Σκασμός, λοιπόν! Η ΕΚΤ σκέφτεται...

του Μηνά Κωνσταντίνου

Παραμονές της διενέργειας του δημοψηφίσματος του Ιουλίου του 2015 και λίγο μετά το διάγγελμα του Αλέξη Τσίπρα, ήταν η ΕΚΤ που ελάμβανε την απόφαση να παγώσει τη χρηματοδότηση του ELA. Επόμενη πράξη, άμεσος εξαναγκσμός σε κλείσιμο των τραπεζών και επιβολή capital controls, καθιστώντας ένα καίριο πλήγμα στη διαπραγματευτική θέση της χώρας και την ελληνική οικονομία. Η συνέχεια γνωστή, και με το παραπάνω.

Τον Ιούλιο του 2015, ο πρώην υπουργός Οικονομικών και επικεφαλής του DiEM25 Γιάνης Βαρουφάκης, μαζί με τον Γερμανό ευρωβουλευτή, Φάμπιο Ντε Μάσι, ζητούσε από την ΕΚΤ το αντίγραφο εκείνης της νομικής γνωμάτευσης, που οδήγησε στην παραπάνω απόφαση, για να συναντήσει την άρνηση του διοικητή της, Μάριο Ντράγκι. Το Δεκέμβριο του 2017, οι δύο άνδρες επανήλθαν στο αίτημά τους, ζητώντας πρόσβαση σε όλες τις εξωτερικές νομικές γνωμοδοτήσεις που φέρεται να είχε ζητήσει η ΕΚΤ, με σκοπό την εξέταση των αποφάσεών της τής 4ης Φεβρουαρίου και της 28ης Ιουνίου 2015 σχετικά με την επείγουσα στήριξη της ρευστότητας που παρασχέθηκε από την Τράπεζα της Ελλάδος σε ελληνικές τράπεζες.

Σημειώνεται πως η  Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αναγνωρίζει δικαίωμα πρόσβασης σε έγγραφα, το οποίο, όμως, υπόκειται σε ορισμένους περιορισμούς για λόγους δημοσίου ή ιδιωτικού συμφέροντος, όπως στην περίπτωση που ένα έγγραφο προορίζεται για εσωτερική χρήση, στο πλαίσιο συσκέψεων και προκαταρκτικών διαβουλεύσεων εντός της ΕΚΤ και της ανταλλαγής απόψεων μεταξύ της ΕΚΤ και των εθνικών κεντρικών τραπεζών, των εθνικών αρμόδιων αρχών ή των εθνικών εντεταλμένων αρχών, ή αποτυπώνει ανταλλαγή απόψεων μεταξύ της ΕΚΤ και λοιπών συναφών αρχών και φορέων. Όπως αναφέρεται, οι εξαιρέσεις πρέπει να ερμηνεύονται στενά και να εφαρμόζονται αυστηρά.

Όπως ήταν αναμενόμενο, η ΕΚΤ αρνήθηκε τη δημοσιοποίηση των επίμαχων εγγράφων επανειλημμένως, με τον Γ. Βαρουφάκη και τον Φ. Ντε Μάσι να ξεκινούν πανευρωπαϊκή καμπάνια με χιλιάδες υπογραφές, υποβάλλοντας επίσημο αίτημα (mass freedom of information request) προς την ΕΚΤ και τον Πρόεδρό της για δημοσιοποίηση της σχετικής νομικής γνωμάτευσης. Το αίτημα αυτό το προσυπέγραψε πλήθος ακαδημαϊκών και πολιτικών προσωπικοτήτων της Ευρώπης, κάτι που δεν το εμπόδισε να πέσει και πάλι στο κενό. Έτσι, οι ελπίδες στράφηκαν στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μην ενοχλείτε την ΕΚΤ όταν σκέφτεται

 

Παρά το έντονο δημόσιο ενδιαφέρον, τόσο για τους Έλληνες, όσο και για τους Ευρωπαίους πολίτες, η απόφαση του Δικαστηρίου της ΕΕ συντάχθηκε και αυτή με τη στάση της ΕΚΤ. Χωρίς, όπως τονίζει ο Γιάνης Βαρουφάκης, την παραμικρή νομική αιτιολόγηση, η ΕΚΤ αποδέχθηκε πλήρως το σκεπτικότης ΕΚΤ, υποστηρίζοντας πως η δημοσιοποίηση των επίμαχων εγγράφων θα περιόριζε τον «χώρο προβληματισμού» της ΕΚΤ.

«Αντίθετα με την άποψη των εναγόντων, η ΕΚΤ δικαιολογημένα έλαβε υπ’ όψιν της τον υποθετικό αντίκτυπο που θα είχε η κοινοποίηση της γνωμοδότησης στον “χώρο σκέψης της” [“its space to think”] το 2015 αλλά και μετά το 2015», συνοψίζεται η στάση του ευρωδικαστηρίου.

Κατά το Δικαστήριο, οι προσφεύγοντες υποστήριξαν ότι η εξαίρεση που αφορά την προστασία των εγγράφων για εσωτερική χρήση δεν έχει εφαρμογή εν προκειμένω. Υποστηρίζει πως το επίμαχο έγγραφο δεν είναι εσωτερικής φύσεως ούτε συνδέεται με διοικητική, δικαστική ή νομοθετική διαδικασία ως προπαρασκευαστικό έγγραφο για την τελική απόφαση. Επιπλέον, υποστηρίζουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν αιτιολογεί επαρκώς την εξαίρεση σχετικά με τα έγγραφα για εσωτερική χρήση.

Μετά την απόφαση, οι δύο προσφεύγοντες ανακοίνωσαν πως θα ασκήσουν έφεση στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Όμως όλα όσα μέχρι στιγμής έχουν διαμειφθεί, αποδεικνύουν εκείνο που, τουλάχιστον από το 2015, όλοι έχουμε νιώσει στο πετσί μας. Η ΕΚΤ βρίσκεται εκτός ελέγχου, εκτός υποχρέωσης διαφάνειας και πλήρως προστατευόμενη πίσω από τις βαριές, κλειστές πόρτες της.

Εκτός ελέγχου χάρη στην κρίση

«Κατά την άσκηση των εξουσιών και την εκτέλεση των καθηκόντων και υποχρεώσεων που τους ανατίθενται από τις Συνθήκες και το καταστατικό του ΕΣΚΤ και της ΕΚΤ, ούτε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ούτε οι εθνικές κεντρικές τράπεζες, ούτε κανένα μέλος των οργάνων λήψης αποφάσεων των ιδρυμάτων αυτών, δεν ζητάει ούτε δέχεται υποδείξεις από τα θεσμικά ή λοιπά όργανα ή οργανισμούς, από την κυβέρνηση κράτους μέλους ή από άλλο οργανισμό».

Τα παραπάνω δεσπόζουν στο άρθρο 130 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ), η οποία μαζί με την Ενοποιημένη απόδοση της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση κατοχυρώνει την ανεξαρτησία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Υπεράνω, δηλαδή, κάθε ελέγχου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της ευρωζώνης και των εθνικών κυβερνήσεων.

