αλλά και αποζημιώσεις.

Κυριακή, 8 Σεπτεμβρίου 2019

Ανήλικοι στο πληκτρολόγιο

Οι λυσσασμένες αντιδράσεις γύρω από την ταινία του Κώστα Γαβρά, «Ενήλικες στο Δωμάτιο», για την διαπραγμάτευση του 2015 έχουν μια διασκεδαστική και μία σοβαρή πλευρά. Από τη μία, είναι ξεκαρδιστικό να βλέπεις ανθρώπους του «μετώπου της λογικής» να ξεσπαθώνουν εναντίον μιας ταινίας που δεν έχουν δει κι ενός διεθνώς αναγνωρισμένου σκηνοθέτη. Από την άλλη, είναι έκδηλη η προσπάθεια μερίδας του «ΝΑΙ» να αλλοιωθεί ή να ξεχαστεί μία αντικειμενικά ιστορική περίοδος. Έχουμε το οξύμωρο οι τελικά νικητές να μην θέλουν να ακούν για τη νίκη τους και σαν τα παιδάκια να κλείνουν τα αυτιά τους και να φωνάζουν «λαλαλα».


του Θάνου Καμήλαλη
Το «Ενήλικες στο Δωμάτιο», που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη για την περίοδο που ήταν υπουργός Οικονομικών, έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ της Βενετίας και θα προβληθεί στην Ελλάδα για πρώτη φορά σε περίπου έναν μήνα. Αυτό βέβαια δεν εμποδίζει μία μερίδα του δεξιού και υποτίθεται «φιλελεύθερου» Τύπου να επιτίθεται ήδη στην ταινία και στον σκηνοθέτη, καθώς επίσης και οργισμένους χρήστες του διαδικτύου να μπαίνουν στο IMDb και να την  βαθμολογούν με μονάδα. Έχουμε εδώ την πρώτη αντίφαση, όπου το μέτωπο του «Μένουμε Ευρώπη», της «Αριστείας», του «ευρωπαϊκού πολιτισμού» και εν γένει του κοσμοπολιτισμού επιτίθεται στον Κώστα Γαβρά, γιατί, μέσες άκρες είναι ένας «αριστερός του σαλονιού, δήθεν αγωνιστής, ψευτοδιανοούμενος, που μένει στο Παρίσι οπότε τι ξέρει από Ελλάδα και κοροϊδεύει τους κουτόφραγκους με μια ταινία που ωραιοποιεί την καταστροφή της πατρίδας από τον νάρκισσο Βαρουφάκη, ο οποίος τόλμησε να βάλει και κουστούμι στο κόκκινο χαλί της Βενετίας αντί για πολύχρωμο πουκάμισο».
Η δεύτερη αντίφαση όμως, ξεπερνάει τη γελοιότητα, είναι καθαρά πολιτική. Ο ΣΥΡΙΖΑ του πρώτου εξαμήνου του 2015 ηττήθηκε και η τρόικα, μαζί με τις δυνάμεις του «ΝΑΙ» στο δημοψήφισμα, θριάμβευσαν. Πρώτα με την ψήφιση του τρίτου μνημονίου, τον Αύγουστο εκείνου του έτους και πρόσφατα με την επιστροφή στην εξουσία της Νέας Δημοκρατίας, με αυτοδύναμη κυβέρνηση. Αν μη τι άλλο, θα έπρεπε εκείνο το εξάμηνο να είναι για όλους αυτούς η πανηγυρική επιβεβαίωση του «μονοδρόμου» που κηρύσσουν μετά μανίας, της «ήττας του λαϊκισμού και της αυταπάτης». Θα μπορούσαν απλά να βάλουν στο ρόλο των κακών τους Τσίπρα – Βαρουφάκη και να δουν την ταινία με κάποια ευχαρίστηση, ή έστω με σοβαρή κριτική. Αντ’αυτού, κυριαρχεί ένα αγωνιώδες «ΜΗΝ ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ».
Είτε όμως πιστεύει κανείς ότι το 2015 ήταν μία χρυσή ευκαιρία, η «ελληνική Άνοιξη» όπως την χαρακτηρίζει ο Βαρουφάκης, είτε ότι «δύο άνθρωποι έπαιξαν τη χώρα στα ζάρια», όπως η απέναντι πλευρά, είτε κινείται κάπου στο ενδιάμεσο, θα πρέπει να συμφωνήσουμε ότι εκείνα τα γεγονότα είναι ιστορικά. Πολύ απλά, ήταν μια περίοδος που κάτι κρινόταν, για την Ελλάδα και σε κάποιον βαθμό, για την Ευρώπη. Ήταν επίσης, μια περίοδος ρευστή, μη «κανονικότητας». Που ο κόσμος αψηφούσε τα συστημικά ΜΜΕ, η τρόικα έδειχνε ξεκάθαρα το πραγματικό της πρόσωπο καταπατώντας κάθε έννοια δημοκρατίας στη χώρα, που οι μύθοι περί «αλληλεγγύης» των δανειστών στην Ελλάδα κατέρρεαν. Ήταν η περίοδος που οι σημερινοί κατήγοροι του Γαβρά έχαναν την ψυχραιμία τους, παρασυρόμενοι σε εκφράσεις όπως «φέρτε συμφωνία ό,τι να ναι» κι ακόμη χειρότερα, «βάστα Γερούν και Σόιμπλε» ή «Μέρκελ τράβα την πρίζα».