Εν τη γενέσει της, πίσω στο 1999, ο ρόλος της ΕΚΤ περιοριζόταν στην άσκηση της νομισματικής πολιτικής για τη διατήρηση της σταθερότητας των τιμών, τα βασικά επιτόκια και τον έλεγχο της προσφοράς χρήματος. Με το ξέσπασμα της κρίσης του 2008, σταδιακά και δυναμικά, στην ΕΚΤ εκχωρήθηκαν ολοένα και περισσότερες εξουσίες.

Μεταξύ άλλων, εμπλέκεται πλέον άμεσα στις πολιτικές αποφάσεις, καθώς κατέχει κυρίαρχο ρόλο στις αποφάσεις της Ένωσης και της Ευρωζώνης, όπως στην ελληνική τρόικα, στην Ιρλανδία και την Ιταλία. Ακόμη, ελέγχει ένα ευρύ πρόγραμμα εισροής κεφαλαίων στην οικονομία, με εξέχουσα θέση την αγορά των κρατικών και εταιρικών ομολόγων, όπως το πρόγραμμα αγοράς κινητών αξιών (SMP-ANFA), ενώ έχει την εποπτεία των μεγαλύτερων τραπεζών, των megabanks της ΕΕ στο πλαίσιο της Τραπεζικής Ένωσης, αρκετές από τις οποίες συμμετέχουν ως σύμβουλοι. Επιπροσθέτως, η ΕΚΤ έχει τα τελευταία χρόνια ενισχύσει τη συμμετοχή της στις χρηματοπιστωτικές ρυθμίσεις, όπως με την Ένωση Κεφαλαιαγορών.

Πίσω από τις κλειστές πόρτες

Σήμερα η ΕΚΤ, με την αρωγή πλέον της ευρωπαϊκής δικαιοσύνης, παραμένει προστατευμένη από την υποχρέωση διαφάνειας και λογοδοσίας για τις αποφάσεις της, και ειδικά για τη σημαντικότερη των τελευταίων ετών. Την ίδια ώρα, τα σαλόνια της χρησιμεύουν ως κανονικές πλατφόρμες λόμπι για τον χρηματοπιστωτικό κλάδο, και ειδικά για τους διεθνείς κολοσσούς για τον χρηματοοικονομικό κλάδο.

Όπως είναι γνωστό, η ΕΚΤ επιδιώκει ενεργά την εξωτερική εμπειρογνωμοσύνη για τις πολιτικές, γεγονός που προέκυψε και από την ίδια την εκδίκαση της προσφυγής στο Δικαστήριο της ΕΕ. Στο άρθρο του TPP «Όσο πιο ψηλά ανεβαίνει η ΕΚΤ, τόσο πιο πολύ φαίνεται ο ρόλος της» είχαμε παρουσιάσει τη ζοφερή εικόνα που αποκάλυπτε η έκθεση του Παρατηρητηρίου Εταιρικής Ευρώπης (Corporate Europe Observatory), «Ανοιχτή πόρτα για τις οικονομικές δυνάμεις στην ΕΚΤ» στα τέλη του 2017, αναδεικνύοντας τον κεντρικό ρόλο στη διαδικασία έχουν οι εκπρόσωποι της βιομηχανίας και των μεγάλων πολυεθνικών.

Το 2017, από τις 517 θέσεις συμβούλων της ΕΚΤ, τις 508 καταλάμβαναν εκπρόσωποι των ιδιωτικών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Με απλά λόγια, περισσότεροι από το 98% των συμβούλων στους κύκλους της ΕΚΤ διατηρούν άμεσους και επισήμως δεσμούς με τις μεγάλες εταιρείες. Μάλιστα, όπως υπογραμμίζεται, από τους 144 φορείς που κατέχουν έδρα στη συμβουλευτική ομάδα της ΕΚΤ, οι 64 δεν είναι καν καταγεγραμμένοι στον κατάλογο λόμπι της ΕΕ, το περιβόητο μητρώο διαφάνειας της ΕΕ.

Με απλά λόγια, η συντριπτική πλειοψηφία των θέσεων «συμβούλων» της ΕΚΤ για την άσκηση της πολιτικής της, βρίσκεται στα χέρια των megabanks της Ευρώπης, όπως η γερμανική Deutsche Bank και η Commerzbank, η γαλλική BNP Paribas, η Societé Générale, η Crédit Agricole, η ιταλική UniCredit, ενώ στις λίστες συναντάμε ακόμη χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς όπως η Intesa Sanpaolo, η Ισπανική Santander, η US Citibank και η BNY Mellon. Περισσότεροι από το 98% των συμβούλων στους κύκλους της ΕΚΤ διατηρούν άμεσους και επισήμως δεσμούς με τις μεγάλες εταιρείες, χωρίς καμία υποχρέωση διαφάνειας.

Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με τα λόγια του ίδιου του Διευθυντή Αρχής Συμμόρφωσης και Διακυβέρνησης της ΕΚΤ που έχει παραδεχτεί πως η συνεργασία της ΕΚΤ με τους παραπάνω γίνεται για ενημερώσεις, «είτε θεματικά, είτε ανοικτού τύπου», αποδεικνύουν τον τεράστιο βαθμό εμπλοκής που έχουν στις αποφάσεις του -κατά τ' άλλα- ανεξάρτητου ανώτατου ευρωπαϊκού οργάνου, επιφορτισμένου με την προστασία της ευρωπαϊκής οικονομίας. Αποτελούν μέρος της «ανεξαρτησίάς» και για την ΕΚΤ και τον Μ. Ντράγκι, όπως απάντησε σε σχετική ερώτηση ευρωβουλευτών της Αριστεράς, των Πρασίνων και των Σοσιαλιστών είναι «εντός της εντολής της». 

Κάποιος θα πρέπει να τα φυλάει

«Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει μια ισχύ μοναδική στα παγκόσμια χρονικά. Είναι η μοναδική κεντρική τράπεζα που μπορεί να κλείσει τις τράπεζες μιας χώρας μονομερώς και χωρίς κανέναν πολιτικό ή κοινοβουλευτικό η δημοκρατικό έλεγχο. Αυτή είναι μια τερατώδης δύναμη που έχουμε δώσει ως πολίτες στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα» δήλωσε την περασμένη Πέμπτη ο Γιάνης Βαρουφάκης στο ραδιόφωνο του TPP.

«Ως υπουργός Οικονομικών ζήτησα πολλά από τους Έλληνες - αλλά αυτές οι μεταρρυθμίσεις ήταν προς το συμφέρον των Ελλήνων, εφόσον ήθελαν να παραμείνουν στην Ευρωζώνη» δήλωνε προ ημερών ένας ακόμα εκ των πρωταγωνιστών της ελληνικής κρίσης του 2015.  Η ρήση του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε μοιάζει να καλύπτει και να εκφράζει το γενικό μότο, που ακολουθούν τόσο οι υπόλοιποι ευρωπαϊκοί θεσμοί, όσο και η ΕΚΤ. 

Εκείνοι ξέρουν τι κάνουν, εμείς οφείλουμε να μην τα ρωτάμε καν...

Το 2015, η ΕΚΤ έλαβε μία πολιτική απόφαση, στρέφοντας τα χρηματοπιστωτικά όπλα που κατέχει εναντίον πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την ώρα που οι υπόλοιποι πολίτες της Ένωσης παρακολουθούσαν «προς γνώση και συμμόρφωση». Τέσσερα και πλέον χρόνια μετά, οι αποφάσεις της όχι μόνο παραμένουν στο απυρόβλητο, αλλά και στο σκοτάδι. Η ΕΚΤ και η υπόλοιπη νομεκλατούρα της Ευρώπης επένδυσαν στον φόβο, έλαβαν αποφάσεις «για το καλό» των Ελλήνων πολιτών που ήταν «κακά παιδιά», παραδειγματίζοντας  κάθε άλλο απείθαρχο στην ευρωπαϊκή επικράτεια. What ever it takes, που έλεγε κάποτε ο ίδιος ο Ντράγκι.

«Αν η απόφαση της ΕΚΤ ήταν νόμιμη, τι την εμποδίζει να δημοσιοποιήσει την γνωμοδότηση και τον λόγο που έκλεισε τις τράπεζες;» συνοψίζει ο Γ. Βαρουφάκης την ανάγκη δημοσιοποίησης των επίμαχων εγγράφων, ένα αίτημα που -κανονικά- θα έπρεπε να διατρανώνει το σύνολο του ελληνικού, και όχι μόνο, πολιτικού συστήματος. Και σίγουρα η ελληνική κυβέρνηση.

Δηλαδή, εσύ δεν θέλεις να ξέρεις εάν η ΕΚΤ έκλεισε παράνομα τις τράπεζες;

https://www.thepressproject.gr/article/139369/Skasmos-loipon-I-EKT-skeftetai?fbclid=IwAR2abPpJNw_48Q59AfQulVggPjNkE9OEYzqYS00Us3w7E4ciKklGnm0FJGU#.XI0v8BjrwHQ.facebook

Θυμός: το πρώτο θύμα του, εμείς οι ίδιοι…

Γράφει ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας (xidaras.gr)

Συνήθως όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με δυσάρεστες καταστάσεις, νιώθουμε και τα ανάλογα συναισθήματα. Συναισθήματα που δε θα θέλαμε να τα βιώσουμε ποτέ ή ποτέ ξανά. Για αυτό συνήθως τα απωθούμε, γιατί μας προκαλούν πόνο, θλίψη και μετά συνήθως ακολουθεί ο θυμός.

Θυμός που καίει τα σωθικά και από πού να τον μαζέψουμε, πώς να τον διαχειριστούμε; Και τελικά, γιατί θυμώνουμε;

Θυμώνουμε όταν νιώθουμε ότι έχουμε αδικηθεί, όταν κάποιος μας ασκεί κριτική και μας κατηγορεί, όταν κάποιος δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες μας.. Και τότε αντιδράμε με δύο τρόπους, διαφορετικής ποιότητας και αποτελέσματος: Είτε συνειδητοποιούμε πως όλοι μας, κουβαλώντας διαφορετικές εμπειρίες ο καθένας μας και έχοντας σμιλευτεί με έναν τρόπο που θα εξυπηρετήσει καλύτερα το σκοπό της ζωής του, αντιλαμβανόμαστε διαφορετικά μια κατάσταση. Είτε φουντώνει ο θυμός μέσα μας, αρχίζουμε να λέμε άσχημα λόγια και ίσως σε ένα δεύτερο χρόνο, παίζοντας ξανά την ίδια σκηνή στο μυαλό μας, να σκεφτόμαστε και την εκδίκηση.

Στην πρώτη περίπτωση, ακούμε προσεκτικά τι έχει να μας πει ο άλλος, κοιτάμε πίσω μόνο για να μάθουμε κάτι ή απλώς να αποδεχτούμε μια κατάσταση. Σε αυτή την περίπτωση, είτε αλλάζουμε τους «χάρτες πλοήγησής μας» και αφήνουμε στην άκρη τα «πικρά και τα ξινά», ή αφηνόμαστε στις αρνητικές σκέψεις που μας απομυζούν και μας κάνουν δυστυχισμένους, άσχημους.

Έτσι, αν πάλι ο θυμός πάει να μας κυριέψει, ας σταθούμε λίγο. Ας βγούμε ως παρατηρητές από την ιστορία του δράματος, ας βιώσουμε ό,τι αρνητικό μας κατακλύζει και μετά ας το αφήσουμε στην άκρη, ας δράσουμε με τρόπο που μας απελευθερώνει. Με έναν ηρωικό τρόπο, που αυτό που θα αφήσει πίσω του να είναι ένας ακόμη μικρός κόκκος σοφίας. Πώς; Ίσως χρησιμοποιώντας την εμπειρία που μας δόθηκε, για να μάθουμε πώς λειτουργεί ο κόσμος (πώς αλλιώς λειτουργεί – έξω από εμάς), για να κατανοήσουμε με μια πιο ευρεία οπτική και πιο βαθιά τη ζωή αυτή. 

«Κανένα από τα πρόσωπα της ιστορίας δε σφάλλει.

Απλώς βλέπουν την πραγματικότητα από διαφορετική οπτική γωνία.

Το μόνο λάθος σχεδόν πάντα είναι

να πιστεύω ότι η θέση όπου βρίσκομαι

είναι η καλύτερη για να διακρίνω την αλήθεια.

Ο κουφός πάντα νομίζει ότι όσοι χορεύουν είναι τρελοί».

                                                          

Χόρχε Μπουκάι

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος στο Περιστέρι, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».

Η οικολογία της ελευθερίας

Της Κρυσταλλίας Πατούλη

Η τάση του ανθρώπου να κυριαρχεί πάνω στη φύση, είναι επακόλουθο της τάσης του ανθρώπου να κυριαρχεί πάνω στον άνθρωπο». Με βάση αυτή τη φράση του ο Μάρεϊ Μπούκτσιν, φαίνεται να διαμόρφωσε την «Οικολογία της ελευθερίας». Για τον ίδιο, τα οικολογικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα δεν είναι άσχετα με τον τρόπο λειτουργίας των κοινωνιών μας. Η εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο όχι μόνο προηγήθηκε της εκμετάλλευσης της φύσης από τον άνθρωπο, αλλά λειτούργησε και ως πρότυπό της.

Το έργο του μεγάλου αμερικανού στοχαστή, που γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη τον Ιανουάριο του 1921 από γονείς Ρώσους-Εβραίους μετανάστες, και πέθανε στις 30/7/2006, "η φιλοσοφική βάση του οποίου για όλη του τη ζωή ήταν η εγελιανή διαλεκτική", άνοιξε τον δρόμο της πολιτικής οικολογίας, προτείνοντας την ανασυγκρότηση της κοινωνίας, έτσι ώστε να έχει έναν ξεκάθαρα ριζοσπαστικά οικολογικό και μη ιεραρχικό χαρακτήρα.