Αυτό που ενοχλεί πάνω απ’όλα, είναι ότι πρόκειται για μια ιστορική περίοδο που μια μεγάλη μερίδα της ελληνικής κοινωνίας διεκδίκησε το δίκιο της, αψηφώντας την καταστροφολογία, τους μύθους της κρίσης και τους προπαγανδιστές τους. Αυτό που ενοχλεί μόνιμα επίσης, είναι ότι η αριστερή ανάλυση για την κρίση, τα αίτια και την εξοντωτική λύση που επιλέχθηκε, δικαιώθηκε απόλυτα. Μπορεί το δίδαγμα του 2015 να είναι ότι δεν αρκεί να έχει κάποιος δίκιο, αλλά το δίκιο υπήρξε, υπήρχε και θα υπάρχει. Υπήρχε για παράδειγμα μια εποχή που η άποψη ότι τα δάνεια δεν καταλήγουν στην Ελλάδα, αλλά εξυπηρετούν προηγούμενα δάνεια, ήταν περιθωριακή και σχεδόν συνωμοσιολογική. Υπήρχε μια εποχή που δημοσιογράφοι και αναλυτές προπαγάνδιζαν υπέρ του ΔΝΤ και περιμέναμε την ανάπτυξη το 2011, μετά το 2012, μετά το 2013 και ούτω καθεξής. Τελικά, όπως έλεγε η αριστερή ανάλυση, το υποτιθέμενο «φάρμακο» δηλητηρίασε τον ασθενή, με απώλεια μάλιστα 25% του ΑΕΠ του κι ένα χρέος πολύ μεγαλύτερο από το 2009.
Όλα αυτά συνέβησαν με προγράμματα που δεν έβγαιναν και για να σωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες από την έκθεσή τους στην Ελλάδα. Αυτό δεν το λένε πλέον μόνο οι «άσχετοι» αριστεροί, αλλά το παραδέχονται και τα ιερά τοτέμ της απέναντι πλευράς, όπως ο Γερούν Ντάισελμπλουμ και η Κριστίν Λαγκάρντ με τις διαδοχικές «συγγνώμες» του ΔΝΤ. Υπάρχει επίσης ένα περιστατικό που καταγράφει ο Βαρουφάκης στο βιβλίο και κρίνοντας από το τρέιλερ της ταινίας ζωντανεύει στις οθόνες από τον Γαβρά. Ο τότε υπουργός Οικονομικών ρωτάει τον Σόιμπλε αν θα υπέγραφε το μνημόνιο για την χώρα του. Ο Σόιμπλε απαντάει «όχι», σε μια συνομιλία που δεν έχει διαψευστεί ποτέ. Υπάρχουν επίσης κρίσιμα ντοκουμέντα π.χ. για το πώς το ΔΝΤ παραβίασε τους ίδιους τους κανόνες του εγκρίνοντας το πρώτο δάνειο προς την Ελλάδα, χωρίς αναδιάρθρωση χρέους, πόσο ανεξάρτητα δεν ενήργησε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα μέσω του Μάριο Ντράγκι, οδηγώντας την Ελλάδα σε ασφυξία και άλλα πολλά που συμπληρώνουν το παζλ της δήθεν ελληνικής «διάσωσης», επιβεβαιώνοντας τους επικριτές της.
Η ελληνική κρίση είναι παράλληλα μια ελληνική και ευρωπαϊκή τραγωδία. Μπορεί κανείς να ψάξει λεπτομερώς το τι έχει συμβεί και τι συμβαίνει, μέσα από μια πληθώρα πηγών ή να μείνει προσκολλημένος σε ευκολοχώνευτους μύθους που προκαλούν την κοινή λογική. Μπορεί π.χ. να επιλέξει να πιστεύει ότι η Ελλάδα θα ήταν παράδεισος αν είχε περάσει το μέιλ Χαρδούβελη, ή ότι ο Βενιζέλος έσβησε χρέος 100 δισ. με το PSI, ο Βαρουφάκης και η διαπραγμάτευση του 2015 κόστισαν 200 δισ. και ο Σώρρας έχει 600 δισ. στην τράπεζα της Ανατολής. Μπορεί να θέλει να επιμένει, κόντρα σε κάθε λογική και πραγματικό δεδομένο, ότι ο Τσίπρας είχε ένα μυστικό σχέδιο να βγάλει τη χώρα από το ευρώ και στην εξουσία τα τελευταία 4 χρόνια βρισκόταν μία δράκα κομμουνιστών που δημιούργησαν την «τελευταία Σοβιετία της Ευρώπης».
Ή μπορεί τουλάχιστον, είτε δει είτε όχι την ταινία του Γαβρά, είτε ενστερνιστεί είτε όχι την υποκειμενική ματιά ενός καλλιτέχνη, τουλάχιστον να αντιταχθεί στην περιρρέουσα τοξική σαχλαμάρα.