Μόλις 9 ετών, κατά τη διάρκεια της μεγάλης οικονομικής κρίσης του 1929-32, οργανώθηκε στην κομμουνιστική νεολαία, αλλά τον διέγραψαν το '39 μετά το σύμφωνο Μολότωφ- Ρίμπεντροπ, μεταξύ Σοβιετικών και Ναζί, λόγω αναρχοτροτσκιστικών αποκλίσεων. Εκείνες τις μέρες είχε δηλώσει εθελοντής για το μέτωπο του ισπανικού εμφυλίου, αλλά η αίτησή του απορρίφθηκε λόγω του νεαρού της ηλικίας του. Μεγαλώνοντας πέρασε στον τροτσκισμό, όμως γρήγορα απογοητεύτηκε.

Δούλεψε ως εργάτης σε χυτήριο του Νιου Τζέρσεϋ, αλλά και σε αυτοκινητοβιομηχανία κατά τη διάρκεια της μεγάλης απεργίας της Τζένεραλ Μότορς, υιοθετώντας την αντιεξουσιαστική σκέψη.

Ελευθεριακός σοσιαλιστής θεωρητικός, φιλόσοφος και συγγραφέας, έγινε γνωστός ως εμπνευστής της «κοινωνικής οικολογίας». Δημοσίευσε δεκάδες βιβλία, δίδαξε στα «ελεύθερα πανεπιστήμια» της Νέας Υόρκης, στο Στάτεν Άιλαντ (CityCollegeUniversitySystem) και έγινε τακτικός καθηγητής στο Νιου Τζέρσεϋ (RamapoCollege). Το 1974, μαζί με τον ανθρωπολόγο Νταν Τσόντορκοφ (Daniel Chondorkoff), ίδρυσαν το Ινστιτούτο για την Κοινωνική Οικολογία (Institute for Social Ecology) στο Βερμόντ, το οποίο διηύθυνε μέχρι το θάνατό του.

Έχοντας υπάρξει στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, ένας ενεργός οικοαναρχικός, αγωνιζόμενος ενάντια στη ρύπανση, στην ανέγερση πυρηνικών εργοστασίων και στη χημικοποίηση της τροφής, αποφάσισε να γράψει μια εκτενή παρουσίαση των απόψεών του, στο βιβλίο «Η οικολογία της ελευθερίας». Στην ανάλυσή του για την ιεραρχία, στο εν λόγω βιβλίο, προσπάθησε να αναδείξει την εμφάνισή της, τις εσωτερικές της τάσεις, τα όριά της και την πτώση της. Στράφηκε στην ανθρωπολογία για να εντοπίσει τις ρίζες της, στην ιστορία για να εντοπίσει την ανάπτυξή της, και στην ηθική και στη φιλοσοφία για να προβλέψει τις δυνατότητες για την πτώση της. Η οικολογία της ελευθερίας, που εκδόθηκε το 1982, έγινε ένα από τα κλασσικά αναρχικά βιβλία και ταυτόχρονα η θεμέλια λίθος της κοινωνικής οικολογίας, ενώ η κριτική της ιεραρχίας έχει πλέον γίνει κοινός τόπος για την αναρχική σκέψη.

Στον πρόλογο αυτού του βιβλίου, ο ίδιος σημειώνει:

«[…]  Για τους κοινωνικούς οικολόγους, η περιβαλλοντική αποδιοργάνωση είναι βαθιά ριζωμένη μέσα σε μια ανορθολογική, αντιοικολογική κοινωνία, της οποίας τα βασικά προβλήματα δεν θεραπεύονται με αποσπασματικές, μονοθεματικές μεταρρυθμίσεις. Προσπάθησα να επισημάνω ότι τα προβλήματα αυτά απορρέουν από ένα ιεραρχικό, ταξικό ‒και σήμερα‒ ανταγωνιστικό καπιταλιστικό σύστημα, το οποίο τροφοδοτεί την άποψη ότι ο φυσικός κόσμος είναι απλά και μόνο ένας σωρός από «πόρους» για την ανθρώπινη παραγωγή και κατανάλωση. Αυτό το κοινωνικό σύστημα είναι ιδιαίτερα ληστρικό. Έχει προβάλλει την κυριαρχία του ανθρώπου πάνω στον άνθρωπο σε μια ιδεολογία όπου ο «άνθρωπος» (άντρας) είναι προορισμένος να κυριαρχεί πάνω στη «Φύση».

[…] Όλα τα γραπτά μου επιδιώκουν να προσφέρουν μια συνεκτική άποψη των κοινωνικών πηγών της οικολογικής κρίσης και να προσφέρουν ένα οικοαναρχικό πρόγραμμα για την ανασυγκρότηση της κοινωνίας πάνω σε ορθολογικές βάσεις.

[…] Ο στόχος που με οδήγησε στην ανάπτυξη της κοινωνικής οικολογίας κατά τις περασμένες δεκαετίες ήταν ειλικρινά φιλόδοξος: ήθελα να παρουσιάσω μια φιλοσοφία, μια σύλληψη της φυσικής και της κοινωνικής ανάπτυξης, μια εις βάθος ανάλυση των κοινωνικών και περιβαλλοντικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε, και μια ριζοσπαστική ουτοπική εναλλακτική –έως σήμερα, δεν έχω αποφύγει τη χρήση της λέξης ουτοπικός‒ για τη σύγχρονη κοινωνική και περιβαλλοντική κρίση. Σε αντίθεση με τον πραγματιστικό περιβαλλοντισμό, ανέπτυξα ένα αναλυτικό σώμα ιδεών το οποίο ονομάζω κοινωνική οικολογία […]»

Στη διάρκεια της ζωής του, αντλώντας στοιχεία από διάφορα επιστημονικά πεδία, όπως η ανθρωπολογία, η οικολογία και η πολιτική θεωρία, παρουσίασε την ευθύνη της ιεραρχικής δομής της κοινωνίας για τα οικολογικά προβλήματα. Και εφόσον τα οικολογικά προβλήματα είναι κοινωνικά προβλήματα, πρέπει να φροντίσουμε για την επίλυσή τους μέσω της πολιτικής αλλαγής:

«Η σημερινή κοινωνική τάξη πραγμάτων βρίσκεται σε πορεία σύγκρουσης με το φυσικό κόσμο («πόλη και ύπαιθρος») και πρέπει να έχουμε μία αντικαπιταλιστική επανάσταση υπέρ μιας οικολογικής κοινωνίας».

Παράλληλα ο Μπούκτσιν πίστευε σε μία αποκεντρωμένη κοινωνία, αλλά και για μια πρόσωπο με πρόσωπο δημοκρατία (αμεσοδημοκρατική οργάνωση της κοινωνίας), η οποία όμως θα αποτελείται από μικρές κοινότητες. «Μία αναρχική κοινωνία», έγραφε ο Μάρεϊ, «θα πρέπει να είναι μία αποκεντρωμένη κοινωνία, όχι μόνο για να εγκαθιδρύσει μία διαρκή βάση για την εναρμόνιση του ανθρώπου με τη φύση, αλλά επίσης για να προσθέσει νέες διαστάσεις στην εναρμόνιση του ανθρώπου με τον άνθρωπο».

Επιπλέον αντλούσε τις πολιτικές θεωρητικές του παραδοχές από την αντιεξουσιαστική- αναρχική παράδοση. Το 1999 όμως, στην ηλικία των 79 ετών ήρθε σε ρήξη με κάποιες από τις θεωρίες των αναρχικών της εποχής, και υιοθέτησε τον «κομμουναλισμό» (communalism) ή αλλιώς την "κοινωνική οικολογία", δίχως όμως να κάνει κάποια θεαματική ιδεολογική στροφή στη θεωρία του. «Θα ήταν καλό να θυμόμαστε ότι πάντα υπήρχε μία κομμουναλιστική τάση στον αναρχισμό, όχι μόνο συνδικαλιστική ή ατομικιστική. Επιπλέον, αυτή η κομμουναλιστική τάση είχε πάντα έναν ισχυρό κοινοτιστικό προσανατολισμό.» , είπε στο KickItOver το 1985.

Ο Μάρεϊ οραματιζόταν την κομμούνα ως μια άμεση δημοκρατία, αποτελούμενη από λαϊκές συνελεύσεις, η οποία ελέγχει την οικονομία. Πίστευε ότι ο ελευθεριακός κοινοτισμός, ως μία μετάφραση και εκσυγχρονισμένη μορφή του αναρχικού κομμουναλισμού, θα μπορούσε να γίνει η βάση για έναν νέο αναρχισμό αφιερωμένο στην πρόσωπο- με- πρόσωπο δημοκρατία.

«Ο ελευθεριακός κοινοτισμός είναι μια ολιστική προσέγγιση σε μια οικολογικά προσανατολισμένη οικονομία. Οι πολιτικές και οι συγκεκριμένες αποφάσεις που έχουν να κάνουν με τη γεωργία και τη βιομηχανική παραγωγή θα πρέπει να λαμβάνονται από τους πολίτες σε άμεσες, πρόσωπο με πρόσωπο συνελεύσεις- με την ιδιότητά τους ως πολιτών, όχι ως εργατών, αγροτών ή επαγγελματιών, οι οποίοι σε κάθε περίπτωση θα εναλλάσσονταν και οι ίδιοι στις παραγωγικές δραστηριότητές τους. [...] Αντί να εθνικοποιηθεί και να κολλεκτιβοποιηθεί η γη, τα εργοστάσια, τα εργαστήρια και τα κέντρα διανομής, μια οικολογική κοινότητα θα κοινοτικοποιήσει την οικονομία της και θα ενωθεί με άλλες κοινότητες ενσωματώνοντας τους πόρους της σε ένα περιφερειακό συνομοσπονδιακό σύστημα. Η γη, τα εργοστάσια και τα εργαστήρια θα ελέγχονται από λαϊκές συνελεύσεις ελεύθερων κοινοτήτων, όχι από το κράτος- έθνος ή από τους εργάτες- παραγωγούς, που ενδέχεται κάλλιστα να αναπτύξουν ένα ιδιοκτησιακό συμφέρον μέσα σ’ αυτά».

Χρειαζόμαστε μία «καινούρια πολιτική», υποστήριζε ο Μάρεϊ, μία πολιτική που να βασίζεται, όχι σε ένα εθνικό κεφάλαιο, αλλά στο επίπεδο της κοινότητας.

«Εδώ, στο πιο άμεσο περιβάλλον του ατόμου- στην κοινότητα, στη γειτονιά, στην κωμόπολη, ή στο χωριό- όπου η ιδιωτική ζωή αρχίζει σιγά σιγά να εισέρχεται στη δημόσια, βρίσκεται ο αυθεντικός τόπος για να λειτουργήσει κανείς σε επίπεδο βάσης, στον βαθμό τουλάχιστον που η αστικοποίηση δεν έχει ασκήσει πλήρως την καταστρεπτική της επίδραση».

 Εδώ μία «νέα πολιτική» της ιδιότητας του πολίτη (citizenship) πρέπει να θεσμοθετηθεί, μία πολιτική στην οποία οι άνθρωποι αναλαμβάνουν τον έλεγχο της δικής τους πολιτικής ζωής, μέσω της συμμετοχής τους σε λαϊκές συνελεύσεις. Ο Μάρεϊ διέκρινε μεταξύ της πολιτικής (που εφαρμόζεται από τους πολίτες σε συνελεύσεις) και της κρατικής διαχείρισης (που εφαρμόζεται από διοικητικούς υπαλλήλους σε θεσμούς του έθνους-κράτους). Πίστευε ότι η πολιτική πρέπει να είναι «ένα σχολείο για την αυθεντική ιδιότητα του πολίτη».

 Το 1998 ιδρύθηκε η ομάδα Demokratisk Alternativ (Εναλλακτική Δημοκρατία) από ελευθεριακούς σοσιαλιστές και κοινωνικούς οικολόγους της Βόρειας Ευρώπης. Σε διακήρυξη που εξέδωσε η ομάδα το 1998 και το 2000 υποστήριξε ότι ασπάζεται το πρόταγμα του κομμουναλισμού, ειδικά έτσι όπως διαμορφώθηκε από τον Μπούκτσιν. Η διακήρυξη αυτή κυκλοφόρησε σε δίγλωσση έκδοση, στα νορβηγικά και τα αγγλικά. Παράλληλα δημιουργήθηκε ένα ηλεκτρονικό περιοδικό με το όνομα Κομμουναλισμός (Communalism).

Ο Μπούκτσιν ανανέωσε την αναμφίβολα φτωχή σκέψη της αντιεξουσιαστικής θεωρίας, λέει η Μπιλ. Κατάφερε να μπολιάσει την πολιτική που πρέσβευε με την οικολογική σκέψη με ποιο αποτελεσματικό τρόπο από αυτόν των μαρξιστών, προσφέροντας ζωή στον αναρχισμό που αργοπέθαινε λόγω της έλλειψης προοπτικών εξέλιξης.

Αν και δεν έφερε κάποια κοινωνική αλλαγή, έστησε τα θεμέλια για τη γεφύρωση του χάσματος μεταξύ θεωρίας και πράξης του ελευθεριακού προτάγματος, δίνοντας ελπίδες για πραγματικές αλλαγές. Έτσι, ο αναρχισμός που δεν έτυχε κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα επαρκούς θεωρητικής επεξεργασίας, μετά τον Μπούκτσιν, έγινε όχι μόνο γοητευτικός σε ένα ευρύτερο κοινό, αλλά και επίκαιρος. Αν οι αντιεξουσιαστές/ αναρχικοί φρόντιζαν να χρησιμοποιούν περισσότερο τα γραπτά του Μπούκτσιν από αυτά των κλασικών αναρχικών, σαν του Μπακούνιν και του Κροπότκιν, ή από νεόκοπους, σαν του Ζέρζαν (John Zerzan), τότε πιθανότατα θα έκαναν ευρύτερα γνωστή και αποδεκτή τη θεωρία τους. Σε μερικές περιπτώσεις μάλιστα θεώρησαν ότι είναι πιο χρήσιμο να προβάλλουν δημοφιλείς προσωπικότητες (Τσόμσκι) αντί για δημοφιλείς θεωρίες (κοινωνική οικολογία).