Τετάρτη, 28 Αυγούστου 2019

Αμαζόνιος: Η εκτροφή βοοειδών και η καλλιέργεια σόγιας βασική αιτία των πυρκαγιών υποστηρίζουν οι ειδικοί

Το βοδινό κρέας και η γενετικά μεταλλαγμένη σόγια που αγοράζουν αφειδώς όλες οι χώρες του κόσμου είναι οι γεωργικές δραστηριότητες που καταστρέφουν τον Αμαζόνιο και, σύμφωνα με όλους τους ερευνητές, εξηγούν τη δραματική αύξηση των πυρκαγιών στο τροπικό δάσος.
Βοδινό
«Η εκτεταμένη εκτροφή βοοειδών είναι ο βασικός παράγοντας της αποψίλωσης του Αμαζόνιου. Λίγο περισσότερο από το 65% των αποψιλωμένων εκτάσεων στον Αμαζόνιο πλέον χρησιμοποιούνται ως βοσκοτόπια», εξηγεί ο Ρομούλο Μπατίστα, ερευνητής της Greenpeace.
H Βραζιλία είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας βοδινού κρέατος παγκοσμίως. Οι εξαγωγές βοδινού έφτασαν το 2018 το ρεκόρ του 1,64 εκατομμυρίου τόνων (πηγή: Ένωση Εξαγωγικών Βιομηχανιών Κρέατος Βραζιλίας). Βασικές αγορές είναι η Κίνα και ακολουθούν η Αίγυπτος και η ΕΕ.
Πίσω από την πρώτη θέση της Βραζιλίας βρίσκονται λίγο περισσότερα από είκοσι χρόνια ιδιαίτερα εντυπωσιακής ανάπτυξης. Από το 1997 ως το 2016, για παράδειγμα, η χώρα δεκαπλασίασε τις εξαγωγές της σε βοδινό κρέας (σε βάρος όσο και σε αξία).
Στην αγορά κυριαρχούν τρεις μεγάλες εταιρείες: η JBS, η Minerva και η Marfrig.
Σόγια
Οι γεωργικές δραστηριότητες καταλαμβάνουν σχεδόν το 6,5% των αποψιλωμένων εκτάσεων του Αμαζονίου.
Ήδη πρώτος εξαγωγέας σόγιας παγκοσμίως, μπροστά και από τις ΗΠΑ, η Βραζιλία εξήγαγε 83,3 εκατομμύρια τόνους το 2018, δηλαδή αύξηση 22,2% σε σχέση με το 2017, σύμφωνα με το υπουργείο Οικονομικών της χώρας.
Η αυξητική αυτή τάση εξηγείται κυρίως από τις ανάγκες της Κίνας, πρώτου εισαγωγέα της βραζιλιάνικης σόγιας, κυρίως γενετικά μεταλλαγμένης. Ο εμπορικός πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ- Κίνας έχει αναγκάσει το Πεκίνο να αγοράζει περισσότερη σόγια από τη Βραζιλία για να μπορέσει να αντιμετωπίσει τις ανάγκες της κτηνοτροφίας της.
Οι εξαγωγές σόγιας από τη Βραζιλία στην Κίνα αυξήθηκαν κατά 30% πέρυσι.
Η καλλιέργεια σόγιας είναι μία από τις βασικότερες που σιγά σιγά αφαιρεί εδάφη από το δάσος του Αμαζονίου. Όμως το 2006 τέθηκε σε εφαρμογή μορατόριουμ κι έτσι «μετά το 2008 λιγότερο από το 2% της σόγιας που καλλιεργείται στον Αμαζόνιο παράγεται σε αποψιλωμένες περιοχές», επισημαίνει ο Μπατίστα.
Η Ευρώπη επίσης αγοράζει βραζιλιάνικη σόγια, την οποία χρησιμοποιεί κυρίως για ως τροφή για τα ζώα εκτροφής, σύμφωνα με τη Greenpeace. Η ΜΚΟ είχε καταγγείλει τον Ιούνιο «τον εθισμό» της Ευρώπης στις εξαγωγές σόγιας από τη Λατινική Αμερική.
Η καλλιέργειας σόγιας στη Βραζιλία γνώρισε τεράστια άνοδο τη δεκαετία του 1970 με τη μετακίνηση των παραγωγών από το νότιο τμήμα της χώρας προς τα κεντροδυτικά, την ανάπτυξη νέων τεχνικών και τη χρήση ζιζανιοκτόνων.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ,AFP