Είναι αναμφίβολο ότι η κοινωνική οικολογία μπορεί να αποτελέσει τη βάση για την ανάπτυξη και την καλλιέργεια μιας πολιτικής-οικολογικής ηθικής. Για να γίνει όμως αυτό, θα πρέπει έρθουν κοντύτερα ακόμα και εκείνες οι τάσεις για τις οποίες ο Μπούκτσιν υποστήριζε ότι τις χωρίζει ένα αγεφύρωτο χάσμα.

https://tvxs.gr/news/prosopa/i-oikologia-tis-eleytherias-toy-marei-mpoyktsin

Για 13η εβδομάδα στους δρόμους τα «Κίτρινα Γιλέκα» - Ακρωτηριασμός διαδηλωτή

Με το κίνημα των «Κίτρινων Γιλέκων» να ηγείται δεκάδες χιλιάδες πολίτες της Γαλλίας διαδήλωσαν για 13η συνεχή εβδομάδα κατά της αντιλαϊκής πολιτικής που εφαρμόζει η κυβέρνηση Μακρόν. Λόγω των συγκρούσεων των διαδηλωτών με την αστυνομία στο Παρίσι, ένας φωτογράφος ακρωτηριάστηκε και έχασε τέσσερα δάκτυλα από το χέρι του από βομβίδα κρότου-λάμψης που πέταξαν οι αστυνομικοί στο πλήθος.

Όπως μεταδίδει το BBC, δεκάδες χιλιάδες πολίτες της Γαλλίας διαδήλωσαν για 13η συνεχή εβδομάδα κατά της κυβέρνησης Μακρόν, με το κίνημα των «Κίτρινων Γιλέκων» να δίνει και πάλι τον τόνο. Το υπουργείο Εσωτερικών της Γαλλίας, αναφέρει ότι στους δρόμους όλης της χώρας διαδήλωσαν τουλάχιστον 51.400 άνθρωποι, με τους 4.000 από αυτούς να είναι στο Παρίσι.

Σε πολλές πόλεις οι διαδηλωτές συγκρούστηκαν με αστυνομικές δυνάμεις, ωστόσο στο Παρίσι και συγκεκριμένα μπροστά στο κτίριο του κοινοβουλίου σημειώθηκαν οι πιο σκληρές συγκρούσεις. Φωτογράφος έχασε τέσσερα δάκτυλα του χεριού του μετά από ρίψη βομβίδας κρότου – λάμψης που πέταξαν οι αστυνομικοί στους διαδηλωτές, που προσπαθούσαν να γκρεμίσουν τα οδοφράγματα της αστυνομίας.

Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά αυτόπτης μάρτυρας, «όταν οι αστυνομικοί  πήγαν να διασκορπίσουν το πλήθος, χτυπήθηκε από βομβίδα. Τον γύρισα πλευρά για να μην ακουμπάει κάτω με το χτυπημένο μέλος του και κάλεσα τους γιατρούς του δρόμου. Δεν ήταν όμορφο: φώναζε με πόνο, δεν είχε δάκτυλα. Δεν είχαν μείνει και πολλά κάτω από τον καρπό».

Όπως αναφέρουν τα γαλλικά ΜΜΕ, οι διαδηλωτές έχουν καταγγείλει πως μέχρι τώρα τουλάχιστον 13 άνθρωποι έχουν χάσει το μάτι τους κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων των τελευταίων τριών μηνών. Πριν από δύο εβδομάδες, o Ζερόμ Ροντρίγκες, μια από τις γνωστότερες ηγετικές φυσιογνωμίες του κινήματος των «Κίτρινων Γιλέκων», τραυματίστηκε στο μάτι κατά τη διάρκεια διαδήλωσης στο Παρίσι. Σύμφωνα με τον δικηγόρο του, χτυπήθηκε από πλαστική σφαίρα.

Υπενθυμίζεται ότι την Τρίτη η γαλλική Εθνοσυνέλευση ενέκρινε με 387 ψήφους υπέρ, 92 κατά και 74 αποχές το νομοσχέδιο της κυβέρνησης Μακρόν που θέλει να καταφέρει αποφασιστικό πλήγμα στις διαδηλώσεις των πολιτών, που τους τελευταίους τρεις μήνες διαδηλώνουν κατά δεκάδες χιλιάδες κάθε Σαββατοκύριακο ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική που εφαρμόζει.

Ο νόμος απαγορεύει, ανάμεσα σε άλλα, στους διαδηλωτές να κρύβουν τα πρόσωπά τους, δίνει στην αστυνομία ενισχυμένες εξουσίες να συλλαμβάνει ταραξίες στις διαδηλώσεις και να προχωρά σε σωματικό έλεγχο διαδηλωτών που «θεωρούνται ύποπτοι», ενώ χορηγεί στις τοπικές αρχές το δικαίωμα να απαγορεύει μεμονωμένες διαδηλώσεις.

https://www.thepressproject.gr/article/138484/Gia-13i-ebdomada-stous-dromous-ta-Kitrina-Gileka---Akrotiriasmos-diadiloti

Η Γερμανία κρατικοποιεί, εμείς ξεπουλάμε

Του Δημήτρη Μηλάκα

Έχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κανείς τον τρόπο με τον οποίο εφαρμόζεται το δόγμα της «παγκοσμιοποίησης» και της υποτιθέμενης «ελεύθερης αγοράς». Έχει ενδιαφέρον να φέρει κανείς στον νου του όλα όσα ακούμε αυτά τα χρόνια περί του «άχρηστου» δημόσιου τομέα, περί της ανάγκης το Δημόσιο να ξεφορτωθεί επιχειρήσεις - βαρίδια γιατί δεν είναι δουλειά τού κράτους να είναι επιχειρηματίας. Έχει ενδιαφέρον, τέλος, να θυμηθούμε πόσα κερδοφόρα τμήματα του Δημοσίου ξεπουλήθηκαν μ’ αυτή την επιχειρηματολογία (το… νομισματοκοπείο του ΟΠΑΠ, λιμάνια, αεροδρόμια, σιδηρόδρομοι, αυτοκινητόδρομοι) και πόσα έχουν πακεταριστεί για ξεπούλημα (ΔΕΗ, νερά, αρχαιολογικοί χώροι και πάει λέγοντας).

Το ενδιαφέρον γίνεται ακόμη μεγαλύτερο αν δούμε τι κάνουν την ίδια στιγμή που εμείς ξεπουλάμε κάθε δυνατότητα ανασυγκρότησης της οικονομίας οι Γερμανοί στη χώρα τους, οι οποίοι παρεμπιπτόντως είναι αυτοί που μας επέβαλαν το ξεπούλημα των πάντων.

Στη Γερμανία, λοιπόν, η κυβέρνηση την ίδια στιγμή που διατάζει την Ελλάδα να «κάνει διαρκείς εκπτώσεις» και να δώσει στο τζάμπα ό,τι πουλιέται, φροντίζει να προστατέψει το παραγωγικό δυναμικό της χώρας έτσι ώστε να εμποδίσει το ξεπούλημά του σε ξένους – κατά κύριο λόγο κινεζικούς – κολοσσούς.

Όπως διαβάζουμε λοιπόν (Reuters), το γερμανικό Δημόσιο προετοιμάζει τη δημιουργία ταμείου με στόχο την αγορά μεριδίων επιχειρήσεων στρατηγικού χαρακτήρα για την οικονομία της χώρας. Τέτοιοι τομείς είναι η αυτοκινητοβιομηχανία, εταιρείες όπως η Siemens, η Thyessen - Krup καθώς και επιχειρήσεις σε ζωτικούς κλάδους όπως ο χάλυβας, η κατασκευή μηχανημάτων, τα χημικά κ.λπ.

Στόχος της γερμανικής κυβέρνησης, όπως παρουσιάζεται στην έκθεση για την «Εθνική Βιομηχανική Στρατηγική 2030», είναι να αποτρέψει τη φυγή των επιχειρήσεων από τη χώρα. Οι συνέπειες του περάσματος αυτών των επιχειρήσεων σε «ξένα χέρια», σύμφωνα με την έκθεση της γερμανικής κυβέρνησης, θα είναι η συρρίκνωση της παραγωγικής βάσης της χώρας, η οποία θα οδηγούσε σε επιδείνωση του επιπέδου παιδείας, σε υποβάθμιση του περιβάλλοντος και τελικά σε πτώση του βιοτικού επιπέδου…

Έχουν λοιπόν ενδιαφέρον όλοι αυτοί οι εγχώριοι κήρυκες του (νεο)φιλελευθερισμού και οι απόψεις που παπαγαλίζουν όταν πανηγυρίζουν για ένα ξεπούλημα ή όταν διαμαρτύρονται γιατί αργούν τόσο οι αποφάσεις που – κατά τη γερμανική τετράγωνη λογική – οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε κατάρρευση της παραγωγής και σε πτώση όλων των δεικτών που συνθέτουν την ευημερία μιας χώρας.

Τέλος, μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχουν οι απόψεις που διατυπώνουν όλοι αυτοί που κυβέρνησαν και κυβερνούν, οι οποίοι ανεξάρτητα από την ιδεολογική αφετηρία τους και τις κοσμοαντιλήψεις τους το μόνο που κατάφεραν να κάνουν είναι να υλοποιήσουν τη βασική εντολή των μνημονίων που υπέγραψαν και η οποία υπήρξε πραγματικά απλή: ξεπουλήστε.

 Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ, τεύχος 2059 στις 7-2-2019.

http://www.topontiki.gr/article/308477/i-germania-kratikopoiei-emeis-xepoylame?fbclid=IwAR0x_Tv_soacpAVvbof_wdQxmfgo0BwPwHFWd7Z6tfOIi833sfA7CtIG17g

Τρόποι επανασύνδεσης με τα παιδιά μας

Γράφει ο Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος Γιάννης Ξηντάρας

Πόσες φορές στενοχωρηθήκαμε ή ταλαιπωρηθήκαμε από μια διαφωνία  ή και ένα καβγά με τα παιδιά μας; Δυστυχώς τέτοιες καταστάσεις είναι αναπόφευκτες στις οικογένειες! Είναι λογικό, να υπάρχουν ρήξεις μεταξύ των ανθρώπων, πόσο μάλλον με τα παιδιά μας που θέλουμε πάντα το καλό τους και είναι ό,τι πιο σημαντικό έχουμε καταφέρει στη ζωή μας. Το θέμα βρίσκεται αλλού, βρίσκεται στην επανόρθωση των σχέσεων. Δηλαδή, πως θα επαναφέρουμε τις σχέσεις με τα παιδιά μας σε μία ισορροπία και γαλήνη.

Όπως λέει και η παροιμία «Μην κλαίς πάνω από το χυμένο γάλα» αλλά δράσε. Βρείτε τον τρόπο, τους «μηχανισμούς» που θα σας φέρουν πιο κοντά στο δρόμο της αποκατάστασης των σχέσεων με τα παιδιά σας όταν αντιμετωπίσετε κάποιο πρόβλημα μαζί τους.

Παρακάτω θα μοιραστώ μαζί σας τρεις βασικούς «μηχανισμούς»:

1). Το πιο σημαντικό είναι να υπάρχει ο διάλογος. Με το διάλογο θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε τι συμβαίνει, να καταλάβουμε πως αντιλήφθηκαν τα παιδιά την κατάσταση. Πρέπει να τα ακούμε με καλές προθέσεις, για να νιώθουν και εκείνα πως εισακούγονται, πως υπάρχουν και ας μην συμφωνούμε μαζί τους. Έχουν και αυτά τις δικές τους απόψεις και την δικιά τους ματιά απέναντι στα γεγονότα.

2). Η αναγνώριση των συναισθημάτων, τόσο των δικών μας όσο και των παιδιών μας. Να ξεκαθαρίσουμε τι συναισθήματα μας κυριεύουν. Είναι ο θυμός; Είναι η απογοήτευση ή η λύπη; Συνήθως όταν μας κυριεύουν αυτά τα συναισθήματα δεν μπορούμε να δούμε το πρόβλημα στις πραγματικές του διαστάσεις. Δεν μπορούμε να δούμε καθαρά. Χρειάζεται να αντιληφθούμε τα συναισθήματα μας κι αν το αντέχουμε να μιλήσουμε γι' αυτά. Να δώσουμε το παράδειγμα στα παιδιά μας, ότι θα πρέπει να κατανοούν πως νιώθουν, να το φιλτράρουν και στο τέλος να το εκφράζουν.

3). Και τώρα το πιο δύσκολο. Οφείλουμε για το καλό των σχέσεων μας μαζί τους (αλλά και σε κάθε σχέση που νιώθουμε πως αγαπάμε και αγαπιόμαστε) να παραμερίζουμε τον εγωισμό μας. Είναι τόσο απαραίτητη αυτή η κίνηση για να έρθουμε πιο κοντά στην επίλυση των συγκρούσεων. Συνήθως και οι δυο πλευρές κάπου έχουν κάνει λάθος, θα πρέπει να υποχωρούμε και εμείς κάποιες φορές. Ίσως και μόνο αυτή η κίνηση να αρκεί, και έτσι να μάθουν από εμάς και τα παιδιά μας. 

Ως μεγαλύτεροι οφείλουμε να κάνουμε πρώτοι εμείς το πρώτο βήμα και να τους δώσουμε το σωστό παράδειγμα. Κακώς έχει δοθεί η εντύπωση πως τα παιδιά πρέπει να κάνουν πάντα την πρώτη κίνηση ως σεβασμό στους μεγαλύτερους. Και εμείς τα σεβόμαστε, βάζοντας τον εαυτό μας και τον εγωισμό πιο πίσω! Η αποκατάσταση των συγκρούσεων είναι δύσκολη αλλά απαραίτητη για την αρμονική συμβίωση των ατόμων που αποτελούν την οικογένεια.

Πραγματικά, θα ανταμειφτείτε με την αγάπη και τον σεβασμό των παιδιών σας!

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος, τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Βαρουφάκης: Εσχάτη προδοσία και ανεπάρκεια Στουρνάρα για τις τράπεζες

Με τα βέλη του να στρέφονται επιθετικά στο πρόσωπο του κεντρικού τραπεζίτη, Γιάννη Στουρνάρα, ο επικεφαλής του ΜέΡΑ25 υπεραμύνεται του συνεταιριστικού μοντέλου των τραπεζών ως «μοντέλο του μέλλοντος», τονίζοντας πως θα πρέπει να παυθεί από τα καθήκοντά του, και μάλιστα με το ερώτημα της εσχάτης προδοσίας. Παράλληλα, προειδοποιεί πως στον «βωμό μιας δήθεν ανάπτυξης» η Κρήτη απειλείται να μετατραπεί σε «κρανίου τόπο» και «μαύρη τρύπα αηδίας» από τις εξορύξεις υδρογονανθράκων.

Απορρίπτοντας με κατηγορηματικό και απόλυτο τρόπο την «αξιοποίηση υδρογονανθράκων» και τονίζοντας πως θα έχουν ως αποτέλεσμα την καταστροφή του περιβάλλοντος και την απειλή που συνιστούν για την Κρήτη οι μεθοδεύσεις για εξορύξεις, εμφανίστηκε ο Γιάνης Βαρουφάκης σε συνέντευξή του στα Χανιώτικα Νέα, στο περιθώριο της παρουσίασης των θέσεων του ΜέΡΑ25 και του DiEM25 σε ΜΜΕ της ελληνικής Περιφέρειας στο Στρασβούργο.

Ο πρώην υπουργός Οικονομικών περιέγραψε την κατάσταση της χώρας ως μια χρεοδουλοπαροικία, όπου το χρεοκοπημένο δημόσιο «κουκουλώνεται» μέσω της υπερφορολόγησης, η οποία με τη σειρά της οδηγεί στην πτώχευση επιχειρήσεων και νοικοκυριών. Από τα πυρά του δεν γλίτωσε ούτε η κατάσταση στο τραπεζικό σύστημα, για το οποίο τονίζει πως οι τράπεζες δεν λειτουργούν πλέον ως πιστωτικά ιδρύματα, και χρεώνει την τραγική κατάσταση των τραπεζών στον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, Γιάννη Στουρνάρα, στον οποίο απευθύνει βαριές κατηγορίες. 

«Αλλος ένας λόγος για τον οποίο ο κ. Στουρνάρας θα έπρεπε να έχει παυθεί από τα καθήκοντά του, μάλιστα με το ερώτημα της εσχάτης προδοσίας, για να μην πω και συνδυασμό μιας τέτοιας βαριάς κατηγορίας με ανεπάρκεια» δηλώνει ο Γ. Βαρουφάκης για τον υπουργό Οικονομικών της κυβέρνησης Σαμαρά, υπεραμυνόμενος του συνεταιριστικού μοντέλου των τραπεζών, το οποίο ο Γ. Στουρνάρας απορρίπτει ως «αποτυχημένο».

«Ηταν η μεγάλη κρίση του 2008. Είναι και ανιστόρητο και οικονομικά κολάσιμο το να απαξιώνουμε τις λίγες συνεταιριστικές τράπεζες που έχουμε στην Ελλάδα, αντί να τις ενισχύουμε και να θέλουμε ουσιαστικά τη μετάβαση από ένα συστημικό τραπεζικό σύστημα σε ένα συνεταιριστικό σύστημα» προσθέτει ο Γ. Βαρουφάκης. 

Όπως περιγράφει ο ίδιος, αυτό που χρειάζεται σήμερα για την αλλαγή της Ευρώπης είναι η «υπεύθυνη ανυπακοή» που προτείνει το ΜέΡΑ25, περιγράφοντας από τη μία την ανάγκη να υπάρχει άρνηση «όταν έρχεται κάποιος και σου λέει να κάνεις μια ανοησία που θα κάνει κακό στον εαυτό σου, στον λαό σου, αλλά και στην Ευρώπη», και από την άλλη, πως «χρειάζεται και η πρόταση. Εδώ είναι το υπεύθυνο κομμάτι της ανυπακοής».

«Εχουμε τη νέα συμφωνία για την Ευρώπη που απαντάμε σε όλα τα ζητήματα: Για το τι πρέπει να γίνει με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, με τις επενδύσεις, με την καταπολέμησης της φτώχειας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Απαντάμε με συγκεκριμένη κοστολόγηση και με το πώς μπορούν αυτά τα πράγματα να γίνουν αύριο το πρωί χωρίς καν να χρειαστεί αλλαγή των Συνθηκών.

Μόνο αυτός ο συνδυασμός, υπεύθυνων και λελογισμένων προτάσεων, αλλά και ταυτόχρονα το τσαγανό να πεις «όχι», να τα “βροντήξεις” και να φύγεις από το Eurogroup, μπορεί να φέρει την Ευρώπη που θέλουμε» εξηγεί.

Ακόμη, ο επικεφαλής του ΜέΡΑ25 αναφέρεται στις εξορύξεις πετρελαίου και ειδικά αυτές που προαναγγέλλονται για την Κρήτη, περιγράφοντας πως «τα ίδια ολιγαρχικά συμφέροντα θα πέσουν πάνω σε αυτό το αλισβερίσι» και θα καταστήσουν τη χώρα «Νιγηρία», όπου το περιβάλλον θα υποβαθμιστεί.

«Δεν χρειάζεται πλέον η αξιοποίηση υδρογονανθράκων. Βλέπουμε σήμερα, ότι το κόστος των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας έχει μειωθεί πολύ. Πλέον το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο δεν είναι ανταγωνιστικά. Και ο μόνος τρόπος να γίνουν είναι να χρησιμοποιήσουμε μεθόδους που θα καταστρέφουν το περιβάλλον και θα κάνουν την Κρήτη να είναι μια μαύρη τρύπα αηδίας για τα επόμενα εκατό χρόνια. Η φυσική ομορφιά της Κρήτης, δεν πρέπει να σπαταληθεί στον βωμό μιας δήθεν ανάπτυξης η οποία τελικά θα κάνει το νησί κρανίου τόπο» τονίζει ο Γ. Βαρουφάκης.

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη του Γ. Βαρουφάκη στα Χανιώτικα Νέα.

Πηγή: https://www.thepressproject.gr/article/137879/Baroufakis-Esxati-prodosia-kai-aneparkeia-Stournara-gia-tis-trapezes?fbclid=IwAR0qHeDM7a_3veXz4D9xHif5RfjWv-3YOU2J0QqWCxG7yG3yrDWqmbkMqg4#.XEMoFJyTPTw.facebook